Στηρίζουμε πολιτικές, όχι κόμματα

Βρισκόμαστε 10 μόλις μέρες πριν από τις εκλογές της 16ης Σεπτέμβρη και η πολιτική συζήτηση έχει ανάψει για τα καλά. Οι προτάσεις των bloggers πάνε κι έρχονται, τα διαδικτυακά debates δίνουν και παίρνουν.

Κάποιοι κάνουν λόγο για ψήφο αυτοδυναμίας στα δύο μεγάλα κόμματα. Πολλοί προτείνουν τη στήριξη των μικρών. Άλλοι πάλι προωθούν την ιδέα μιας μεγάλης συνεργασίας ανάμεσα σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Τέλος, αρκετοί είναι αυτοί που απορρίπτουν όλες τις διαθέσιμες επιλογές. Προτείνουν άκυρο, λευκό ή αποχή.

Η θέση μας επί του θέματος είναι σαφής.

Η G700 ως ανεξάρτητη διαδικτυακή κίνηση της Κοινωνίας των Πολιτών δεν πριμοδοτεί κόμματα ούτε επιχειρεί να προωθήσει εκλογικές τακτικές. Προσπαθεί όμως να επηρεάσει την πολιτική συμπεριφορά, στηρίζοντας συγκεκριμένες θέσεις και απόψεις απ’ όπου κι αν αυτές προέρχονται.

Στόχος μας είναι να προωθήσουμε τα συμφέροντα της νέας γενιάς, και συγκεκριμένα της ηλικιακής ομάδας 25-35, όπως εμείς τα αντιλαμβανόμαστε.

Μας ενδιαφέρει γι’ αυτό να εκφράζουμε την άποψή μας για συγκεκριμένα θέματα που μας αφορούν.

Μας αφορά η στάση της εκάστοτε κυβέρνησης απέναντι στους θεσμούς, τις εκλογές και το Σύνταγμα. Θέλουμε σταθερό εκλογικό κύκλο.

Μας αφορά η ικανότητα της εκάστοτε κυβέρνησης να προλαμβάνει κρίσεις και να προστατεύει από καταστροφές. Θέλουμε ισχυρό κράτος και πολιτικούς σε εγρήγορση.

Μας αφορά η προσπάθεια της εκάστοτε κυβέρνησης να κρυφτεί πίσω από θεωρίες συνωμοσίας και κατασκευασμένα σενάρια περί οργανωμένων σχεδίων. Θέλουμε ειλικρίνεια και απόδοση ευθυνών.

Μας αφορά η διατάραξη της οικολογικής ισορροπίας στην Ελλάδα. Θέλουμε να ζήσουμε σ’ ένα βιώσιμο και βιολογικά ποικίλο φυσικό περιβάλλον.

Μας αφορά η προεκλογική ρύθμιση των φορολογικών και ασφαλιστικών χρεών των αθλητικών σωματείων και των ανωνύμων εταιρείων με καλοκαιρινές τροπολογίες στα πεταχτά. Θέλουμε δικαιοσύνη όχι χάρες.

Μας αφορά η αυθαίρετη και παραπλανητική μεταπήδηση των αιρετών αντιπροσώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης στην κεντρική πολιτική σκηνή. Θέλουμε να ολοκληρώνουν τη θητεία τους στους δήμους και τις νομαρχίες.

Μας αφορά και θέλουμε τη μεταρρύθμιση του συστήματος ασφάλισης. Δεν είναι όμως δυνατόν ο διάλογος για το ασφαλιστικό να γίνεται για εμάς χωρίς εμάς. Θέλουμε συμμετοχή στο διάλογο που θα ξεκινήσει μετά τις εκλογές.

Ζούμε καθημερινά τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, ως εργαζόμενοι, καταναλωτές, πολίτες. Αναζητούμε ρεαλιστικές λύσεις στα ζητήματα που μας απασχολούν.

Στους 9 μήνες λειτουργίας του blog έχουμε κάνει προτάσεις για την προστασία του περιβάλλοντος, τη μεταρρύθμιση του ελληνικού πανεπιστημίου, την αλλαγή του ασφαλιστικού, τη μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας, την ανάπτυξη μιας υγιούς επιχειρηματικότητας, τη δημιουργία περισσότερων και καλύτερων θέσεων απασχόλησης.

Αν και σοσιαλφιλελεύθεροι ιδεολογικά, αποφεύγουμε να εμπλακούμε σε συζητήσεις περί γνήσιων ιδεολογιών, αυθεντικών θεωρητικών πλαισίων και λοιπών ανούσιων «πολιτικολογικών» αντιπαραθέσεων.

