Showing posts with label Για ποια γενιά μιλάμε;. Show all posts
Showing posts with label Για ποια γενιά μιλάμε;. Show all posts

Tuesday, April 10, 2012

Μια γενιά στημένη στον τοίχο

Tης Mαριαννας Tζιαντζη

Αν και η ημερομηνία των εκλογών δεν έχει οριστεί, όλοι μιλούν για ένα πριν και ένα μετά. «Πριν» από τις εκλογές θα λειτουργήσει το πρώτο κέντρο κράτησης λαθρομεταναστών, μας διαβεβαιώνουν, «μετά» τις εκλογές τα νέα μέτρα, μετά τις εκλογές ο επόμενος άθλος του Ηρακλή. Η προεκλογική και η (θολή) μετεκλογική ατζέντα συνυπάρχουν σε έναν σπασμωδικό χορό φόβου, αβεβαιότητας, οργής και ηθικών παραγγελμάτων, όμως υπάρχει κάποιος που δεν χορεύει, που απουσιάζει από τα προεκλογικά τοκ σόου και αυτός ο κάποιος είναι η νεότητα.

Κοινός τόπος είναι πια η διαπίστωση ότι, για πρώτη φορά στη μεταπολεμική ιστορία, οι νέοι θα ζήσουν (ή μάλλον ήδη ζουν) χειρότερα από τους γονείς τους. Μια διαπίστωση που, αν και σχετικά πρόσφατη, πάλιωσε πολύ γρήγορα, έγινε φαινόμενο τόσο οικείο και αυτονόητο, που περνάει σχεδόν απαρατήρητο. Ωστόσο, σε όλο τον κόσμο και όχι μόνο στην Ελλάδα, πληθαίνουν οι φωνές που αναφέρονται στο νέο χάσμα των γενεών, ένα χάσμα που δεν έχει ιδεολογική διάσταση, όπως πριν από 40 χρόνια ή τεχνολογική (βλ. ψηφιακός αναλφαβητισμός), αλλά οικονομική, εργασιακή, δημογραφική, ακόμα και διατροφική (βλ. την εκκολαπτόμενη γενιά των συσσιτίων).

Η γενιά των 700 ευρώ ανήκει στο παρελθόν, όπως και η γενιά των προγραμμάτων stage, για την οποία τόσος λόγος είχε γίνει το 2009. Στο παρελθόν ανήκει και η προτροπή προς τους νέους «να μορφωθείς, να δουλέψεις, να προκόψεις, να στήσεις το δικό σου σπιτικό». Φέτος οι αιτήσεις για τις πανελλήνιες εξετάσεις έχουν μειωθεί κατά 6.000 σε σύγκριση με το 2011, γεγονός που αποδίδεται στην υπογεννητικότητα αλλά και στην απαξίωση του πτυχίου, της μόρφωσης. Πολλοί νέοι, ακόμα και σαραντάρηδες, δεν ανοίγουν τα φτερά τους για να στήσουν το δικό τους σπιτικό στον τόπο τους, αλλά είτε επιδιώκουν να μεταναστεύσουν είτε επιστρέφουν στο πατρικό τους με τα φτερά καψαλισμένα. Επιπλέον, συχνά επιβιώνουν χάρη στη σύνταξη των παππούδων ούτε καν χάρη στον μισθό του γονέα.

Ο τοίχος που σήμερα πνίγει τη νεότητα διαφέρει από εκείνον που τραγούδησαν οι Pink Floyd, διαφέρει από τα «μη», τις απαγορεύσεις και τις συμβατικότητες των μεγαλύτερων ηλικιών. Είναι ο αμείλικτος τοίχος της ανεργίας, της έλλειψης ελπίδας. O «hittiste», ο άνεργος Αλγερινός νέος που περνάει τη μέρα του στο πεζοδρόμιο γερμένος σε έναν τοίχο (ο όρος προέρχεται από την αραβική λέξη για τον τοίχο), ανήκει στην ίδια κατηγορία με τον Βρετανό NEET ή τον Ισπανό «mileurista» (εκείνον που κερδίζει κάτω από 1.000 ευρώ μηνιαίως), λένε οι μελετητές του φαινομένου. Αραγε, ποιος όρος θα καθιερωθεί στην Ελλάδα; Ο «βουλγαρίστας», ο νέος που αμείβεται με μισθό Βουλγαρίας, ο «τοιχάνθρωπος» ή τάχα ο «καλαμάκιας», εκείνος που, μπροστά στην οθόνη του κινητού ή του υπολογιστή, μετράει τη ζωή του με τα καλαμάκια του φραπέ; Μια ολόκληρη γενιά δεν περνάει τη μέρα της γερμένη νωχελικά στον τοίχο της απραξίας, αλλά στημένη στον τοίχο της ανεργίας ή της ψευδοαπασχόλησης.

Ολοι ακούμε ένα τιτ τακ που δεν έχει προεκλογικό χρώμα. Η γενεαλογική βόμβα, που έχει ήδη τοποθετηθεί στα σπλάχνα της κοινωνίας μας, θα αποδειχτεί πολύ πιο ολέθρια από την πολυσυζητημένη «υγειονομική» των αλλοδαπών.

Wednesday, March 21, 2012

Απ' τη γενιά των 700 στο πρεκαριάτο

Είναι υπαμειβόμενοι, περιστασιακά απασχολούμενοι ή άνεργοι. Τα συμφέροντα τους δεν εκπροσωπούνται από κόμματα και συνδικάτα. Δεν είναι απλά εργαζόμενοι φτωχοί. Είναι πρωτίστως καταδικασμένοι σε έναν αδιέξοδο εργασιακό βίο, χωρίς σταθερή επαγγελματική ταυτότητα και χωρίς ευκαιρίες για εισοδηματική και επαγγελματική ανέλιξη. Είναι νέοι, γυναίκες, εθνοτικές ομάδες και μετανάστες που ζουν στο ημίφως μεταξύ παρανομίας και νομιμότητας. Όλοι τους βιώνουν την οικονομική ανασφάλεια σε όλες της τις μορφές. Ζουν σε καθεστώς επισφάλειας.

Είναι το «Πρεκαριάτο». Μια νέα, υπό διαμόρφωση κοινωνική τάξη που βρίσκεται στο τέλος της οικονομικής και κοινωνικής διαστρωμάτωσης σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες του πλανήτη.

Οι επισφαλείς δεν ανήκουν στη μεσαία τάξη. Ούτε έχουν κάποια σχέση με το παραδοσιακό προλεταριάτο και την εργατική τάξη, η οποία σε πολλές ανεπτυγμένες οικονομίες έχει εκφυλιστεί σε κλειστά κλαμπ προνομιούχων που υποστηρίζουν κεκτημένα μέσα από τη συνδικαλιστική δράση.

Στην πλειονότητά τους, οι «πρεκάριοι» απορρίπτουν τον εργατισμό και τον κρατικό πατερναλισμό της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας και των σοσιαλιστών, όπως ακριβώς απορρίπτουν τον κορπορατισμό και τον ανεξέλεγκτο καπιταλισμό καζίνο των φιλελεύθερων και συντηρητικών πολιτικών χώρων.

Αναζητάνε περισσότερη οικονομική ασφάλεια και ευκαιρίες για κοινωνική άνοδο. Απαιτούν περισσότερη ελευθερία. Χαρακτηρίζονται από ελεύθερο πνεύμα και αντισυμβατική προσέγγιση της πολιτικής και της κοινωνίας.

Το πρεκαριάτο γεννήθηκε πριν την κρίση, κατά τη διάρκεια της οικονομικής και κοινωνικής προσαρμογής στις ανάγκες της παγκοσμιοποίησης. Με το άνοιγμα των αγορών, την όξυνση του οικονομικού ανταγωνισμού με χώρες της Ασίας, την αύξηση της κινητικότητας και των μεταναστευτικών ροών, τη σταδιακή κατάτμηση και απορρύθμιση των αγορών εργασίας.

Η οικονομική κρίση έχει διογκώσει το πρεκαριάτο, καθώς μεγάλα τμήματα του πληθυσμού της μεσαίας και της εργατικής τάξης έχουν διολισθήσει σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα, ενώ η θέση όσων ήδη βρίσκονταν στο οικονομικό και κοινωνικό περιθώριο πριν το ξέσπασμα της κρίσης έχει γίνει ακόμα χειρότερη.

Το πρεκαριάτο αποτελείται από τους «αναλώσιμους» του συστήματος,

- αυτούς που βρίσκονταν στο οικονομικό και κοινωνικό περιθώριο ακόμα και στα χρόνια της επίπλαστης ευημερίας,

- αυτούς που στα χρόνια της κρίσης έγιναν τα γρήγορα, εύκολα και βολικά θύματα της προσαρμογής (νέοι, γυναίκες, μετανάστες που «εκδιώχθηκαν» από την αγορά εργασίας) αυτούς που μόνιμα βρίσκονται εκτός των τειχών του συστήματος κοινωνικής προστασίας,

- αυτούς που έχουν αφεθεί στο διάτρητο πλεον οικογενειακό δίχτυ ασφαλείας και στερούνται αυτονομίας και οποιουδήποτε σχεδίου ζωής,

- αυτούς που δεν εκπροσωπούνται από τα εργατικά συνδικάτα και είναι τελείως απροστάτευτοι απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία,

- αυτούς που δεν έχουν ισχύ για να ασκήσουν πολιτική και εκλογική επιρροή και υποεκπροσωπούνται στο πολιτικό σύστημα,

- αυτούς που βρίσκονται εκτός των επίσημων θεσμών και κινούνται συχνά στην παρανομία και στην μαύρη οικονομία.

Στον πυρήνα του πρεκαριάτου βρίσκεται η νέα γενιά της επισφάλειας, οι σημερινοί νέοι της χώρας που βιώνουν μία ιστορικά μοναδική κατάσταση κοινωνικής στασιμότητας ή/και καθόδου συγκριτικά με την προηγούμενη γενιά, στο πλαίσιο ενός πρωτοφανούς χάσματος μεταξύ ατομικών προσδοκιών και πραγματικών ευκαιριών και δυνατοτήτων στην πραγματική οικονομία.

Είναι η πρώτη γενιά της σύγχρονης ιστορίας μας που ενώ συγκεντρώνει τα περισσότερα προσόντα και τις περισσότερες δεξιότητες είναι καταδικασμένη στην ανεργία, ή όταν την αποφεύγει είναι εγκλωβισμένη σε περιστασιακές θέσεις εργασίας που σπάνια ανταποκρίνονται στα τυπικά της προσόντα, με ελάχιστα δικαιώματα και χωρίς καμία προοπτική καριέρας. Είναι η γενιά που ξεκίνησε ως γενιά των 700 ευρώ την εποχή της επίπλαστης ευημερίας και πλέον χωνεύεται μέσα στο διογκουμενο πρεκαριάτο στην εποχή της κρίσης.

Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες έρευνες ο αριθμός των εργαζομένων με ελάχιστα δικαιώματα και προοπτικές στην αγορά εργασίας (στους οποίους περιλαμβάνονται εργαζόμενοι σε πολύ μικρές επιχειρήσεις, μετανάστες αλλά και πολλοί «ψευδο-αυτοαπασχολούμενοι» που δουλεύουν με μπλοκάκια) ξεπερνά το ένα εκατομμύριο.

Αν συνοπολογιστούν οι άνεργοι, η κρυφή ανεργία, η αδήλωτη εργασία και η διαρκώς αυξανόμενη τάση φυγής νέων στο εξωτερικό τότε αποκαλύπτεται το μεγάλο οικονομικό και κοινωνικό πρόβλημα της χώρας: σε συνθήκες κρίσης χρέους και προσπάθειας δημοσιονομικής και διαρθρωτικής προσαρμογής, το ποιοτικότερο και παραγωγικότερο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας βρίσκεται εκτός οικονομικού και παραγωγικού χάρτη ή υποαπασχολείται.

Ένα είναι βέβαιο. Αυτή η κατάσταση υπονομεύει την προσπάθεια εξόδου από την κρίση καθώς στερεί την οικονομία από παραγωγικές και οικονομικές δυνάμεις που μπορούν να οδηγήσουν στην ανάκαμψη. Επί της ουσίας, ένα από τα μεγαλύτερα, αν όχι το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας είναι η παραγωγική και εργασιακή αδράνεια μεγάλου μέρους του πληθυσμού. Εξέλιξη που αποτυπώνεται στην αδυναμία βελτίωσης των δημοσιονομικών και λογιστικών μεγεθών.

Σε μεσομακροπρόθεσμη βάση, αν συνεχιστεί αυτή η τάση και στο βαθμό που συνδυάζεται με την εντεινόμενη δημογραφική ανισορροπία, τότε θα υπονομεύσει κάθε προσπάθεια οικονομικής προσαρμογής με τρομακτικές κοινωνικές συνέπειες και αποδόμηση όλων των βασικών οικονομικών και κοινωνικών θεσμών.