Θέλουμε να ξεπεράσουμε τα ιδεολογήματά των μεσηλίκων που στοιχειώνουν τη σκέψη μας, τα κωλύματα που κουβαλάνε από το ’60 και το ’70, όταν ήταν επαναστάτες φοιτητές, την αισθητική τους, την μουσική τους, τον τρόπο που αντιλαμβάνονται τους θεσμούς και το περιβάλλον, το αριστερό τους δήθεν, τον έμφυτο μικρο-αστικό συντηρητισμό τους και τον υφέρποντα εθνικισμό τους.

Θέλουμε ν’ αλλάξουμε εικόνες και παραστάσεις. Ν’ απαλλαγούμε από τις παθογένειες της πρόσφατης ιστορίας μας. Αυτήν την απαλλαγή από το παρελθόν την περιγράφουμε με δύο λόγια ως Λευτεριά από τη Μεταπολίτευση.

Αυταπάτες δεν τρέφουμε. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί άμεσα.

Θεωρούμε, όμως, ότι το διάχυτο κύμα δυσαρέσκειας και αμφισβήτησης της πολιτικής σήμερα, συνιστά, κατά το ελάχιστο, σαφή εντολή των πολιτών προς τα κόμματα και τους πολιτικούς, για απαλλαγή από την Ελλάδα της αδράνειας, της ακινησίας, της λαμογιάς και της ανευθυνοϋπευθυνότητας αύριο. Ας τη λάβουν σοβαρά υπόψη.

«Πύρ-ρειος», η νίκη στις εκλογές

Από τον Στράτο Φαναρά

Η πρωτοφανής καταστροφή που έπληξε τη χώρα μας, δεν είναι δυνατόν να αποτιμηθεί απολύτως σε αριθμούς. Τουλάχιστον όχι ακόμη.

Τι θα πει τόσοι νεκροί, τόσες χιλιάδες στρέμματα δάσους καμένα, τόσοι άνθρωποι ξεσπιτωμένοι; Αλλά ακόμη και αυτοί οι αριθμοί δεν είναι ακόμη διαθέσιμοι και ακριβείς. Το κράτος δεν είναι ακόμη σε θέση να παρουσιάσει την πλήρη έκταση της καταστροφής, πολύ περισσότερο να την αντιμετωπίσει.

Ας το παραδεχτούμε. Αυτή τη στιγμή δεν μπορούμε να αποδώσουμε όλη τη διάσταση και το βάθος της κρίσης. Αν οι παραπάνω παρατηρήσεις είναι ορθές για τις επιπτώσεις στους ανθρώπους, στο περιβάλλον και στην οικονομία, ισχύουν πολύ περισσότερο και για τις επιπτώσεις που θα υπάρξουν στο πολιτικό σύστημα.

Στο σημείο αυτό μία παρατήρηση αν και ήσσονος σημασίας πια: ας μην μέμφεται το πολιτικό σύστημα τις προεκλογικές δημοσκοπήσεις που το ίδιο ανάγκασε να περιοριστούν μέσα σε δέκα μέρες του Αυγούστου λόγω των γνωστών αναχρονιστικών απαγορεύσεων που ομόφωνα επέβαλε και της απόφασης του πρωθυπουργού για πρόωρες εκλογές στις 16 Σεπτεμβρίου. Αν κάποιοι έχουν τη γνώμη ότι θα έπρεπε να γίνουμε η πρώτη δημοκρατική χώρα του 21ου αιώνα που θα έκανε εκλογές χωρίς προεκλογικές δημοσκοπήσεις, ας το πουν τουλάχιστον ευθέως... από εκεί και πέρα όλοι κρίνονται και βεβαίως κρίνονται και οι δημοσκόποι και οι δημοσκοπήσεις, κανείς δεν είναι στο απυρόβλητο.

Μείωση εμπιστοσύνης

Το Σύνταγμα επιβάλλει ότι παρά την καταστροφή οι εκλογές πρέπει να γίνουν. Και ορθώς θα πρέπει να γίνουν αφού έτσι επιβάλλει το Σύνταγμα. Οι αιτιάσεις ορισμένων για καταστρατήγηση του σε μια σειρά άλλων περιπτώσεων, δεν αποτελεί άλλοθι για να προσθέσουμε άλλη μία καταστρατήγηση.