Είναι καιρός πια να συνειδητοποιήσουμε ότι το νέο κοινωνικό ζήτημα δεν αφορά αποκλειστικά στους νέους της γενιάς των 700 ευρώ, ούτε περιγράφεται με τους διόλου ευφάνταστους δημοσιογραφικούς όρους της γενιάς των 500 ή των 300. Παρότι το εργασιακό ζήτημα των νέων και η διαγενεακή ανισότητα συνεχίζουν να κυριαρχούν, το πρεκαριάτο αποτελεί το νέο πραγματικό κοινωνικό ζήτημα και συγχρόνως τη νέα μεγάλη πρόκληση που πρέπει να αντιμετωπίσουμε με σκοπό την αποτελεσματική και δίκαιη επίλυση του ελληνικού προβλήματος.


*G700, G500, G300 και στο βάθος πρεκαριάτο. Στην εκπομπή "κι εσύ σηκώθηκες νωρίς" των Γιώργου Σμυρνή και Αγγελικής Αγγουρίδη (85ο με 90ο λεπτό) μπορείτε να ακούσετε σύντομη ραδιοφωνική παρέμβαση της G700 για το θέμα του πρεκαριάτου.

Tuesday, February 14, 2012

Τα παιδιά της Ευρώπης

Της Νίνας - Μαρίας Πασχαλίδου*
Protagon, 13/2/2012


«Πήραμε το πρώτο μας χαρτζιλίκι σε δραχμές, αλλά τα πρώτα μας χρήματα τα αποκτήσαμε σε ευρώ. Δεν θυμόμαστε πια πόσα ευρώ είναι «ένα πεντοχίλιαρο» κι έχουμε φίλους στο Λονδίνο, στη Βαρκελώνη και στο Άμστερνταμ. Δεν ασπαζόμαστε συνωμοσίες, δεν πιστεύουμε ότι μας "χρωστάνε", ούτε ότι είμαστε περιούσιος λαός. Πιστεύουμε όμως στις δυνατότητές μας, αλλά και στο ότι η Ευρώπη είναι το περιβάλλον, μέσα στο οποίο μπορούμε να τις αξιοποιήσουμε. Είναι ο σταθερός μοχλός μεταρρυθμίσεων και αλλαγών στη χώρα μας, ο ειρηνοποιός σε μια ταραγμένη γειτονιά. Είναι μια κοινότητα που έχει ωφελήσει την Ελλάδα κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά και πολιτισμικά».

Παραθέτω ένα απόσπασμα από παρέμβαση μιας ομάδας ανθρώπων, οι περισσότεροι εκ’ των οποίων είτε είναι μελή της τωρινής κυβέρνησης, είτε υπήρξαν, και έχουν συμμετάσχει στη διοίκηση αυτού του τόπου, έχοντας μια πραγματική εικόνα της σημερινής κατάστασης. Νέοι με μόρφωση και ικανότητες οι οποίοι βλέπουν το μέλλον τους να γκρεμίζεται, όπως και εκατομμύρια άλλοι νέοι στην Ελλάδα σήμερα.

Το περιεχόμενο της επιστολής τους με βρίσκει σύμφωνη και θα ήθελα επίσης να προσθέσω και το ζήτημα της δικαιοσύνης, της τιμωρίας όλων αυτών που μας έφεραν ως εδώ. Είναι αλήθεια ότι η γενιά μου, έλαβε το πρώτο της χαρτζιλίκι σε δραχμές, αλλά κέρδισε τα πρώτα της χρήματα σε ευρώ. Ούτε εγώ θυμάμαι πόσα ευρώ είναι ένα πεντοχίλιαρο και ομολογώ πώς δεν θέλω καν να ξέρω. Είμαι παιδί της Ευρώπης, δεν είμαι παιδί του Πολυτεχνείου και δεν θέλω να υιοθετήσω τα δικά τους συνθήματα, θέλω τα δικά μου συνθήματα τα δικά μου πιστεύω. Διότι είναι η δοξασμένη γενιά του Πολυτεχνείου αυτή που έφτασε την Ελλάδα σε αυτό το σημείο. Ούτε ανήκω σε αυτούς που πετούν μολότοφ, ή σε αυτούς που ονειρεύονται την Ελλάδα «Κούβα». Αλλά δεν ανήκω ούτε στους κλέφτες κάθε είδους, στους επιχειρηματίες εκείνους που εκμεταλλεύονται τις ανάγκες και τις αδυναμίες των πολιτών και έχτισαν τις περιουσίες τους επάνω στις πλάτες τους. Σε εκείνους που έχτισαν τις καριέρες τους επάνω σε αυτό το σύστημα και τώρα κάνουν τα πάντα για να το συντηρήσουν.

Βλέπω τα κόμματα, τους πολιτικούς να πασχίζουν να διασώσουν το τέρας που δημιούργησαν, νιώθουν άραγε ότι σκοτώνουν το ίδιο τους το παιδί; Και όσοι πιστεύουν ότι αυτό το παιδί που έγινε θηρίο, πρέπει να ζήσει, δεν βλέπουν ότι όλοι μας πεθαίνουμε όσο αυτό αναπνέει; Αυτή τη στιγμή που γράφω, κάποιος πολίτης τραυματίζεται, κάποιος νεαρός με κουκούλα καίει το μαγαζί ενός ανθρώπου και κάποιος δημόσιος υπάλληλος πιστεύει ότι αν φύγουμε από το ευρώ η ζωή του θα είναι καλύτερη. Κάποιος βουλευτής ψηφίζει. Και όσα έχτισαν οι πρόγονοι μου γκρεμίζονται. Πάνω από όλα γκρεμίζεται η πίστη στον ελληνισμό, γκρεμίζεται μπροστά στον «δηλητηριώδη λαϊκισμό».

Δεν υπάρχει μέλλον έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και όσο και να σκεφτόμαστε πως φτάναμε ως εδώ, δυστυχώς φτάσαμε. Είναι αργά. Είναι η ώρα της αλήθειας. Και πονάει. Αλλά μπορεί να είναι και μια αρχή. Μια επιστολή δεν φτάνει. Και ίσως άλλο ένα πολιτικό σχήμα να είναι περιττό, και να μην μπορεί να σταθεί στα πόδια του. Ίσως αυτοί που υπογράφουν αυτή την παρέμβαση να μην είναι και τόσο αθώοι και αμέτοχοι σε αυτό που ζούμε σήμερα. Όμως κάνουν μια αρχή. Και αν δεν αρχίσουμε απλά θα παραδοθούμε.


*Αναδημοσιεύουμε με άδεια της συγγραφέα.

Tuesday, December 27, 2011

The Precariat - The New Dangerous Class

By Guy Standing

So far, the precariat in Europe has been mostly engaged in EuroMayDay parades and loosely organised protests. But this is changing rapidly, as events in Spain and Greece are showing, following on the precariat-led uprisings in the middle-east. Remember that welfare states were built only when the working class mobilised through collective action to demand the relevant policies and institutions. The precariat is busy defining its demands.

The precariat has emerged from the liberalisation that underpinned globalisation. Politicians should beware. It is a new dangerous class, not yet what Karl Marx would have described as a class-for-itself, but a class-in-the-making, internally divided into angry and bitter factions.

It consists of a multitude of insecure people, living bits-and-pieces lives, in and out of short-term jobs, without a narrative of occupational development, including millions of frustrated educated youth who do not like what they see before them, millions of women abused in oppressive labour, growing numbers of criminalised tagged for life, millions being categorised as ‘disabled’ and migrants in their hundreds of millions around the world. They are denizens; they have a more restricted range of social, cultural, political and economic rights than citizens around them.

Read the full article in Policy Network.

*Guy Standing is Professor of Economic Security, University of Bath, England, and co-president of BIEN (the Basic Income Earth Network).This article draws on his new book, The Precariat – The New Dangerous Class, published by Bloomsbury.



Sunday, October 9, 2011

Stay Hungry Stay Foolish!

Steve Jobs’ Inspiring Commencement Speech At Stanford University in 2005


Steve Jobs delivered a very moving and inspiring Commencement Address to the 2005 graduating class at Stanford University, despite having never graduated from college himself. He draws from moments of his own life, struggles and overcoming obstacles to help inspire the new generation to pursue the dreams no matter how bad things seem to get.

Material reproduced by YouTube and THE WAVE 94.7

The Full Speech in Text

I am honored to be with you today at your commencement from one of the finest universities in the world. I never graduated from college. Truth be told, this is the closest I’ve ever gotten to a college graduation. Today I want to tell you three stories from my life. That’s it. No big deal. Just three stories.

The first story is about connecting the dots.

I dropped out of Reed College after the first 6 months, but then stayed around as a drop-in for another 18 months or so before I really quit. So why did I drop out?

It started before I was born. My biological mother was a young, unwed college graduate student, and she decided to put me up for adoption. She felt very strongly that I should be adopted by college graduates, so everything was all set for me to be adopted at birth by a lawyer and his wife. Except that when I popped out they decided at the last minute that they really wanted a girl. So my parents, who were on a waiting list, got a call in the middle of the night asking: “We have an unexpected baby boy; do you want him?” They said: “Of course.” My biological mother later found out that my mother had never graduated from college and that my father had never graduated from high school. She refused to sign the final adoption papers. She only relented a few months later when my parents promised that I would someday go to college.

And 17 years later I did go to college. But I naively chose a college that was almost as expensive as Stanford, and all of my working-class parents’ savings were being spent on my college tuition. After six months, I couldn’t see the value in it. I had no idea what I wanted to do with my life and no idea how college was going to help me figure it out. And here I was spending all of the money my parents had saved their entire life. So I decided to drop out and trust that it would all work out OK. It was pretty scary at the time, but looking back it was one of the best decisions I ever made. The minute I dropped out I could stop taking the required classes that didn’t interest me, and begin dropping in on the ones that looked interesting.

It wasn’t all romantic. I didn’t have a dorm room, so I slept on the floor in friends’ rooms, I returned coke bottles for the 5¢ deposits to buy food with, and I would walk the 7 miles across town every Sunday night to get one good meal a week at the Hare Krishna temple. I loved it. And much of what I stumbled into by following my curiosity and intuition turned out to be priceless later on. Let me give you one example:

Reed College at that time offered perhaps the best calligraphy instruction in the country. Throughout the campus every poster, every label on every drawer, was beautifully hand calligraphed. Because I had dropped out and didn’t have to take the normal classes, I decided to take a calligraphy class to learn how to do this. I learned about serif and san serif typefaces, about varying the amount of space between different letter combinations, about what makes great typography great. It was beautiful, historical, artistically subtle in a way that science can’t capture, and I found it fascinating.

None of this had even a hope of any practical application in my life. But ten years later, when we were designing the first Macintosh computer, it all came back to me. And we designed it all into the Mac. It was the first computer with beautiful typography. If I had never dropped in on that single course in college, the Mac would have never had multiple typefaces or proportionally spaced fonts. And since Windows just copied the Mac, its likely that no personal computer would have them. If I had never dropped out, I would have never dropped in on this calligraphy class, and personal computers might not have the wonderful typography that they do. Of course it was impossible to connect the dots looking forward when I was in college. But it was very, very clear looking backwards ten years later.

Again, you can’t connect the dots looking forward; you can only connect them looking backwards. So you have to trust that the dots will somehow connect in your future. You have to trust in something – your gut, destiny, life, karma, whatever. This approach has never let me down, and it has made all the difference in my life.

My second story is about love and loss.

I was lucky I found what I loved to do early in life. Woz (Ed. Note-Apple Computer Co-Founder, Steve Wozniak) and I started Apple in my parents garage when I was 20. We worked hard, and in 10 years Apple had grown from just the two of us in a garage into a $2 billion company with over 4000 employees. We had just released our finest creation – the Macintosh – a year earlier, and I had just turned 30. And then I got fired. How can you get fired from a company you started? Well, as Apple grew we hired someone who I thought was very talented to run the company with me, and for the first year or so things went well. But then our visions of the future began to diverge and eventually we had a falling out.

When we did, our Board of Directors sided with him. So at 30 I was out. And very publicly out. What had been the focus of my entire adult life was gone, and it was devastating.

I really didn’t know what to do for a few months. I felt that I had let the previous generation of entrepreneurs down – that I had dropped the baton as it was being passed to me. I met with David Packard and Bob Noyce and tried to apologize for screwing up so badly. I was a very public failure, and I even thought about running away from the valley. But something slowly began to dawn on me I still loved what I did. The turn of events at Apple had not changed that one bit. I had been rejected, but I was still in love. And so I decided to start over.

I didn’t see it then, but it turned out that getting fired from Apple was the best thing that could have ever happened to me. The heaviness of being successful was replaced by the lightness of being a beginner again, less sure about everything. It freed me to enter one of the most creative periods of my life.