Το κλίμα μέσα στο οποίο οδεύουμε προς τις εκλογές είναι ρευστό και χαρακτηρίζεται από απαξία και μείωση της εμπιστοσύνης. Ποτέ άλλοτε τα τελευταία χρόνια δεν καταγράφηκε χαμηλότερη αποτίμηση για την πορεία της χώρας.

Από την«εθνικά υπερήφανη» Ελλάδα των Ολυμπιακών Αγώνων, είμαστε σήμερα στο σημείο μηδέν.

Αποδεχόμαστε την «ύπαρξη οργανωμένου σχεδίου» σε ποσοστό 57% (είναι άραγε έτσι ή μήπως μας βολεύουν οι θεωρίες συνομωσίας για να συγκαλύψουμε τις ευθύνες μας;) και ταυτόχρονα καταλογίζουμε ευθύνες στην κυβέρνηση και ευρύτερα στο πολιτικό σύστημα.

Θέλουμε από τις επόμενες εκλογές να προκύψει μια «νέα Κυβέρνηση» σε ποσοστό 49,3% και ταυτόχρονα προσπαθώντας να την περιγράψουμε κάπως θέλουμε αυτή να είναι κυβέρνηση συνεργασίας (50,4%) και όχι αυτοδύναμη Κυβέρνηση (44,1%). Πώς όμως θα γίνει αυτό όταν δεν υπάρχει πρόθεση και κουλτούρα συνεργασίας στο κομματικό μας σύστημα;

Αποδυναμώνουμε το δικομματισμό, ενισχύοντας τα μικρότερα κόμματα ή στρεφόμενοι ακόμη και σε αντιπολιτικές στάσεις (αποχή, άκυρο, λευκό). Είμαστε μόλις δύο εβδομάδες πριν από τις εκλογές και οι συσπειρώσεις των δύο μεγάλων κομμάτων κινούνται στην περιοχή του 70%. Οι Οικολόγοι (ως κόμμα ή ως γενική διατύπωση-οικογένεια κομμάτων) από τη μία μέρα στην άλλη βρίσκονται στο 1,7%!

Πολλοί πιστεύουν ότι μέσα στις επόμενες 15 ημέρες, τα φαινόμενα αυτά θα υποχωρήσουν και ο δικομματισμός θα σταθεί ξανά στα πόδια του. Επομένως το ερώτημα που θέτουν είναι πιο θα είναι το πρώτο κόμμα για να σχηματίσει την επόμενη κυβέρνηση. Πιθανόν αυτή να είναι η εξέλιξη.

Παράσταση νίκης

Η ΝΔ διαθέτει και το προβάδισμα και την παράσταση νίκης και παρά το ότι έχει τρωθεί η κυβερνησιμότητα της, ελπίζει να σταματήσει εδώ η φθορά της και να ανακάμψει. Το ΠΑΣΟΚ ελπίζει ότι θα πέσει το «φύλλο συκής» του οργανωμένου σχεδίου, θα αποδοθούν στο ακέραιο οι πολιτικές ευθύνες στην κυβέρνηση και θα κερδίσει τις εκλογές έστω και στο νήμα, έστω και ως το «μη χείρον βέλτιστον».

Δεν είναι στις προθέσεις μας να κάνουμε εκτιμήσεις για τα τελικά ποσοστά που θα καταγραφούν στην κάλπη το βράδυ των εκλογών, για το εάν θα σχηματίζεται ή όχι αυτοδύναμη κυβέρνηση. Και δεν θα το κάνουμε γιατί δεν λειτουργούμε κάτω από κανονικές συνθήκες. Οι αριθμοί, όπως είπαμε στην αρχή, δοκιμάζονται πολλαπλώς αυτές τις μέρες. Τα φαινόμενα είναι σε εξέλιξη και δεν έχουν παγιωθεί. Ποιος ξέρει τι λέει το μετεωρολογικό δελτίο; Ποια να είναι άραγε η βούληση των οικοπεδοφάγων και των συντελεστών του «οργανωμένου σχεδίου»;

Θέλουμε όμως να κάνουμε μία εκτίμηση για την επόμενη μέρα. Στις επόμενες 15 ημέρες, παρά τις διακηρύξεις περί εθνικής ομοψυχίας και ενότητας, θα αντιπαρατεθούν δύο κόσμοι. Αυτοί που δεν θέλουν ανεξέλεγκτες χωματερές με αυτούς που τις θεωρούν μέρος του φυσικού περιβάλλοντος.

Αυτοί που δεν ονειρεύονται να αποκτήσουν βίλα μέσα στο δάσος έναντι οιουδήποτε τιμήματος, με αυτούς που το έχουν αναγάγει σε στόχο ζωής.