During the next five years, I started a company named NeXT, another company named Pixar, and fell in love with an amazing woman who would become my wife. Pixar went on to create the worlds first computer animated feature film, Toy Story, and is now the most successful animation studio in the world. In a remarkable turn of events, Apple bought NeXT, I retuned to Apple, and the technology we developed at NeXT is at the heart of Apple’s current renaissance. And Laurene and I have a wonderful family together.

I’m pretty sure none of this would have happened if I hadn’t been fired from Apple. It was awful tasting medicine, but I guess the patient needed it. Sometimes life hits you in the head with a brick. Don’t lose faith. I’m convinced that the only thing that kept me going was that I loved what I did. You’ve got to find what you love. And that is as true for your work as it is for your lovers. Your work is going to fill a large part of your life, and the only way to be truly satisfied is to do what you believe is great work. And the only way to do great work is to love what you do. If you haven’t found it yet, keep looking. Don’t settle. As with all matters of the heart, you’ll know when you find it. And, like any great relationship, it just gets better and better as the years roll on. So keep looking until you find it. Don’t settle.

My third story is about death.

When I was 17, I read a quote that went something like: “If you live each day as if it was your last, someday you’ll most certainly be right.” It made an impression on me, and since then, for the past 33 years, I have looked in the mirror every morning and asked myself: “If today were the last day of my life, would I want to do what I am about to do today?” And whenever the answer has been “No” for too many days in a row, I know I need to change something.

Remembering that I’ll be dead soon is the most important tool I’ve ever encountered to help me make the big choices in life. Because almost everything all external expectations, all pride, all fear of embarrassment or failure – these things just fall away in the face of death, leaving only what is truly important. Remembering that you are going to die is the best way I know to avoid the trap of thinking you have something to lose. You are already naked. There is no reason not to follow your heart.

About a year ago I was diagnosed with cancer. I had a scan at 7:30 in the morning, and it clearly showed a tumor on my pancreas. I didn’t even know what a pancreas was. The doctors told me this was almost certainly a type of cancer that is incurable, and that I should expect to live no longer than three to six months. My doctor advised me to go home and get my affairs in order, which is doctor’s code for prepare to die. It means to try to tell your kids everything you thought you’d have the next 10 years to tell them in just a few months. It means to make sure everything is buttoned up so that it will be as easy as possible for your family. It means to say your goodbyes.

I lived with that diagnosis all day. Later that evening I had a biopsy, where they stuck an endoscope down my throat, through my stomach and into my intestines, put a needle into my pancreas and got a few cells from the tumor. I was sedated, but my wife, who was there, told me that when they viewed the cells under a microscope the doctors started crying because it turned out to be a very rare form of pancreatic cancer that is curable with surgery. I had the surgery and I’m fine now.

This was the closest I’ve been to facing death, and I hope its the closest I get for a few more decades. Having lived through it, I can now say this to you with a bit more certainty than when death was a useful but purely intellectual concept:

No one wants to die. Even people who want to go to heaven don’t want to die to get there. And yet death is the destination we all share. No one has ever escaped it. And that is as it should be, because Death is very likely the single best invention of Life. It is Life’s change agent. It clears out the old to make way for the new. Right now the new is you, but someday not too long from now, you will gradually become the old and be cleared away.

Sorry to be so dramatic, but it is quite true.

Your time is limited, so don’t waste it living someone else’s life. Don’t be trapped by dogma – which is living with the results of other people’s thinking. Don’t let the noise of other’s opinions drown out your own inner voice. And most important, have the courage to follow your heart and intuition. They somehow already know what you truly want to become. Everything else is secondary.

When I was young, there was an amazing publication called The Whole Earth Catalog, which was one of the bibles of my generation. It was created by a fellow named Stewart Brand not far from here in Menlo Park, and he brought it to life with his poetic touch. This was in the late 1960′s, before personal computers and desktop publishing, so it was all made with typewriters, scissors, and polaroid cameras. It was sort of like Google in paperback form, 35 years before Google came along: it was idealistic, and overflowing with neat tools and great notions.

Stewart and his team put out several issues of The Whole Earth Catalog, and then when it had run its course, they put out a final issue. It was the mid-1970s, and I was your age. On the back cover of their final issue was a photograph of an early morning country road, the kind you might find yourself hitchhiking on if you were so adventurous. Beneath it were the words: “Stay Hungry. Stay Foolish.” It was their farewell message as they signed off. Stay Hungry. Stay Foolish. And I have always wished that for myself. And now, as you graduate to begin anew, I wish that for you.

Stay Hungry. Stay Foolish.

Thank you all very much.



Tuesday, September 20, 2011

"Παρακαλώ το νέο να μείνει". Ετοιμαστείτε να μπείτε οριστικά στην εφεδρεία και βλέπουμε.

Ακούγοντας με προσοχή την ομιλία του Πρoέδρου της ΝΔ, κ. Αντώνη Σαμαρά, στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης το Σάββατο το βράδυ, αλλά και τη συνέντευξή του στα Μέσα Ενημέρωσης την Κυριακή το μεσημέρι, δεν μπορεί παρά να σταθούμε, όπως και στην περίπτωση της ομιλίας του Πρωθυπουργού πριν από μία βδομάδα, στο κομμάτι εκείνο που σαν "γενιά των 700 ευρώ" μας αφορά άμεσα: το κάλεσμα του προέδρου της αξιωματικής αντιπολίτευσης προς τους νέους να μείνουν και να παλέψουν για το μέλλον της χώρας.


“ Τι βλέπει σήμερα ένας νέος μπροστά του; Βλέπει ανεργία, βλέπει απαισιοδοξία, βλέπει πολλές φορές κατάθλιψη, βλέπει ίσως πολλές φορές μέσα στο σπίτι του ένα γονιό να έχει χάσει τη δουλειά του, αισθάνεται, με άλλα λόγια να το πω, ότι του λείπει ένα πλαίσιο ασφάλειας.

Εγώ δεν θα πω ψέματα, η κατάσταση πράγματι είναι πάρα πολύ άσχημη. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ό,τι είχε να πει το είπε, είναι γραμμένα μέσα στο μνημόνιο.

Ο νέος σήμερα τι ζητάει; Ζητά αξιοπιστία, ζητά καθαρές θέσεις, δεν θέλει στρογγυλεμένα λόγια, θέλει και αιχμές και ας πονάνε, αρκεί να είναι αλήθεια. Ζητάει αξιοπρέπεια, σιχαίνεται τον αμοραλισμό, σιχαίνεται την κωλοτούμπα.

Εγώ αυτό που θέλω να του πω του νέου είναι ότι αποτελεί το πιο πολύτιμο κομμάτι σε αυτό τον τόπο. Ξέρω ότι του έχουν πάρει τα πιο πολύτιμα δικά του πράγματα, ελπίδα, όνειρα, δικαίωμα για δουλειά, σας επαναλαμβάνω ίσως και τη δουλειά των γονιών του.

Όμως, δεν μπορούμε στην Ελλάδα να δεχτούμε μία δεύτερη αιμορραγία σαν εκείνη, που σωστά είπατε, του ’50 και του ’60.


Προχθές, παρακολουθούσα μία εκπομπή στους νέους, στην ιστοσελίδα που μπαίνω καμία φορά, και έλεγε ο ένας στον άλλον: Διάβασες τον Thomas Freedman των New York Times ; Και έλεγε ο Freedman , από ό,τι κατάλαβα, ότι εάν σε έξι μήνες έχουν αρχίσει και μετακομίζουν οι νέοι της Ελλάδας, πάει η χώρα. Και το έλεγε ο ένας νέος στον άλλο και απαντούσε ο άλλος: Συμφωνώ. O Thomas Freedman είναι μία τεράστια μορφή, σήμερα, της δημοσιογραφίας, συνάδελφός σας.

Εγώ απλώς λέω στο νέο ότι έχουμε σχέδιο, ότι έχουμε δρομολόγιο, ότι αυτό που δίνουμε είναι ελπίδα. Και του λέω ταυτόχρονα ότι δεν μας πάει και δεν μας πρέπει δεύτερο κύμα με την πίκρα της ξενιτιάς.

Θα μου πεις: είναι όπως την δεκαετία του ’60; Σήμερα, βρίσκεσαι τόσο γρήγορα σε μία ξένη χώρα, δεν είναι τα ίδια όπως ήταν παλιά, σίγουρα. Αλλά σημασία έχει να καταλάβει ο νέος ότι εδώ δεν υπάρχει τόπος σαν την Ελλάδα, ότι πρέπει να τα αλλάξουμε, ότι πρέπει να βοηθήσει.

Η δική μας η συγκεκριμένη ιδεολογία, ο κοινωνικός φιλελευθερισμός, στοχεύει σε αυτό το κοινωνικό, μέσα από μία άποψη φιλελεύθερη ως προς τον τρόπο με τον οποίο θα κινηθούμε προς αυτή την κατεύθυνση για να αλλάξουμε τα πράγματα, αρκεί τι; Να απελευθερώσουμε τους εαυτούς μας, να συντρίψουμε τον κακό μας εαυτό, να νικήσουμε εκείνα τα οποία μας κρατάνε σε παρακμή. Αυτά είναι τα μεγάλα ζητούμενα.

Επομένως, εγώ παρακαλώ το νέο άνθρωπο να μείνει, το νέο το παιδί να μείνει. Και πρώτα ο Θεός, θα μπορέσει να γίνει -ας το πω έτσι- δημιουργός στον τόπο του. Και εκεί θα βοηθήσουμε με κάθε τρόπο που μπορούμε και εμείς στη Νέα Δημοκρατία».


Αγαπητέ Πρόεδρε

Αξιότιμε κύριε Αρχηγέ της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης

Πρώτα ο Θεός, εμείς λένε να φύγουμε.

Μας λέτε ότι οι Έλληνες μπορούν. Εμείς σας λέμε ότι δεν μπορούμε.

Δεν μπορούμε ν’ ακούμε άλλο πατερναλιστικά χαϊδέματα αυτιών.

Μας έχουν κουράσει πια τα κούφια τα λόγια τα μεγάλα των πολιτικών - πολιτικάντηδων.

Έχουμε βαρεθεί τον ατακαδόρικο πολιτικαντισμό, τις ρητορικές σοφιστείες και τις εθνολαϊκιστικές κορώνες που σαγηνεύουν ακόμα χαζοχαρούμενους κομματικούς στρατούς.

Δεν κοροϊδευόμαστε πια απ’ τις περιγραφές που δεν συνοδεύονται από συγκεκριμένη πρόταση. Ότι υπάρχει δήθεν σχέδιο, δρομολόγιο όπως λέτε, όταν δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά η συνήθης πρακτική της εκάστοτε αντιπολίτευσης να ισοπεδώνει τα πάντα μοιράζοντας ταυτόχρονα φρούδες ελπίδες. Αλήθεια, έχετε καταλάβει τι συμβαίνει στη χώρα;

Καταλάβετέ μας, δεν μπορούμε να επενδύσουμε το μέλλον μας στη μεταφυσική, ή τα αρχέτυπα της ελληνικής φυλής που ξάφνου θα ξυπνήσουν μέσα μας και το έθνος θα αναγεννηθεί από τις στάχτες. Χρειαζόμαστε ορθό λόγο και πολιτικό πρόταγμα και όχι μάγους, τοτέμ και προσευχές. Θέλουμε να επενδύσουμε στις καθαρές και πρακτικές λύσεις. Κι ας ματώσουμε.

Είμαστε διατεθειμένοι ν’ αναλάβουμε πολλές περισσότερες θυσίες από τη δική σας γενιά.

Να πολεμήσουμε. Στη δύσκολη ηλικία της ώρας αιχμής στην οποία βρισκόμαστε, εκ των πραγμάτων και λόγω της κρίσης καλούμαστε να ζοριστούμε.

Σιχαινόμαστε, όμως, όπως λέτε τον αμοραλισμό και την κωλοτούμπα. Αλήθεια το κόμμα σας κύριε Πρόεδρε, ένα φιλελεύθερο κόμμα αστικό, όπως αναγνωρίζετε ότι είναι η ΝΔ, δεν ντρέπεται, όταν η κουβέντα ακουμπάει το κράτος, την εφεδρεία, τις αποκρατικοποιήσεις, να κρύβεται πίσω από θολά σχήματα και προσχήματα;

Πως μας προτρέπετε να απελευθερώσουμε τους εαυτούς μας, να συντρίψουμε τον κακό μας εαυτό και να νικήσουμε εκείνα τα οποία μας κρατάνε σε παρακμή, όταν εσείς αρνείστε να τα βάλετε με το παρακμιακό κράτος που και το δικό σας κόμμα δημιούργησε μεταπολεμικά;


Κύριε Πρόεδρε,

Δεν μπορούμε να βλέπουμε τη γενιά σας να στέκεται γυμνή απέναντι στην ιστορία, ανίκανη και άβουλη να συνεννοηθεί για τη σωτηρία της χώρας.