Αυτοί που πάντοτε έχουν μια πρόχειρη δικαιολογία για τις ευθύνες τους (οργανωμένο σχέδιο κατά της χώρας) με αυτούς που έχουν αυτοκριτική διάθεση. Αυτοί που νιώθουν ότι το πρώτιστο προσωπικό καθήκον τους σήμερα είναι η φιλανθρωπία -και καλώς πράττουν- με αυτούς που το λένε «κοινωνική αλληλεγγύη». Οι πρώτοι καταθέτουν χρήματα στους τραπεζικούς λογαριασμούς που άνοιξαν, οι δεύτεροι είναι ήδη εθελοντές στην προστασία του περιβάλλοντος.

Αυτοί που, όπως λέγεται, πηγαίνουν να πάρουν πάνω από μία φορά το επίδομα καταστροφής από τις τράπεζες (!) με αυτούς που βοηθούν εθελοντικά στις εισόδους των τραπεζών τους ηλικιωμένους να συμπληρώσουν την αίτηση.

Αυτοί που παρακολουθούν άφωνοι στην τηλεόραση την τραγωδία, με αυτούς τρέμουν τη φωτιά γιατί μπορεί να αφανίσει το χωριό τους, το χωράφι και τα ζώα τους, την ανθρώπινη υπόστασή τους.

Δεν ζούμε το τέλος των ιδεολογιών, των διαφορετικών συμπεριφορών και της πολιτικής.
Και από τις 17 Σεπτεμβρίου, από την επομένη των εκλογών, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα, θα ανοίξει μια νέα πολιτική περίοδος με διαφορετικά ποιοτικά χαρακτηριστικά.

Η νίκη θα είναι «πύρρειος». Το τίμημα θα καταβληθεί.

Ο Στράτος Φαναράς διευθύνει την ανεξάρτητη εταιρεία έρευνας αγοράς και δημοσκοπήσεων Metron Analysis. Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ημερησία το Σάββατο 1-9-2007. H METRON ANALYSIS είναι μέλος της ESOMAR και του ΣΕΔΕΑ και τηρεί τους κώδικες δεοντολογίας και διεξαγωγής ερευνών και επαγγελματικής πρακτικής της ESOMAR και του ΣΕΔΕΑ.

Greeks clamour for state fire aid

Από το BBC News

Thousands of Greeks have been queuing at banks to collect government aid handed out in response to the country's worst forest fires for decades.

Some 7,500 people reportedly withdrew 24m euros ($33m; £16m) in aid on Wednesday, the first day of the scheme.

The emergency measure has been criticised as vulnerable to fraud.

Most of the fires have been brought under control but with elections due in two weeks, attacks on the government's handling of the crisis are growing.

Recent opinion polls suggest a slip in the lead the government had enjoyed when it decided to bring the elections forward.

Polls on behalf of a major newspaper - Kathimerini - and by the broadcaster Sky suggest Prime Minister Costas Karamanlis' New Democracy party is roughly level with the opposition Socialists.

According to the BBC's Malcolm Brabant in Athens, New Democracy could lose younger voters to smaller, radical parties on the left.

Fraud fears

On Wednesday night, some 8,000 people filled a square in front of the parliament building in the capital, Athens, to protest at the response to the fires.

A political blog popular among young Greeks criticised the government's portrayal of the crisis as the product of a terror-style arson campaign. "Greece is under attack from organised incompetence," the G700 blog said.

The fires have destroyed more than 500 homes, killed 63 people and left thousands homeless.
Banks in Greece have been dealing with large queues of people demanding compensation for property lost in the fires.

The government announced this week that it would remove the bureaucratic hurdles to claiming aid.

Greeks now only require identity documents and a declaration stating they lost property in the fires to withdraw money.

A government spokesman told the Reuters news agency the claims would be checked "later" - but critics say the scheme is open to fraud.

"Who are all these people? I don't recognise a single one of them and I have lived here all my life," Ourania Fotopoulou told Reuters outside a bank in the town of Pyrgos in the fire-hit Peloponnese region.

Arson suspected

Firefighters are tackling the last of the big blazes in the western Peloponnese and on the island of Evia, north of Athens.

Though most of the fires have been extinguished, there are fears that a fresh heatwave could reignite blazes.

There have been 120 major forest fires this year, compared with just 52 in 2006.
Officials say some 190,000 hectares (469,000 acres) of forest land have been destroyed in the fires - an area the size of the US state of Rhode Island.

The area is 10 times the annual average destroyed in fires over the last 50 years, European officials say.

Prime Minister Karamanlis has pledged to act fast in restoring power to devastated villages and rebuilding houses.

The authorities believe some of the fires were started deliberately, and more than 30 people have been arrested so far.

A 1m euro (£680,000) reward has been offered to help catch those responsible.

Ασύμμετρη Χώρα

Του Νίκου Γ. Ξυδάκη

Ασύμμετρη απειλή... Ναι, ασύμμετρα είναι τα σπασμένα τηλεφωνήματα φίλων από τα Στύρα, από το Μαρμάρι, το Οίτυλο, τα Καλύβια, τα Λεχαινά, την Ασέα· ασύμμετρες είναι οι αλλαγμένες τους φωνές, οι σιωπές, η σταχτερή θλίψη που σκεπάζει τα απείραχτα θέρετρα, τις αμέριμνες λουτροπόλεις, τα νησιά, ασύμμετρη η στάχτη της Πελοποννήσου που σκεπάζει ολόκληρη τη χώρα, σιωπηλή, διαρκής ενοχή, διαρκής υπόμνηση.

Ασύμμετρη είναι η απώλεια του Κρόνιου Αλσους (και ο Επικούρειος Απόλλων στις Βάσσες μόλις σώθηκε, μόνος του). Καήκανε οι κερασιές της Αρκαδίας, πάνε οι καρυδιές, μουρμούριζε ξέπνοος ο Θοδωρής – μαζί με τους ανθρώπους θρηνούσε και την ψυχή του τόπου, κατακαμένη και κυνηγημένη.

Ασύμμετρη χώρα. Με ασύμμετρους ηγέτες, μοιραίους και άβουλους, με πανευρωπαϊκό ρεκόρ στα Πόρσε Καγιέν, πανευρωπαϊκό ρεκόρ στις ακάλυπτες χωματερές, με πανευρωπαϊκό ρεκόρ τώρα και στις πυρκαγιές και στους θανάτους από πυρκαγιά.

Ασύμμετρη Ελλάδα. Που κάνεις λαμπρούς Ολυμπιακούς, το 2004, με μια μονάχα πυρκαγιά απ’ τα πυροτεχνήματα του πάρτι, και λαμπαδιάζεις συγκλαδοκορμόριζη δύο μήνες ατέλειωτους προεκλογικούς, το μαρτυρικό καλοκαίρι 2007. Ιδια είσαι τότε και τώρα; Ιδια, άνιση, αντιφατική, μοιραία, ικανή για το άλμα, ικανή για την καταβύθιση.

Ασύμμετροι Ελληνες. Ράθυμοι καταφερτζήδες, κυνικοί ατομιστές, που εξυψώσατε την ατσιδοσύνη και κλείσατε το μάτι στη λαμογιά, που προσκυνήσατε την καταπάτηση και τη βαφτίσατε real estate, που ζηλέψατε τον μαυραγορίτη και τον φοροκλέφτη, που χρόνια τώρα τιμάτε με την ψήφο σας τον φαύλο και ανεχθήκατε υστερόβουλα τον ανάξιο. Μοιραίοι και άνισοι, που δεν στέρξατε να προσφέρετε ψίχουλο στο Κοινόν των Ελλήνων, μα τα ζητάτε όλα από το κράτος – πατερούλη και εκμαυλιστή.

Ασύμμετρε συνέλληνα, συμπολίτη, συνάνθρωπε, ας αφουγκραστούμε τώρα τη σιωπή της φρυγμένης γης. Νιώθουμε τη στάχτη της ξεκούρδιστης κοινωνίας, βλέπουμε στις οθόνες ανδρείκελα, κομμένες κεφαλές, διαρκείς υπομνήσεις της ενοχής, της δικής τους, και του δικού μας μικρού μερδικού.

Ας σκεφτούμε ποιοι είμαστε, εδώ που φτάσαμε. «Aπό το μαύρο σύγνεφο κι’ από τη μαύρη πίσσα», από την «άπειρη ερμιά» του σολωμικού Μεσολογγίου, εμείς οι άνισοι και μοιραίοι έχουμε να φτιάξουμε μια Πελοπόννησο, μια Εύβοια, μια Ρούμελη, μια χώρα, όχι ασύμμετρη πια, όχι απειλούμενη διαρκώς από τους φαύλους ηγέτες και τους φαύλους εμάς, αλλά αρμονική και απλή, σύμμετρη προς την ανάγκη, σύμμετρη στην επιθυμία. Σύμμετρη χώρα.