Επικαλεστήκατε στο λόγο σας τη ρήση του Μπίσμαρκ ότι «οι μεγάλοι πολιτικοί ακούν πριν από τους άλλους το μακρινό χλιμίντρισμα από τα άλογα της Ιστορίας». Αν αναφέρεστε στον εαυτό σας, σας προειδοποιούμε ότι τα άλογα της Ιστορίας έρχονται κατευθείαν πάνω σας και πολύ φοβόμαστε ότι λόγω της απάθειας και της αδράνειας που επιδεικνύετε θα σας πατήσουν και θα σας λιώσουν.

Δυστυχώς, τόσο σ’ εσάς όσο και στους υπολοίπους της γενιάς σας που τελευταία αρέσκονται να ντύνουν τα λόγια τους με ρήσεις ιστορικών προσωπικοτήτων, αρμόζει η ρήση του Χέγκελ ότι η κουκουβάγια, το πουλί της σοφίας πετάει πάντα το σούρουπο. Όταν πλέον νυχτώσει, τότε και μόνο τότε δυστυχώς θα καταλάβετε κι εσείς ποια ήταν τελικά η εποχή που τέλειωσε, ποιες οι παθογένειές της και ποιος ήταν ο ρόλος σας σ΄ αυτή.

Όμως τότε, ίσως να είναι αργά για τη χώρα.

Μπορεί σαν άλλος Βίσμαρκ να βλέπετε τα άλογα της ιστορίας να προειδοποιούν Ελλάδα και Ευρώπη χλιμιντρίζοντας, δεν ακούτε όμως τον εκκωφαντικό κρότο της κατάρρευσης του μοντέλου οικονομίας και πολιτεύσθαι της μεταπολίτευσης, στο οποίο κι εσείς υπήρξατε πρωταγωνιστής. Κι ας επικαλείστε όψιμα κι εσείς όπως και άλλοι την ανάγκη για μια νέα μεταπολίτευση.

Τα πράγματα για εμάς είναι απλά. Θέλουμε λευτεριά απ’ τη μεταπολίτευση.

Η σημερινή πολιτική τάξη που έφτασε τη χώρα στο σημερινό σημείο ή θα ξεπεράσει τον εαυτό της σε υπευθυνότητα και πολιτική αποτελεσματικότητα καταστρέφοντας συνεργατικά και συναινετικά το μεταπολιτευτικό πελατειακό κράτος ή ετοιμαστείτε όλοι σας να μπείτε οριστικά στην εφεδρεία, εγκαταλείποντας οριστικά και διαπαντώς το δημόσιο βίο και τον ρου της ιστορίας. Παραδώστε τα κλειδιά σε νεότερους και σοβαρότερους ανθρώπους μπας και γίνει καμιά δουλειά. Μπας και οι νεότεροι σχεδιάσουν επιτέλους το μέλλον τους για τους εαυτούς τους. Αλλιώς, καθίστε να κυβερνήσετε στα ερείπια μιας κατεστραμμένης χώρας, με κλακαδόρους, αλλά χωρίς ποιοτικό ανθρώπινο δυναμικό. Οι εργάτες γνώσης θα σας έχουμε όλοι χαιρετίσει προ πολλού.

Monday, September 12, 2011

Θα μείνουμε μόνο αν αποσυρθεί η γενιά σας απ' το δημόσιο βίο. Άμεσα.

Ακούγοντας με προσοχή την ομιλία του Πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου, στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης το Σάββατο το βράδυ, δεν μπορεί παρά να σταθούμε στο κομμάτι εκείνο που σαν "γενιά των 700 ευρώ", μας αφορά άμεσα. Το κάλεσμα προς τους νέους να πάρουν την τύχη στα χέρια τους, να μείνουν στην Ελλάδα και να παλέψουν για να αλλάξει πρόσωπο η χώρα.

"Ξέρω ότι πολλοί νέοι μας θέλουν να φύγουν, αναζητώντας μια καλύτερη τύχη στο εξωτερικό. Τους καταλαβαίνω. Παλαιότερα, πολλοί από εμάς χρειάστηκε να φύγουν ή ακόμα και να εξοριστούν.

Σας ζητώ να μην εγκαταλείψετε τη προσπάθεια ν' αλλάξουμε την Ελλάδα.

- Η χώρα σάς έχει ανάγκη.

- H Ελλάδα μπορεί να γίνει μια χώρα διαφορετική και θα γίνει μια χώρα διαφορετική σε λίγα χρόνια.

Όμως, αυτό δεν θα συμβεί αν εσείς λείπετε. Ζητώ από εσάς, τους νέους, να μείνετε και να παλέψουμε μαζί. Διότι εσείς γνωρίζετε τις δυνατότητες που έχει μια χώρα σαν την Ελλάδα στο διεθνές στερέωμα. Γνωρίζετε καλύτερα από τον καθένα, ότι ο Έλληνας δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από άλλους λαούς. Φτάνει να δουλέψουμε μαζί, γύρω από κοινούς στόχους.

Γι’ αυτό, ζητώ να δώσουμε όλοι το παρόν. Όλοι όσοι πιστεύουμε στη δύναμη της πατρίδας και στις ικανότητές μας. Να συμβάλουμε όλοι μαζί σε αυτή την προσπάθεια, από όπου κι αν εργαζόμαστε. Αν ο καθένας μας κάνει ένα βήμα συνεισφοράς, η χώρα μας θα κάνει δέκα βήματα μπροστά."

Αγαπητέ Πρόεδρε,

Κύριε Πρωθυπουργέ,

Είχαμε πει τον Ιανουάριο του 2007, στο παρθενικό ταξίδι της "Γενιάς των 700 ευρώ" στη blogoσφαιρα και κατ' επέκταση στο δημόσιο βίο, ότι η νέα γενιά πρέπει να αφυπνιστεί, να αναπτύξει άμεσα τους δικούς της κοινωνικούς στόχους, και να αποκτήσει διακριτή ιστορική και πολιτική ταυτότητα.

Δώσαμε έκτοτε γι΄ αυτό μια μάχη.

Μια μάχη, όχι απλά για να αποκτήσει φωνή η γενιά μας, αλλά ειδικά οι εργάτες γνώσης να βγουν μπροστά και να δώσουν τον παλμό ως νέα κοινωνική πρωτοπορία. Μια μάχη για να στιγματιστούν επίσης ανεξίτηλα και να αποδομηθούν όλες οι δυνάμεις του μεταπολιτευτικού καθεστώτος, της αδράνειας, της συντήρησης και της γεροντοκρατίας που τέμνουν οριζόντια το πολιτικό και κοινωνικό φάσμα.

Δώσαμε μάχη για να μη χρειαστεί ποτέ κανείς από τη γενιά μας να οδηγηθεί σε αναγκαστική μετανάστευση, όπως συνέβη με τη δική σας, αλλά η Ευρώπη και ο κόσμος να αποτελούν συνειδητούς προορισμούς, τους οποίους με τη βούλησή του πια επιλέγει ένα μορφωμένο, κινητικό ανθρώπινο δυναμικό.

Επιχειρήσαμε έτσι να βάλουμε απέναντι τη χρυσή γενιά των μεσηλίκων, την αίσθηση αιωνιότητας που τη διακατέχει, τις αντιλήψεις της και την πελατειακή της νοοτροπία, και να κρούσουμε τον κώδωνα του κινδύνου για την επερχόμενη κρίση που το ξόφλημα του μεταπολιτευτικού μοντέλου της φούσκας ήταν βέβαιο ότι θα δημιουργούσε. Μαζί με τα βαμπίρ, όπως συχνά πυκνά αποκαλέσαμε τους προνομιούχους της προηγούμενης γενιάς, βάλαμε στο στόχαστρο και τους ρεμπεσκέδες, χλιδάνεργους της δικής μας γενιάς.

Παρότι λοιπόν ανοίξαμε την ατζέντα για την ανάγκη αλλαγής πορείας και το άνοιγμα ενός νέου ιστορικού κύκλου με διαφορετικούς αυτή τη φορά πρωταγωνιστές, δεν εισακουστήκαμε.

Δεχτήκαμε από την πρώτη στιγμή να προβληθούμε μιντιακά για να θέσουμε την ατζέντα της γενεακής δικαιοσύνης στο δημόσιο διάλογο. Συνεργαστήκαμε γι΄ αυτό και με άλλες οργανώσεις τις κοινωνίας των πολιτών.

Επιχειρήσαμε να νοηματοδοτήσουμε μεγάλα γεγονότα, όπως τα Δεκεμβριανά του 2008 πηγαίνοντας μέχρι τον Πρόεδο της Δημοκρατίας.

Παλέψαμε να αναβαθμίσουμε την ποιότητα ζωής των νέων, όπως συνέβη στην περίπτωση της μεταμεσονύκτιας λειτουργίας του Μετρό στην Αθήνα

Προσπαθήσαμε να συνδεθούμε με πολιτικούς χώρους, μικρούς και μεγάλους και, κυρίως τους μεγάλους να τους επηρεάσουμε προς μία μεταρρυθμιστική κατεύθυνση.

Γίναμε, όμως, ηθοποιοί σ' ένα προσκηνοθετημένο σόου πολιτικής και μιντιακής κλάψας για τα καημένα τα παιδιά που δεν τη βγάζουν με τα 700 ευρώ.

Μέχρι που μας βρήκε η πρωτοφανής αυτή κρίση, την οποία όλοι βιώνουμε σήμερα. Μια κρίση την οποία υπενθυμίζουμε ότι είχαμε προβλέψει και περιγράψει ως προς την εξέλιξή της απ' το Δεκέμβριο του 2008.

Έκτοτε, λοιπόν, κάποιοι από εμάς έφυγαν στο εξωτερικό, γιατί πάνω απ' όλα το ήθελαν και θα το έκαναν έτσι κι αλλιώς, αλλά επίσης διότι βαθιά μέσα τους προεξόφλησαν τη μεγάλη σε διάρκεια περιπέτεια στην οποία θα έμπαινε η χώρα, ανάμεσα σε άλλα, λόγω της προδιαγεγραμμένης ανικανότητας του πολιτικού συστήματος, της επιχειρηματικής κοινότητας και της κοινωνίας να κερδίσουν αυτό τον ιδιότυπο οικονομικό πόλεμο που ξεκινούσε.

Κάποιοι άλλοι, όμως, οι περισσότεροι από εμάς, επέλεξαν να μείνουν. Είτε παρέμειναν στο χώρο της κοινωνίας των πολιτών, δίνοντας τη μάχη από την "κερκίδα" της blogoσφαιρας μέσα από τη G700, είτε ασχολήθηκαν με την επιχείρηση και το ελεύθερο επάγγελμά τους, είτε διεκδίκησαν ρόλο στη νέα διακυβέρνηση μέσα από θέσεις ευθύνης. Αμφότεροι όσοι έμειναν στην Ελλάδα, επέλεξαν να παλέψουν. Πίστεψαν ότι το τέλος της κρίσης θα μας βρει νικητές και στήριξαν ο καθένας με το δικό του τρόπο την εθνική πρόσπαθεια για διάσωση και ανάκαμψη. Η πίστη αυτή όμως κλονίζεται καθημερινά. Το γυαλί της εμπιστοσύνης έχει ραγίσει.

Δυστυχώς, αποδεικνύεται τελικά ότι η γενιά σας, τα μέλη της οποίας γέμισαν για μία ακόμη φορά το Βελίδειο σαν τις γιαγιάδες στην κυριακάτικη λειτουργία, δεν έχει βάλει μυαλό.

Πρώτον, η χρυσή γενιά των μεσηλίκων (Plus) εξακολουθεί να έχει τον πρώτο λόγο στην πολιτική, κοινωνική και οικονομική ζωή της χώρας. Τη στιγμή που στη Γερμανία, αντικαγκελάριος, Υπουργός Οικονομίας και Πρόεδρος των Φιλελεύθερου Κόμματος, είναι ένας 38χρονος Βιετναμέζος, ο κύριος Φίλιπ Ρέσλερ (ο οποίος σημειωτέον στα 45 του δήλωσε ότι θα σταματήσει την πολιτική), στην Ελλάδα βρισκόμαστε ακόμα στην εποχή των πολιτικών δεινοσαύρων. Οι ελάχιστες εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Δεύτερον, τους πολιτικούς δεινόσαυρους, δυστυχώς, όσο και να τους εκπαιδεύσεις, δεν βάζουν μυαλό. Κουβαλάνε μέσα τους νοοτροπίες και αντιλήψεις πολλών χρόνων. Δυσκολεύονται πλέον να κάνουν υπερβάσεις. Είναι δέσμιοι συσχετισμών και εξαρτήσεων που δημιούργησαν μακρές πολιτικές διαδρομές. Η εμπειρία τους γίνεται τροχοπέδη στην ανανεωτική ορμή που απαιτείται να επενδυθεί στις δημόσιες πολιτικές για να βγει η χώρα από το τέλμα. Σκέφτονται την επιβιώσή τους, όχι το μέλλον.