Το άρθρο του δημοσιογράφου Νίκου Ξυδάκη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Καθημερινή στις 28-08-2007. Ο Νίκος Ξυδάκης διαθέτει το δικό του blog, vlemma.

Smoke gets in their eyes

By Charlemagne

Aug 2nd 2007

From The Economist print edition

What this summer's forest fires say about the priorities of EU politicians

Illustration-David Simonds

ΜΗΠΩΣ Ο ΙΤΑΛΟΣ ΕΠΙΤΡΟΠΟΣ κος ΦΡΑΤΙΝΙ ΕΧΕΙ ΚΡΥΦΗ ΑΤΖΕΝΤΑ;

EVERYBODY loves a fireman, especially those saviours from the sky who swoop down in yellow-painted Canadair planes and “bomb” fires with six tonnes of water in a single swoop. Not everybody, it is fair to say, loves the European Union. So it is little wonder that every summer, as forest fires crackle and roar across southern Europe, politicians suggest Brussels should make itself more popular by creating an EU fleet of such planes.

Given that the most sought-after models, made by Bombardier of Canada, cost more than €19m ($26m) a pop, it is argued that such precious assets should be shared. Better still, they should be painted with the blue-and-gold European flag so that grateful citizens can see who is zooming to their aid. A 2006 report for the European Commission—warmly welcomed by the European Parliament—argued for the creation of a new civil-protection force, dubbed “EuropeAid”. It suggested buying ten new water bombers as the minimum needed to form a “credible” Euro-squadron (though whether they should be paid for by EU funds or national governments was left unclear).

The author of that report, a former French foreign minister, Michel Barnier, has been at it again. While inspecting fire precautions in southern France on July 26th, in his new capacity as his country's agriculture minister, Mr Barnier renewed his call for a “EuropeAid” force. His boss, the French president, Nicolas Sarkozy, discussed creating “some sort of European fleet” of jointly owned fire planes during a working lunch with the Greek prime minister, Costas Karamanlis. The EU environment commissioner, Stavros Dimas (whose officials would control such a fleet), unsurprisingly found the plan “very encouraging”.

In the face of yearly devastation—only this week, fire damaged a third of the forest cover on the two largest Canary Islands, forcing the evacuation of 14,000 people—the Canadairs offer impressive proof to voters that the authorities are taking the disasters in hand. Specially toughened boat planes, they can attack fires up to nine times an hour, skimming across a nearby lake or sea to fill their tanks in seconds. (According to a popular tale, a Canadair once sucked up a diver by mistake and dropped him, flippers sadly waving, onto a fire. Not true: the water intakes are only inches wide.)

Mr Barnier's report does not conceal the political dimension, saying it is “essential” to make EU assistance more visible. It says there should be a single Euro-uniform worn by “all staff acting as part of the European force”, emblazoned with the EU flag, the flag of the wearer's country and the words “EuropeAid”.

European politicians should resist such temptations. Their ability to do so will say much about whether the EU puts action above spin. There is every sense in helping nations share expensive assets to confront menaces such as forest fires. But the union is already doing just that. The commission runs an excellent unit called the Monitoring and Information Centre (MIC), swiftly linking countries that need emergency equipment with European governments that have planes to lend. Another unsung commission unit, EFFIS, sends out daily forest-fire risk assessments, based on weather forecasts and the like.

There is no reason to suppose that a joint EU squadron would work better. One EU official admits it would be politically “difficult” to decide where to send planes when fires are raging in several countries. Even Canada, a single state, merely encourages provincial governments to share water bombers; it does not direct their movements. As David Martell, a University of Toronto academic, notes: “There is no way political leaders in one jurisdiction are going to allow themselves to be dictated to by somebody else” at such times.

Forestry experts in bodies such as the Food and Agriculture Organisation (FAO) show surprisingly little yearning for big sums to be devoted to water bombers. European governments have spent hugely on new equipment in recent years. Bombardier's records show that there are already 76 Canadairs in service in EU nations, including 36 of the latest type (a 37th crashed in Greece last month, killing its crew). Money might now be better spent on fire prevention. Although the overall area of land burned each season is in decline because of better fire-fighting equipment, the number of blazes in EU forests keeps rising.

The poor shepherd
Researchers point to several reasons, few of which can be resolved by water-bombing. Important factors include rural depopulation, growing wealth, arson and stupidity. Once people can afford gas cookers, and stop herding goats, firewood gets left on the ground and flammable scrub is left uncleared. The last, elderly shepherds start fires to clear thorny scrub and to promote green-shoot growth, “but they lack the physical strength or the manpower to control a fire, and it gets out of hand,” says Pieter Van Lierop, a forest-fires expert at the FAO. Climate change plays a role, and so do dimwits (cigarette butts start many fires).