Εσείς ο ίδιος αναγνωρίσατε ότι:

"Σήμερα, η δική μας γενιά εξακολουθεί να έχει τον πρώτο λόγο στην κοινωνική, πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας. Πράγμα πρωτοφανές, όταν σε ολόκληρο τον κόσμο οι σημερινοί 30ρηδες και 40ρηδες έχουν αναλάβει εδώ και χρόνια την πρωτοκαθεδρία στην εξέλιξη των πραγμάτων. Καθήκον μας, λοιπόν, να δώσουμε στις γενιές που έρχονται το χώρο να αναπνεύσουν και να αναπτυχθούν. Να απελευθερώσουμε τις δικές τους δυνάμεις, που τις χρειαζόμαστε".

Αυτό ακριβώς, οφείλετε να κάνετε. Να απελευθερώσετε τις δυνάμεις της νέας γενιάς. Δεν αρκούν τα προγράμματα κατάρτισης και τα κινήματα start up, που πολύ σωστά γίνονται κι εμείς τα επικροτήσαμε, όπως και πρόσφατα ο διεθνής τύπος.

Απαιτείται ρόλος και λόγος για τη νέα γενιά σε όλο το φάσμα της πολιτικής ζωής. Δεν γνωρίζουμε πως θα το κάνετε αυτό θεσμικά. Ίσως να καταργήσετε καταρχάς τη γηρασμένη νεολαία του κόμματός σας, βάζοντας ηλικιακό όριο τα 24, όπως σε όλες τις κομματικές νεολαίες της Ευρώπης. Ίσως πάλι να θεσμοθετήσετε την ψήφο στα δεκάξι. Ίσως ακόμα να "σουτάρετε" το μισό υπουργικό συμβούλιο και να εμπιστευτείτε σαν βάση νεότερους ανθρώπους ηλικίας 30 μέχρι το πολύ 50, όπως επίσης στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης. Ίσως και να θεσμοθετήσετε ηλικιακό όριο στην άσκηση εκτελεστικής εξουσίας. Ό, τι κι αν κάνετε πάντως, η συμμετοχή των νέων πρέπει να επιβληθεί δια πυρός και σιδήρου πάνω από το πτώμα της σημερινής πολιτικής τάξης σε συνενόηση και με τη Νέα Δημοκρατία, η οποία επίσης πάσχει απ' την ασθένεια της γεροντοκρατίας. Σε ό,τι μας αφορά, κι επειδή είμαστε πλέον και οι υπόλοιποι με το ένα πόδι στην έξοδο, σας ενημερώνουμε ότι δεν σχεδιάζουμε να μείνουμε, αν δεν προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις και κυρίως αν δεν αποσυρθεί η παρούσα πολιτική τάξη απ' το δημόσιο βίο, ώστε αλλάζοντας το ύφος, το περιεχόμενο και την αποτελεσματικότητα των ασκούμενων πολιτικών, να υπάρξει τελικά προοπτική για μια νέα Ελλάδα.

Wednesday, March 23, 2011

In Greece, decades of debt cast uncertainty over the future of the young

Three years ago a 700 euros per month average salary marked Greek youth as immobile and frustrated. But with ballooning public debt and waves of austerity cuts crashing in, 700 euros is starting to look very optimistic indeed.

ATHENS June 2010
By Katherine Dunn*
Winner of The EU Young Journalist Award

“Don’t drink that so fast.” Liza Koutra leans back in her chair, gesturing with a hand rolled cigarette at the tall iced latte, a summer favourite among Athens’ sidewalk cafes.

On a tiny avenue lined with tables, young people smoke and play backgammon over espresso and coffee. From across the street, the clamour of gyro stands and motorcycles drift through the air.

Athens at night is lively, loud, and young. Its full cafes and crowded streets draw a sharp contrast to the picture of young Greeks painted over and over again – directionless, frustrated, angry. No jobs and no opportunity.

Liza, a 22 year old geography student at a small Athens university, has seen this frustration first hand. When she finishes her degree this winter, she does not know what she will do. She sees few opportunities here but is reluctant to leave her home city for good.

But for tonight, she takes another pull on her cigarette and surveys the crowd. Even in the midst of protracted recession, the young people still go out. “A cup of coffee can last all night,” she says with a shrug.

700 Euros for the lucky

But the busy nightlife of Athens only partly conceals a most inconvenient truth. Greece is in the midst of a profound period of financial and social unrest, and the young people know it. They make up one of the most vulnerable segments of Greek society, and as waves of austerity cuts roll through the country, their employment opportunities appear to be in free fall.

While the general unemployment rate was 11.6% in March of this year, unemployment among youth aged 15 to 24 is at 29.8%, according to the National Statistical Service, and 15.2% for those aged 25 to 34, up from 12.7% the previous year.

But Greek youth say their problems are not limited to unemployment, nor are they new. In January 2007 a group of 7 young graduates coined the term “the 700 euros generation”, referring to the average monthly wage for a young person in the private sector. After social security payments, the number came to around 596 euros per month, rarely enough for a young person to afford to live on their own.

Even then, 700 euros was often a salary for the lucky. Underemployment is a hidden statistic, according to Theodore Karaoulanis, the Vice President of the Hellenic National Youth Council. For those 24 and under, only 30% have full time jobs.

And in a recent study completed by Friedrich Schneider, an economist at the Johannes Kepler University of Linz, Greece’s “shadow economy”, or black market, was estimated to make up 25% of the Greek economy. G700, the group that emerged from the “generation 700 euros” estimates that 50% of young people work within the shadow economy. They do not pay social security payments – but also do not receive work benefits, job security, or contribute to their pensions.

Hopes and dreams postponed

But while young people were plagued with unemployment and poor work salaries and conditions three years ago, the situation has undoubtedly worsened.

In December 2009 Prime Minister George Papandreou shocked the country by announcing that his predecessor had hid the full scale of Greece’s public debt. In fact, weighing in at 12.7% of the GNP, it was over four times the permitted level within the EU.

Cuts were immediately announced, but by the spring the government had requested emergency loans from the IMF and EU governments to get their dangerous debt under control. They were granted a 110 billion euro loan – with strings attached. A new set of austerity cuts began.

The current wave of cuts include reforms to social security, a public sector hiring freeze, and an increase in the retirement age from 61 to 63. They also include an increase in sales tax from 19 to 23% and a 10% increase on fuel, alcohol and cigarettes.

Collectively, they will amount to a 20 to 30% cut on take home pay for the average Greek, according to Jens Bastian, a German economist at the Hellenic Foundation for European & Foreign Policy (ELIAMEP). But the extent of the damage shouldn’t come as a surprise, he says.

“This is a country which until recently had lived in denial. In a collective sense that this ‘spending as you go’ can continue, unchecked,” he says. “That the idea, we are in debt as a government but we can continue refinancing ourselves because we are a member of the Euro zone and interest rates are low, means that we don’t have to face a day of reckoning. That’s finished.”

But the cuts have not gone down easy. Since the beginning of May, when the cuts were announced, the streets of Athens and Thessaloniki have held host to tens of thousands protesting the cuts. On May 5, riots reached a violent climax when three bank workers were killed after a Molotov was thrown in the window of a downtown bank.

But while the protests have cut across party and economic lines, the G700 insists it is the young people who have the most at risk.

“Their hopes and their dreams have to be postponed,” says Evagelia Chita, the lawyer for the group.

They face the threat of increased unemployment and reduced opportunities after graduation. Many young people say they are considering leaving the country, a phenomenon which has been on the rise among university graduates since the 1990s.

But the real problem they face is effectively a ticking time bomb – the country’s pension plan.
While older people are striking to keep their current pension agreements, “as we see it now, young people will not get any pensions,” says Karaoulanis. “Even with the bigger changes that are happening now, we cannot guarantee that the system will be viable 35 years later.”

For young people, the pension system is effectively bust. Karaoulanis attributes this, in part, to a lack of “inter-generational solidarity” where older people and younger people need very different things.

“Greek society is very frightened, very angry, and there’s no hope,” says Karoulanis. “And if this is true one time for olders, it’s virtually ten times for youngers.”
Recovery at the roots

While many have called the austerity cuts draconian measures that will push the country beyond recovery, others see them as a necessary evil that could get the country’s finances back on track.
But few think that opportunities for young people will increase unless mass structural change occurs. Government programs to pay for the social security of new hires for the first year are good steps, say the G700 group, but they’re not enough.

Jens Bastian says he hopes structural reforms to “closed shop” professions – self-employed workers like taxi drivers and doctors who are notorious for fudging their incomes to avoid paying taxes – will send a hopeful sign to young people that their fortunes will change.

“In my view, in a personal assessment of it, it’s the best thing that can happen to Greece.”
Clamping down on the shadow economy and tax evasion is seen as necessary to restore the country’s pension plan. Corruption is also rampant among the public sector and politics, which are habitually marred by scandal. Bribery is so common that the “cost” for certain items, such as a driver’s license or a medical operation, are well known.

And many Greeks point to low investment – just 0,5% for research and development in 2008 – as a crucial flaw. While 1 in 5 Greeks work in the tourism sector, those who return with advanced university degrees often find there is nothing for them to do. Greece is a service based economy, and imports are drastically higher than exports.

The change needed to turn around Greece’s financial troubles is, by all accounts, immense.

A need for hope

It’s Monday afternoon, and Liza is nursing another cup of coffee, at a student cafe on the fringes of Exarhia, the downtown neighbourhood famous for playing host to students, anarchists, and frequent demonstrations. She is not sure what will come next for Greece, or for her.

“Actually, I don’t really know myself what has to change because there are so many things that are wrong,” she says. But she carefully rejects the lack of hope she says she sees so often among Greece’s young.

“I think that if you believe that things won’t change, they will never change.”

The graffiti that surrounds her, a vast collage of scrawled anarchist signs and carefully planned spray paint murals, echo her hope and confusion. Along one wall, a message is scrawled: “THE FUTURE IS NOW.”

A day earlier, in a mostly deserted cafe set in the shadow of some of Athens’ most exclusive hotels, Theodore Karaoulanis sips his coffee, observing the grandeur around him.

“It’s time for a change. We all have to change,” he says quietly. “I hope we make the right choice.”

Six Months Later: December 2010

The name “Generation 700 Euros” officially no longer applies to Greek youth.
Not long after, the Greek government lowered the monthly minimum wage to 590 euros from 700 euros, in order to encourage the hiring of young people.

But unemployment for the young has not improved as the impact of extensive austerity cuts sinks in. By October 2010, unemployment was 35.6% for youth aged 15 to 24, and 18.3% among those aged 25 to 34, according to the national statistics agency.

Brain drain, too, has allegedly been on the rise. A survey commissioned by Greek newspaper To Vima spoke with more than 5000 college graduates aged 22 to 35 through June and July 2010, according to BuinessWeek. More than 74% said they would emigrate from Greece if they had the opportunity.

December brought more general strikes and protests. During a riot on Dec. 15 in downtown Athens, the former development minister was attacked and bloodied.

For their new years address, members of the Generation 700 group wrote on their website that a “hellish” 2011 was expected. Further austerity cuts are expected, and needed, to prevent the government from defaulting on emergency loans from the EU and IMF. In June, the group said enormous change would be needed to fix Greece’s most pressing financial problems, and the structural ones which young people must face. Now, they say they hope to help co-found a new, modern Greece.

*Kathryne Dunn is a journalism student at Carleton University in Ottawa, Canada. The above article has been written as part of a project, completed as a final assignment for the international reporting program at the Danish School of Media and Journalism. The article won the Canada- EU young Journalist Award.

Monday, February 28, 2011

Left out in the rain

It's tougher than it appears for the millenial generation
Economist, 6-1-2011

PLUGGED in, narcissistic and upbeat, America’s twenty-somethings may be the most educated, diverse and digitally savvy generation in the country’s history. They are also most likely to be living with their parents. Though they burst into the workforce with expectations of fun and fulfilment (leading employers to grouse about their sense of entitlement), they have been delivered a slap by the recession. Nearly 16% of 18-24-year-olds are unemployed, almost double the national average. Most are simply struggling to keep their heads above water, according to the MacArthur Research Network.

The young in previous generations have also tended to drift, yet “opportunity structures today are less forgiving of trifling mistakes.” That is one of the conclusions of “Not Quite Adults”. Drawing on eight years of data and more than 500 interviews with young people between 18 and 34, Richard Settersten and Barbara Ray dismantle the common belief that this generation has been coddled into laziness. Rather, these young adults have come of age at a particularly merciless moment. Even before the recession, which will wreak lasting havoc on their earning power and trust in government, the market had ceased rewarding diligent, low-skilled labour with reasonable pay and benefits. Employment is now largely divided into well-paid, highly-skilled jobs and the poorly paid, less-secure jobs of the service sector. The middle has been hollowed out, on-the-job training is rare and good posts hard to come by.

...Η συνέχεια στην ιστοσελίδα του Economist...

Wednesday, January 19, 2011

On the outcast generation

By Zygmount Bauman
Social Europe Journal, 17-1-2010

Every generation has its measure of outcasts. There are people in each generation assigned to the outcast status because a “generation change” must mean some significant change in life conditions and life demands likely to force realities to depart from expectations implanted by the conditions-quo-ante. These changes devalue the skills they trained and promoted, and therefore render at least some among the new arrivals, those not flexible or prompt enough to adapt to the emergent standards, ill-prepared to cope with novel challenges and unarmed to resist their pressures. It does not however happen often that the plight of being outcast may stretch to embrace a generation as a whole. This may, however, be happening now.

Several generational changes have been noted during the post-war history of Europe. There was a ‘boom generation’ first, followed by two generations called respectively X and Y; most recently (though not as recently as the shock of the collapse of Reaganite/Thatcherite economy), the impending arrival of the ‘Z’ generation was announced. Each of these generational changes arise from more or less traumatic events; in each case a break in continuity and a necessity of sometimes painful readjustments, caused by a clash between inherited/learned expectations and unanticipated realities, were signalled. And yet, when looking back from the second decade of the 21st Century, we can hardly fail to notice that when confronted with the profound changes brought about by the latest economic collapse, each one of those previous passages between generations may well seem to be an epitome of inter-generational continuity…

...read the rest of the article on the Social Europe Journal

*Zygmunt Bauman is Emeritus Professor at the University of Leeds and one of Europe’s foremost sociologists. He is author of 'Liquid Modernity' (Polity 2000) and many other books on contemporary society. His most recent books are "44 letters from the liquid-modern world" and "Living on borrowed Time" (with Citlali Rovirosa-Madrazo).

Monday, October 25, 2010

Ποιες είναι πραγματικά οι χαμένες γενιές;

Tου Δημήτρη Pηγόπουλου
Καθημερινή, 23-10-2010

Την άνοιξη, με την ανακοίνωση του μηχανισμού διάσωσης της Ελλάδας, αρκετοί βιαστήκαμε να μιλήσουμε για «χαμένες γενιές». Αν οι σημερινοί πενηντάρηδες ή σαραντάρηδες είχαν σημαντικές πιθανότητες να βελτιώσουν το βιοτικό τους επίπεδο εκμεταλλευόμενοι τη σταθερή ανάπτυξη της χώρας στα ωραία χρόνια των πακέτων στήριξης και του ξέφρενου δανεισμού, οι ορίζοντες μοιάζουν πολύ πιο κλειστοί για τον 25άρη ή τον 30άρη του 2010.
Αλλά είναι πραγματικά έτσι;

Εχοντας δαιμονοποιήσει τη προσφυγή μας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στη βοήθεια των Ευρωπαίων εταίρων, είναι πολύ φυσικό να ξεχνάμε πολύ εύκολα σε ποια Ελλάδα ζούσαμε μέχρι τότε. Ξεχνάμε ότι η πρόσληψη σε οποιονδήποτε οργανισμό του ευρύτερου δημοσίου τομέα ήταν η κυρίαρχη αξία στην ελληνική κοινωνία. Με οποιοδήποτε μέσο, με οποιοδήποτε κόστος. Ετσι, το Δημόσιο μεγάλωνε και μεγάλωνε «ταΐζοντας» ταυτόχρονα δύο στόματα. Από τη μία, το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, βουλιαγμένο στο έλος του κομματισμού και αναξιοκρατίας. Και από την άλλη, μια αρρωστημένη νοοτροπία προσωπικής και κοινωνικής καταξίωσης μέσα από το εσαεί βόλεμα.

Ενώ συνέβαιναν όλα αυτά τα ωραία, η επιχειρηματικότητα βαλλόταν πανταχόθεν. Ο ιδιωτικός τομέας προσπαθούσε να στηθεί στα πόδια του. Αλλά πώς; Προσφέροντας μισθούς, ωράρια δουλειάς και εργασιακή ασφάλεια που έκαναν το Δημόσιο να μοιάζει με παράδεισο. Οι επιχειρήσεις, νέες και παλιές, έπρεπε να επωμιστούν επώδυνη φορολογία για να μπορεί να συνεχίζεται εσαεί το «πάρτι» του Δημοσίου.

Αντί λοιπόν να επιβραβεύεται αυτός που ξεκινούσε κάτι δικό του με χαμηλή φορολογία και αντίστοιχα κίνητρα, το ελληνικό κράτος τον τιμωρούσε και, κάπως σαδιστικά, πριμοδοτούσε την καλοπέραση των ολίγων. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν άξιοι και ευσυνείδητοι δημόσιοι λειτουργοί. Το αντίθετο. Πνίγονται και αυτοί.

Σήμερα που το τρισκατάρατο Μνημόνιο μας υποχρεώνει να αλλάξουμε, ανοίγεται επιτέλους ένας δρόμος που, ελπίζουμε, θα καλλιεργήσει μια λιγότερο μαλθακή νοοτροπία για το πώς κερδίζεις τη ζωή και πραγματώνεις τα όνειρά σου. Επειδή ακριβώς τα εμπόδια θα είναι λιγότερα.

Αν αυτό το σενάριο σας φαίνεται χειρότερο από την εποχή πριν από το Μνημόνιο, μπορείτε να θρηνήσετε ελεύθερα.

Friday, September 3, 2010

Χώροι υγειονομικής χρήσης ναρκωτικών: πολιτικάντικο ημίμετρο ή πανάκεια;

Του Ματιέ Αμαρέ*
"Shooting galleries» in Europe: political jab or social cure-all?"
© Café Babel, 1-9-2010
Μετάφραση από την ομάδα του PPOL

Εντάξει, ωραία. Ας δεχτούμε πως η ιδέα είναι κάπως ριζοσπαστική ή υπερμοντέρνα. Η εγκατάσταση ειδικών κέντρων όπου τα «τζάνκι» λαμβάνουν και χρησιμοποιούν τη «δόση» τους εντελώς ατιμώρητα, είναι πράγματι κάτι που δικαιολογημένα τρομοκρατεί πολλούς ανθρώπους.

Από την άποψη αυτή, η Γαλλία και η Ιταλία φαίνεται πως πάσχουν από κανονική «βελονοφοβία». Οι κυβερνήσεις αμφοτέρων των χωρών συστηματικά απορρίπτουν σχετικά αιτήματα της αντιπολίτευσης για επιστημονική επιτήρηση της χρήσης «σκληρών» ναρκωτικών.

Στη Γαλλία τουλάχιστο, η ίδρυση κέντρων χρήσης ναρκωτικών βρίσκεται υπό συζήτηση. Από το 2006 όμως, η Ιταλία αρνείται και να τη συζητήσει καν, αρκούμενη στην ύπαρξη των «stanze del buco» (των «τρυπών» ή των «βρομότοπων» όπου γίνεται σήμερα η χρήση). Που πάντως προφανώς δεν αφορούν την κοκαΐνη: στη Ρώμη οι ερευνητές της ατμόσφαιρας έχουν διαγνώσει μια αφύσικη συγκέντρωση αλκαλοειδών στον αέρα...

Σήμερα ήδη 3 εκατομμύρια Ευρωπαίοι χρησιμοποιούν ναρκωτικά «αξιοπρεπώς», σε κράτη που έδωσαν μια ευκαιρία στους χώρους υγειονομικής χρήσης ναρκωτικών. Σε αυτά τα κέντρα γίνεται νόμιμη χρήση κρακ, ηρωίνης και κοκαΐνης, σε σχετικά ασφαλείς συνθήκες. Το μέτρο αυτό δοκίμασαν η Ελβετία, η Αγγλία, η Ολλανδία, η Γερμανία, η Ισπανία, το Λουξεμβούργο, η Νορβηγία...

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, επί παραδείγματι, η κυβέρνηση καθιέρωσε τα «shooting gallery» το 2005. Τα επόμενα τέσσερα χρόνια, οι πιλοτικές κλινικές που φιλοξένησαν αυτούς τους χώρους στο Νότιο Λονδίνο, το Ντάρλινγκτον και το Μπράιτον, συνέβαλαν στην καθιέρωση αυτής της πρωτοβουλίας, που επέτυχε πλήρως: μειώθηκαν οι συναλλαγές στο δρόμο· μειώθηκαν οι εξαρτημένοι σε κοινή θέα. Αλλά και μειώθηκαν οι θάνατοι από ναρκωτικά, όπως έγραψε το 2007 ο «ιντεπέντεντ».

Οι 'Αγγλοι «καθάρισαν» τους δρόμους τους, αποδεικνύοντας πως το σύστημα μπορεί να πετύχει.

Παρομοίως στο Βερολίνο, όπου λειτουργούν 16 «fixerstuben» («δωματίων χρήσης»), οι Βερολινέζοι είναι τόσο ικανοποιημένοι που το 70% ανάμεσά τους επιθυμούν την επέκταση του μέτρου σε ολόκληρη τη Γερμανία. Στην Ισπανία, η Βαρκελώνη διαθέτει ήδη τέσσερις «narcosalas» στον πόλη και τα περίχωρά της, με άλλες εννέα να προγραμματίζονται να λειτουργήσουν πριν το 2014.

Στην άλλη πλευρά των Πυρηναίων όμως, οι σύριγγες παραμένουν ταμπού. Η θαρραλέα προσπάθεια της υπουργού υγείας Ροζελίν Μπασελό (Roselyne Bachelot) να εισαγάγει την ιδέα τον περασμένο Ιούλιο κατέληξε σε φιάσκο. Παρά τα πολλά βήματα που έχουν πραγματοποιήσει προς την κατεύθυνση της καταπολέμησης της ναρκοεξάρτησης οι Ευρωπαίοι γείτονές της, η Γαλλία απλά δεν προτίθεται να δράσει προς αυτή την κατεύθυνση... Σνιφ-σνιφ;

*Ο Matthieu Amaré είναι φοιτητής.

Sunday, August 29, 2010

Ένα μέλλον ως μετανάστες ονειρεύονται οι νέοι πτυχιούχοι, δείχνει μεγάλη έρευνα

Του Β. Χιώτη
Το ΒΗΜΑ, 29-8-2010

Κύμα μετανάστευσης του νέου επιστημονικού προσωπικού που υπάρχει στη χώρα απειλεί να δημιουργήσει η παρατεταμένη ύφεση στην αγορά και οι ολοένα και λιγότερες ευκαιρίες για μόνιμη και ασφαλή εργασία που προσφέρουν οι ελληνικές επιχειρήσεις.

Το συμπέρασμα-σοκ που προκύπτει από τη μεγάλη έρευνα της Κάπα Research, η οποία έγινε για λογαριασμό του Βήματος με την υποστήριξη του in.gr , είναι ότι επτά στους δέκα Έλληνες οι οποίοι είτε έχουν ολοκληρώσει είτε ολοκληρώνουν τις σπουδές τους θα εγκατέλειπαν ευχαρίστως την Ελλάδα για μια δουλειά στο εξωτερικό, ενώ οι μισοί από αυτούς έχουν ήδη προβεί και στις σχετικές ενέργειες.

Η πανελλαδική δημοσκόπηση διενεργήθηκε σε δείγμα 5.442 νέων από 22 ως 35 ετών, τελειόφοιτους ή απόφοιτους ΑΕΙ και ΤΕΙ, εκ των οποίων η συντριπτική πλειονότητα είτε αναζητεί δουλειά είτε εργάζεται αλλά με μη ικανοποιητικούς όρους.

Στις απαντήσεις που δόθηκαν απεικονίζονται ανάγλυφα η αγωνία τους για το μέλλον και η απογοήτευσή τους για την κατάσταση που επικρατεί στην αγορά. Εκφράζεται επίσης η έλλειψη εμπιστοσύνης στα κόμματα και στο κράτος, ενώ τονίζουν ότι η εκτεταμένη διαφθορά που επικρατεί και η έλλειψη κανόνων αξιοκρατίας τους οδηγούν στην απόφαση να αναζητήσουν την τύχη τους εκτός των συνόρων της χώρας.

Το πιο εντυπωσιακό συμπέρασμα της έρευνας της Κάπα Research είναι ότι η μεγάλη πλειονότητα των νέων με πτυχίο στην Ελλάδα δηλώνει πρόθυμη να εγκαταλείψει τη χώρα για να βρει μια σταθερή και καλά αμειβόμενη εργασία. Από το σύνολο των ερωτηθέντων, το 73,6% δηλώνει ότι θα έφευγε από την Ελλάδα, ενώ το 42% δηλώνει ότι έχει ήδη προβεί σε συγκεκριμένες κινήσεις για να το επιτύχει, αναζητώντας εργασία στο εξωτερικό, κατοικία ή κάποιο ειδικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα πρόσθετης επιμόρφωσης.