Governments talk a lot about arson, especially by property speculators trying to build on forest land. Many Mediterranean states have laws against building on burned forest land (under a 2006 Spanish law, land use cannot be changed for 30 years after a forest fire). Corruption, and weak or clogged legal systems, can undermine such rules, of course. Part-time firemen sometimes set fires to generate work for themselves, a new FAO report notes. A local forest ranger is being held in the Canary Islands, accused of just that. But the FAO also suggests that loud talk of arson can be cover for government “ineffectiveness”.

Forestry experts favour rather mundane solutions, like education, making firebreaks and hiring ground crews with spades and hoes. That may please the crowds less than EU-flagged planes piloted by heroes in blue and gold flightsuits. But if politicians want to be loved, they should have chosen another trade: being a fireman, perhaps?

Ντρίμπλα στη φούσκα ελλειμμάτων

Του ΓΙΑΝΝΗ ΑΓΓΕΛΗ

Η επίσπευση των εκλογών, αν μη τι άλλο, έχει βοηθήσει να ξεκαθαρίσει ο μετεκλογικός οικονομικός ορίζοντας· σε αυτό έχει δίκιο πρωθυπουργός. Με μία διαφορά.

Ο υπουργός Οικονομίας Γ. Αλογοσκούφης αρνείται με επιμονή να μιλήσει για οτιδήποτε θα αφορά το οικονομικό του πρόγραμμα, με εξαίρεση τα νομοσχέδια που έχουν μείνει στα χαρτιάΟταν μια κυβέρνηση απευθύνεται στους ψηφοφόρους και υποστηρίζει ότι κάνει τις εκλογές για να εφαρμόσει τον Προϋπολογισμό που η ίδια θα φτιάξει, το πρώτο πράγμα που προκύπτει σαν απόρροια του επιχειρήματος, θα ήταν να καταθέσει το σχέδιο του Προϋπολογισμού για τον οποίο θέλει να την ψηφίσουν.

Εκεί το «επιχείρημα»... σκοντάφτει γιατί ο υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών αρνείται με επιμονή να μιλήσει για οτιδήποτε αφορά το οικονομικό του πρόγραμμα, με εξαίρεση βέβαια τα νομοσχέδια που έχουν μείνει στα χαρτιά.

Εκεί όμως που σιωπά -εύλογα- ο υπουργός, αρχίζει να φωνάζει η πραγματικότητα.

Τα στοιχεία που συγκροτούν την τρέχουσα εικόνα της οικονομίας δεν παραπέμπουν σε οικονομικό... παράδεισο σαν αυτόν που περιέγραψε ο πρωθυπουργός, ανακοινώνοντας τις εκλογές.

Επειτα από μία πρωτοφανή λογιστική ανατροπή, όπως αυτή της «απογραφής» και εν όψει μιας δεύτερης ανάλογης λογιστικής ανατροπής, όπως η επερχόμενη αύξηση του ΑΕΠ κατά 25%, η οικονομία χαρακτηρίζεται από:

Αυξάνονται έλλειμμα-χρέος

* Ενα σταθερά διευρυνόμενο έλλειμμα στον κρατικό προϋπολογισμό που συσσωρεύεται εδώ και τρεις μήνες λόγω της υστέρησης των φοροεσόδων, της αδυναμίας να ελεγχθούν οι δαπάνες και της απόλυτης πλέον ανάγκης να βρεθούν πόροι για να γίνει δυνατή η απορρόφηση του Γ' ΚΠΣ. Και μόνο η φοροδιαφυγή που σχετίζεται με τον ΦΠΑ υπολογίζεται ότι εξακολουθεί να κινείται στο επίπεδο του 2,5% - 3% του ΑΕΠ. Οι πρόσθετες ανάγκες, για τις οποίες θα πρέπει να βρεθεί «τρόπος» να κλείσουν, ξεπερνούν τα 3,5 - 4 δισ. ευρώ μέχρι τα μέσα Δεκέμβρη.

* Το δημόσιο χρέος από το 104% του ΑΕΠ θα έπρεπε να πέσει στο 100% του τρέχοντος ΑΕΠ, δηλαδή στα 195 δισ. ευρώ. Αυτό θα έδινε τη δυνατότητα -αν πραγματικά περιοριζόταν το έλλειμμα- να δανειστεί φέτος το ελληνικό δημόσιο όχι περισσότερα από 32 - 33 δισ. ευρώ. Ο δανεισμός έχει ξεπεράσει τα 30 δισ. ευρώ και η φυσιολογική ροή του για την κάλυψη των ανελαστικών αναγκών διαμορφώνει προβλέψεις για δάνεια πάνω από 38 - 39 δισ. ευρώ.