Από εκείνους οι οποίοι δηλώνουν πρόθυμοι να εργαστούν στο εξωτερικό, το 66,4% δηλώνει ότι το κάνει για να έχει καλύτερη ποιότητα ζωής συνολικά, το 44,7% για να βρει μια καλή δουλειά και το 32,6% για να διασφαλίσει περισσότερη αξιοκρατία στην εξέλιξή του.

Μάλιστα, το 60,7% δηλώνει ότι θα προτιμούσε μια θέση εργασίας με προοπτική καριέρας στο εξωτερικό παρά μια μόνιμη θέση εργασίας στον ιδιωτικό ή στον δημόσιο τομέα στην Ελλάδα. Ταυτοχρόνως, η συντριπτική πλειονότητα εκείνων που δηλώνουν πρόθυμοι να μεταναστεύσουν θέτει ως επιδιωκόμενο μισθό ένα ποσό της τάξεως των 1.500 ως 5.000 ευρώ. Ακόμη τονίζουν ότι «οι Έλληνες της ξενιτιάς είναι δύο φορές Έλληνες», προσθέτοντας ότι «μπορεί να γίνει πατρίδα και η χώρα που μπορεί να εργαστεί και να ζήσει κάποιος αξιοπρεπώς».

Οι νέοι, σύμφωνα με τη δημοσκόπηση, θεωρούν ότι στην Ελλάδα έχει αρχίσει να αναπτύσσεται σήμερα ένα μεταναστευτικό ρεύμα αντίστοιχο με εκείνο της δεκαετίας του '60 (54,9%), καθώς στην πλειονότητά τους πιστεύουν, σε ποσοστό 86,2%, ότι οι λύσεις που προτείνονται για την έξοδο της χώρας από την κρίση εξακολουθούν να αγνοούν τις δικές τους ανάγκες.

Στην πλειονότητά τους εξάλλου (64,1%) οι νέοι οι οποίοι συμμετείχαν στην έρευνα εκφράζουν την πεποίθηση ότι δεν μπορούν να εκπληρώσουν τα όνειρα και τους επαγγελματικούς τους στόχους στην Ελλάδα και θεωρούν ότι παρά την αυξημένη δυνατότητα πληροφόρησης που υπάρχει σήμερα, τις ευκαιρίες για καλή μόρφωση και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής, δεν θα έχουν τη δυνατότητα επαγγελματικής ανέλιξης, ούτε την ευκαιρία δημιουργίας περιουσίας, παρά μόνο μια μόνιμη αίσθηση επαγγελματικής ανασφάλειας και φόβου για τα γηρατειά τους.

Περιγράφοντας το εργασιακό περιβάλλον μέσα στο οποίο κινούνται οι νέοι σήμερα, και σύμφωνα με τις απαντήσεις των συμμετεχόντων στην έρευνα, το 62,7% εργάζεται με πλήρη απασχόληση, το 12,4% με καθεστώς μερικής απασχόλησης, ενώ το 24,5% δεν εργάζεται και αναζητεί δουλειά.

Από εκείνους που εργάζονται 40,6% απασχολούνται ως ιδιωτικοί υπάλληλοι γραφείου, 18,7% ως ελεύθεροι επαγγελματίες, 10,6% ως δημόσιοι υπάλληλοι, 6% ως τεχνίτες ή εργάτες και 4,4% ως ιδιοκτήτες επιχειρήσεων. Συγχρόνως, από τους νέους ηλικίας 22 ως 35 ετών οι οποίοι εργάζονται, το 54% απασχολείται σε τομέα σχετικό με εκείνον που σπούδασε, το 26,65% απασχολείται σε αντικείμενο που έχει μερική σχέση με τις σπουδές του, ενώ το 19,2% απασχολείται σε εντελώς άσχετο αντικείμενο με τις σπουδές του.

Τι ονειρεύονται οι νέοι


Oι απόφοιτοι και τελειόφοιτοι των ΑΕΙ και των ΤΕΙ περιγράφουν τους στόχους και τις προσδοκίες τους στη δημοσκόπηση της Kάπα Research υπογραμμίζοντας ότι πάνω απ' όλα τους ενδιαφέρει να έχουν μια σταθερή εργασία, ανεξαρτήτως με το αν αυτή τους ικανοποιεί πλήρως.

Σε ποσοστό 34% οι ερωτηθέντες δηλώνουν ότι επιθυμούν γενικώς να έχουν δουλειά, ανεξαρτήτως με το πού θα απασχοληθούν, ενώ σε ποσοστό 26,4% θα ήθελαν να είχαν τη δική τους επιχείρηση. Το 15,5% θα επιθυμούσε να εργαστεί σε κάποια ιδιωτική επιχείρηση, ενώ το 10,6% θα ήθελε να εργαστεί ως αυτοαπασχολούμενος.

Στην πλειονότητά τους όσοι δηλώνουν άνεργοι αναφέρουν ότι θα ήθελαν μια οποιαδήποτε δουλειά που θα είναι σταθερή και καλοπληρωμένη ή οποιαδήποτε δουλειά που θα είναι αντίστοιχη των σπουδών και της εμπειρίας τους. Μάλιστα, ένα ποσοστό 16,5% δηλώνει ότι θα δεχόταν οποιαδήποτε δουλειά, ακόμη κι αν οι συνθήκες απασχόλησης ήταν συνθήκες «μαύρης εργασίας»!

Πάντως, οι περισσότεροι προτιμούν μια θέση στον ιδιωτικό τομέα (51,5%) παρά στον δημόσιο τομέα (44,3%), επειδή στον πρώτο υπάρχουν περισσότερες δυνατότητες εξέλιξης, ενώ η συντριπτική πλειονότητά τους (73,5%) τάσσεται υπέρ της κατάργησης της μονιμότητας στο Δημόσιο και υπέρ της απελευθέρωσης των κλειστών επαγγελμάτων (80,5%).


Friday, August 20, 2010

36 Facts About Generation Y in the Workplace and Beyond

36 Facts About Generation Y in the Workplace and Beyond

Posted: 27 Jul 2010 at Brazen Careerist *

More and more attention is starting to be paid to the working and spending habits of the biggest generation since the Baby Boomers: Generation Y. With all the potential of a new and hopefully more engaged workforce, it’s important to stay informed about who researchers say “are on track to become the most educated generation in American history.”

Here are a few things you may already know about Generation Y:

* Also known as “Millennials”
* Born 1980 to 2000
* 80 million strong
* Grew up with school shootings, 9/11, Hurricane Katrina, Iraq
* Plagued with high levels of student debt
* Proficient with technology, often called “Digital Natives”
* Personality characteristics: confident, social, celebrate diversity, collaborative

But let’s dig a little deeper, shall we? Here are 36 facts of note (all based on research) about Generation Y. My generation.

Note: As I have said before, these generational characteristics are highly generalized and do not fully take into account variations based on race and class. Nonetheless, they do provide a useful framework in which to understand Millennials as a whole. A good companion piece for compare and contrast would be Pew Hispanic Center’s 2009 report, “Between Two Worlds: How Young Latinos Come of Age in America.”


Racial Makeup


1. Generation Y is more ethnically and racially diverse than older generations, with people of color making up about 40% of our population.
2.Half of all young people of color are Hispanic.


Education

3. About 40% of all young adults ages 18 to 24 were enrolled in either a two- or four-year college in October 2008.
4. So far, 1 in 5 Millennials are college graduates. An additional 26% are currently in school and plan to graduate from college, while an additional 30% are not in school but expect to someday earn a college degree.
5. Younger whites are about twice as likely as blacks or Hispanics to have finished college (22% vs. 10% for both blacks and Latinos). But blacks are significantly more likely than whites or Hispanics to say they want to earn a college diploma.


Work Ethic

6. About 37% of 18- to 29-year-olds have been underemployed or out of work during the recession, the highest share among the age group in more than 30 years.
7. Nearly 2/3 of all Millennials have full- or part-time jobs.
8. 13% of all Millennials are students who do not work for pay.
9. Almost 6 in 10 employed Millennials say they already have switched careers at least once.
10. About 60% of younger workers say it is not very likely or not likely at all that they will stay with their current employers for the remainder of their working life. (In contrast, 62% of Generation X workers say it’s likely they will never leave their current employer while 84% of Baby Boomers expect to remain with their current employer for the rest of their working life.)
11. Only 1/3 of Millennials say their current job is their career.


Debt & Financial Outlook

12. 36% of all Millennials depend on financial support from their families, including 14% of all young adults who are working full time.
13. More than one in three young workers say they are currently living at home with their parents.
14. 31% of young workers are uninsured.
15. One-third of young workers cannot pay their bills.
16. 7 in 10 young workers do not have enough saved to cover two months of living expenses.
17. Roughly half of households headed by someone under 35 carry a credit card balance.
18. 41% of younger households have auto loans.
19. In 2008, 67% of students graduating from four-year colleges and universities had student loan debt.
20. Average debt levels for graduating seniors with student loans rose to $23,200 in 2008.
21. Only 58% of Millennials pay their monthly bills on time.
22. 60% of workers 20 to 29 years old cashed out their 401(k) retirement plans — typically a big financial no-no because such a move squanders retirement assets and forces the recipient to pay a tax penalty — when they changed or lost jobs.
23. On average, Generation Yers each have more than three credit cards, and 20% carry a balance of more than $10,000.


Technology & Online Habits



24. 93% of teens ages 12-17 go online, as do 93% of young adults ages 18-29.
25. 75% of Millennials have created a profile on a social networking site.
26. 1 in every 5 Millennials have posted a video of themselves online.
27. 41% of Millennials use only a cell phone and have no landline.
28. Over half of YouTube’s users are under 20 years old.
29. 53% of the total blogging population is 21-35 years old.


Family, Civil engagement, Family

30. Almost 40% of all Millennials have a tattoo (about half of those with tattoos have two to five tattoos and 18% have six or more). 70% say their tattoos are hidden beneath clothing.
31. 1 in 4 Millennials are unaffiliated with any religion.
32. In 2008, 66% of Millennials voted for Barack Obama for president, compared with 50% of those 30 and older, the largest disparity between younger and older voters in 40 years.
33. Just 2% of Generation Y males are military veterans. (At a comparable stage of their life cycle, 6% of Gen Xer men, 13% of Baby Boomer men and 24% of Silent Generation men were veterans.)
34. 61% of Millennials grew up in a two-parent household, a smaller percentage than the three previous generations.
35. 21% of Millennials are married (half the percentage of their parents’ generation at the same ages).
36. 34% of Millennials are parents.


* Written by Rosseta Thurman

Tuesday, August 17, 2010

Το μέλλον είναι στα χέρια μας

Του Γιάννου Λιβανού*

Η 12η Αυγούστου έχει ανακηρυχθεί από τον Ο.Η.Ε. Παγκόσμια Ημέρα Νεολαίας με βασικό στόχο να διεγείρει το δημόσιο διάλογο σε εγχώριο και διεθνές επίπεδο γύρω από τα ζητήματα που απασχολούν τη νέα γενιά.

Στη χώρα μας η σχετική συζήτηση τα προηγούμενα χρόνια ήταν σχετικά υποτονική. Όχι διότι τα ζητήματα της νέας γενιάς ήταν λιγότερο σημαντικά, αλλά κυρίως διότι η θεσμική περιθωριοποίηση των νέων αποτυπωνόταν και στον ισχνό δημόσιο διάλογο γύρω από τα ζητήματα της νεολαίας.

Η οικονομική κρίση και η σταδιακή απαξίωση του μεταπολιτευτικού οικονομικού, κοινωνικού και πολιτικού προτύπου ανάπτυξης και ευημερίας έχουν τοποθετήσει, με περισσότερη επιμονή από ποτέ, στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος τα προβλήματα, τις ανάγκες, τις προοπτικές, τις ευκαιρίες και τις δυνατότητες της νέας γενιάς. Η δίκαιη κατανομή των κοινωνικών βαρών και των ευκαιριών μεταξύ των γενεών, ή διαφορετικά η αρχή της διαγενεακής δικαιοσύνης, εντάσσεται στο σχεδιασμό των δημόσιων πολιτικών και συνιστά βασικό κριτήριο των διαρθρωτικών αλλαγών, όπως επισήμανε και ο Πρωθυπουργός της χώρας στην ομιλία του στη Βουλή για το ασφαλιστικό. Η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος, η διαδικασία ανοίγματος των κλειστών αγορών και επαγγελμάτων, η τιθάσευση του δημοσίου χρέους, η φιλική προς τους νέους διοικητική μεταρρύθμιση (δικαίωμα εκλέγεσθαι στα 18), η έμφαση στην πράσινη οικονομία και οι ριζοσπαστικές αλλαγές στο χώρο της Παιδείας είναι μερικά παραδείγματα που ανακατανέμουν πόρους και ευκαιρίες προς όφελος των νέων και διανοίγουν ευνοϊκότερες προοπτικές για το μέλλον.

Παρά τις δομικές αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας και οργάνωσης του κράτους, η οικονομική κρίση δεν παύει να ασκεί τρομακτικές πιέσεις στη νέα γενιά. Η δυσκολία μετάβασης στην αγορά εργασίας και η επίμονα υψηλή νεανική ανεργία, η μειωμένη αυτονομία των νέων, η αναπότρεπτη οικογενειακή εξάρτηση και η παραμέληση των νέων από το σύστημα κοινωνικής προστασίας συνιστούν μερικές κρίσιμες όψεις των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η νέα γενιά. Αναμφίβολα, οι χαμηλές προσδοκίες οδηγούν συχνά σε απαισιοδοξία, φόβο, απογοήτευση, παραίτηση, ή σε περισσότερο ακραίες εκδοχές, όπως στην τυφλή αποδοκιμασία και στη βία.

Μπορούμε, ως νέα γενιά να ξεφύγουμε από τον κύκλο του μαρασμού, των χαμηλών προσδοκιών και της απογοήτευσης; Ναι μπορούμε. Με θεσμικές αλλαγές και πολιτικές πρωτοβουλίες, με μία νέα αντίληψη για τη νέα γενιά, με ατομική και κοινωνική υπευθυνότητα και με ένα νέο δημόσιο ήθος.

Μπορεί να βιώνουμε ασφυκτικές πιέσεις, ωστόσο είμαστε προικισμένοι με αρκετά στοιχεία που καμία γενιά δεν γνώρισε πριν από μας. Βιώσαμε τα υψηλότερα επίπεδα ειρήνης, πολιτικής σταθερότητας, δημοκρατίας, οικογενειακής υποστήριξης, μόρφωσης, κατανάλωσης, πληροφόρησης και τεχνολογικής ανάπτυξης. Είμαστε οπλισμένοι με εργαλεία και γνώσεις ώστε να μπορούμε να πάρουμε την τύχη στα χέρια μας. Το διακύβευμα για μας είναι να αυτενεργούμε, να επιδιώκουμε τη διαρκή βελτίωση των δεξιοτήτων μας, να αποζητούμε την «αυτομόρφωση», να επιδιώκουμε την κοινωνική δικτύωση μέσω της κοινωνικής προσφοράς, του εθελοντισμού και του ακτιβισμού, να δημιουργήσουμε ένα νέο κύμα νεανικής πρωτοβουλίας και καινοτομίας στη γειτονιά, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, και να διεκδικήσουμε δυναμικά το ρόλο μας στα δημόσια δρώμενα.

Σ’ αυτή την προσπάθεια, έχουμε ανάγκη από τη συνδρομή ενός σύγχρονου και αποτελεσματικού κράτους που δεν αντιμετωπίζει τη νέα γενιά -απλώς- ως μία ευάλωτη ηλικιακή κατηγορία, αλλά ως μία δυναμική κοινωνική ομάδα που διέρχεται από κρίσιμες μεταβάσεις και στάδια ζωής (από την εφηβεία στην ενηλικίωση, από το σχολείο στο πανεπιστήμιο, από το πανεπιστήμιο στην αγορά εργασίας, από την αγορά εργασίας στην αυτονομία) και χρειάζεται το «υποστηρικτικό του χέρι». Με σκληρή δουλειά και επιμονή, μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα νέο αφήγημα για τη νέα γενιά και να διαμορφώσουμε τους όρους της οικονομικής και κοινωνικής μας ανάκαμψης σε ένα ανταγωνιστικό, καινοτόμο αλλά ταυτόχρονα δίκαιο και ανοιχτό οικονομικό σύστημα, που θα χαρακτηρίζεται από ευκαιρίες και επίδειξη αλληλεγγύης προς τους οικονομικά ασθενέστερους. Το μέλλον είναι στα χέρια μας!

*Μήνυμα του Γενικού Γραμματέα Νέας Γενιάς κ. Γιάννου Λιβανού με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Νεολαίας.

Thursday, July 22, 2010

Citizen - Maria : Génération 700

Των Αλεξία Κεφάλα και Frederic Utard
Arte.TV France

Enquête ouverte au service du citoyen. Comment toute une génération affronte la crise qui frappe la Grèce ? Durant un mois, Maria, jeune avocate à Athènes, cherche des réponses à ses questions. *


*Το video είναι στα Αγγλικά. Ολόκληρη η έρευνα του Γαλλικού Καναλιού Arte στη σχετική ιστοσελίδα.

Friday, July 9, 2010

Δικαιώματα

Του GoAs*

Μια φορά κι έναν καιρό δούλεψα στο τηλεφωνικό κέντρο 131 του ΟΤΕ. Συνηθιζόταν τότε πολλοί φοιτητές να δουλεύουμε part – time εκεί. Μάλιστα, ως κριτήριο εισόδου στην εργασία αυτή είχαμε τους βαθμούς απολυτηρίου του λυκείου (ένα ανόητο κριτήριο το οποίο ελπίζω να αντικαταστάθηκε από κάποιο καλύτερο). Ο Κοινωφελής αυτός Οργανισμός (που μόλις είχε μερικώς ιδιωτικοποιηθεί και μείωνε το μισθολογικό του κόστος με αυτόν τον τρόπο) προσέφερε σε όλους τους εργαζόμενους φοιτητές μια αναλογικά καλή αμοιβή για την εργασία αυτή.

Οι μόνιμοι υπάλληλοι του ορόφου, όμως από συμπάθεια προς εμάς τους φοιτητές, αποφάσισαν να μας παραχωρήσουν και ένα ακόμη δώρο: μπορούσαμε να χρησιμοποιούμε ελεύθερα και δωρεάν το τηλέφωνο του διαδρόμου για να κάνουμε όσα αστικά και υπεραστικά τηλέφωνα θέλαμε. Αυτό ήταν μεγάλη εξυπηρέτηση, κυρίως για τους φοιτητές από άλλες πόλεις καθώς μπορούσαν να τηλεφωνούν δωρεάν στην πόλη καταγωγής τους και να ελαφραίνουν τα οικιακά έξοδα της φοιτητικής τους μετανάστευσης.

Όπως ήταν φυσικό, κάποιοι μιλούσαν περισσότερο από άλλους, άλλοι λιγότερο. Επίσης, γνωρίζαμε πως κάποιοι έκαναν κατάχρηση αυτού του προνομίου αλλά, ήταν τόσο μεγάλο το απόθεμα χρόνου που όσο και να μιλούσαν αυτοί, τελικά όλοι εξυπηρετούνταν λιγότερο ή περισσότερο.

Περνώντας ο καιρός η συνήθεια έκανε τους «καταχραστές» του χρόνου να θεωρούν πως δικαιωματικά μπορούν να μιλάνε περισσότερο από άλλους και, μάλιστα, είχαν και πειστικά (για τους ίδιους) επιχειρήματα, τα περισσότερα εκ των οποίων ήταν της μορφής «αφού τόσον καιρό έτσι γίνεται». Αυτό άρχισε να μας ενοχλεί λίγο αλλά, όχι τόσο που να δημιουργηθεί πρόβλημα ή φασαρία. Προσαρμοστήκαμε.

Όμως, όπως συχνά γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις, οι «καταχραστές» φαγώθηκαν μεταξύ τους. Κάποια μέρα κάποιος έπρεπε να τηλεφωνήσει, ο άλλος δεν το έκλεινε, παρεξηγήθηκαν και φτάσανε να βρίζονται με φωνές έξω από το τηλεφωνικό κέντρο όπου καμιά πενηνταριά άλλοι δουλεύαμε με το ένα αφτί στο headset και το άλλο στον τσακωμό.

Δημιουργήθηκε θέμα, ο προϊστάμενος βγήκε από το γραφείο κι αφού ακολούθησε ένα λογύδριο ξεχέσματος – κυρίως για τη φασαρία που έκαναν, εμποδίζοντας τους άλλους να δουλέψουν – ξαναμπήκε στο γραφείο του.

Πιστέψαμε πως το θέμα έληξε εκεί όμως, από την επόμενη ημέρα κιόλας, τα δωρεάν τηλεφωνήματα κόπηκαν. Το τηλέφωνο του διαδρόμου κλειδώθηκε και, ξαφνικά κι απροειδοποίητα, μείναμε χωρίς την πολυτέλεια που είχαμε μάθει τόσον καιρό να απολαμβάνουμε.

Μάλιστα κάποια από τα οικονομικά ασθενέστερα παιδιά από μακοση τα κινητά) κτλ.ρινές πόλεις και χωριά το πήραν πολύ βαριά γιατί, αυτό το μέτρο είχε και οικονομικό αντίκτυπο. Έπρεπε να ξαναρχίσουν ν’ αγοράζουν τηλεκάρτες (τότε, παλαιά, δεν είχαν τέτοια διάδ

Όταν πήγαμε στον προϊστάμενο κάποιοι ζητώντας του για εκείνα τα παιδιά να γίνει μια εξαίρεση εκείνος ήταν ανένδοτος. Κι όταν του είπαμε πως έτσι μας στερεί ένα δικαίωμα απάντησε κάτι πάρα πολύ χρήσιμο:

«Δεν ήταν δικαίωμα, όπως μου λέτε, ήταν προνόμιο!»

Αυτός ο διαχωρισμός δικαιωμάτων και προνομίων είναι πολύ χρήσιμος. Ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβα πως δεν είναι τα πάντα δικαίωμα. Δε μας έμαθαν ποτέ στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο ή στην κοινωνία πως οι άνθρωποι (ατομικά ή συλλογικά) δεν διεκδικούν μόνο δικαιώματα αλλά, και προνόμια.

Έτσι πρέπει σιγά – σιγά να καταλαβαίνει η γενιά μας πως το προνόμιο της προστατευμένης εργασίας των λίγων καταστρατηγεί το δικαίωμα στην εργασία των πολλών, τα ώριμα ασφαλιστικά προνόμια κάποιων αφαιρούν δικαιώματα στη σύνταξη από κάποιους άλλους.

Η στρεβλή αντίληψη μας για την έννοια του δικαιώματος είναι οφθαλμοφανής όταν κάθε φορά που θέλουμε να υπερασπιστούμε την πάρτη μας καταπατάμε τα δικαιώματα των συνανθρώπων μας. Γι’ αυτό παίρνω το θάρρος να προτείνω σε όλους μας μια μικρή αλλαγή λεξιλογίου: να δούμε πως πολλές (τις περισσότερες) φορές η λέξη δικαίωμα καταχράται αντί λέξεων όπως συμφέρον ή προνόμιο.

Εμείς όμως, μπερδεμένοι από μικροί με αυτές τις λέξεις, βγαίνουμε στους δρόμους να υπερασπιστούμε το «δικαίωμα» των δημοσιογράφων να κοτσάρουν αγγελιόσημα, το «δικαίωμα» των δικηγόρων να μην καταβάλουν ΦΠΑ, το «δικαίωμα» των υπαλλήλων της ΔΕΗ να συνταξιοδοτούνται πλούσια με λεφτά του κράτους και των αυξημένων λογαριασμών μας, το δικαίωμα του κομματικά βολεμένου και υπερβολικά υπεράριθμου προσωπικού των οργανισμών «κοινής» ωφέλειας να έχει μια μόνιμη και σταθερή δουλειά και το «δικαίωμα» των δικαστών να εξαιρούν εαυτούς από τα μέτρα.

Φοβάμαι δε, πως τώρα σε αυτούς τους παράξενα διαυγείς καιρούς, θα την πατήσουμε όλοι μαζί όπως εκείνοι οι part-time τηλεφωνητές του 131 και θα μας κοπούν μαζί με τα προνόμια των λίγων και τα δικαιώματα των υπολοίπων.

Αντί, λοιπόν, να σπαταλούμε το χρόνο και τη ζωή μας υπερασπιζόμενοι τα συμφέροντα των ευνοημένων αυτού του άρρωστου μοντέλου που έφτιαξαν οι μπαμπάδες μας, ας κρατήσουμε δυνάμεις για να υπερασπιστούμε τα δικά μας πραγματικά δικαιώματα. Υπάρχουν κι αυτά.

Τώρα θυσιάζονται από κάποιους – που δήθεν ενδιαφέρονται – ως φτηνή εμπροσθοφυλακή των δικών τους συμφερόντων.

Δεν θα γίνουμε ο θυσιαζόμενος Ισαάκ της ευμάρειάς τους.


* Ο GoAs είναι blogger και μέλος της G700