* Το έλλειμμα του Ισοζυγίου Τρεχουσών Συναλλαγών, δηλαδή, ο «καθρέφτης» κάθε οικονομίας αφού αποτυπώνει τι συνολικά παράγει και τι καταναλώνει, το 2006 ξεπέρασε το 12% του ΑΕΠ και φέτος στην καλύτερη περίπτωση θα συγκρατηθεί στο 11,5%, «χρωματίζοντας» την ελληνική οικονομία με τα χαρακτηριστικά της Αργεντινής λίγο πριν από τη χρεωκοπία, από την οποία δεν κινδυνεύει βέβαια η Ελλάδα λόγω του ευρώ...

* Το μέγα «θαύμα» των Ολυμπιακών Αγώνων έχει καταλήξει σε μία περίπου... μηδενική αύξηση της ροής του τουριστικού ρεύματος στην Ελλάδα όσον αφορά την εισροή τουριστικού συναλλάγματος, με αποτέλεσμα η ισχυρότερη «βιομηχανία» της ελληνικής οικονομίας να κάνει σημειωτόν. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΤτΕ, κατά το Α' εξάμηνο του 2007, οι εισπράξεις από το τουριστικό συνάλλαγμα έφθασαν τα 3,4 δισ. ευρώ έναντι 3,35 δισ. ευρώ, το αντίστοιχο διάστημα του 2006. Η μέση κατά κεφαλή τουριστική δαπάνη βαίνει μειούμενη σταθερά.

* Το σημαντικότερο όμως όλων είναι ότι η πολιτική της κυβέρνησης στα ακίνητα (αύξηση φόρων και αντικειμενικών αξιών) απειλεί να «κόψει» ένα από σημαντικότερα εργαλεία στήριξης της οικονομικής ανάπτυξης και μάλιστα σε συνθήκες που η διεθνής κρίση από τη μία πλευρά και ο βαρυφορτωμένος με χρέη προϋπολογισμός των νοικοκυριών από την άλλη αρχίζουν να «φρενάρουν» την κατανάλωση στην οποία στηρίζεται το 70% του ελληνικού ΑΕΠ. Αν σε αυτά προσθέσει κανείς και το γεγονός ότι η παρατεταμένη πιστωτική κρίση «παγώνει» την επενδυτική δραστηριότητα των επιχειρήσεων, τότε το ενδεχόμενο μιας απότομης κάμψης στην οικονομική δραστηριότητα τινάζει στον αέρα κάθε υπόσχεση για μείωση της ανεργίας.

Αυτά τα στοιχεία αποτελούν τη βάση του Προϋπολογισμού που ετοιμάζει αλλά δεν θέλει να αποκαλύψει προεκλογικά η κυβέρνηση, γιατί σε αυτή την περίπτωση θα έπρεπε -όπως άλλωστε και η αντιπολίτευση -να δηλώσει το πώς θα τα αντιμετωπίσει: από πού θα κόψει δαπάνες και από πού θα εισπράξει φόρους.

Το άρθρο του δημοσιογράφου Γιάννη Αγγέλη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία το Σάββατο 25-8-2007.

Αθυμία ενώπιον των εκλογών

Του Νίκου Γ. Ξυδάκη

Ολο το καλοκαίρι μύριζε εκλογές, μαζί με αποκαΐδια. Κανείς δεν αιφνιδιάστηκε. Και κανείς δεν αισθάνεται ότι κάτι νέο θα προκύψει από τη διαδικασία. Αθυμοι και βαρείς υποδέχονται οι Ελληνες την εκλογική τελετή. Σαν να μην πιστεύουν ότι αυτή η τελετή, κάποτε συναρπαστική, μπορεί να λύσει κάποια προβλήματα, να ταρακουνήσει την κοινωνία, να τη σπρώξει ένα βήμα.

Σε παραλίες, καφενεία και νυχτερινές αυλές, οι πρώτες προεκλογικές συζητήσεις ξεθυμαίνουν χωρίς καν να φουντώσουν. Οσοι δεν προσδοκούν ατομικά οφέλη –οι περισσότεροι–, συμφωνούν στα γρήγορα: οι πολιτικές ηγεσίες είναι κουρασμένες και αναποτελεσματικές, τα πρόσωπα φθαρμένα ή προϊόντα νεποτισμού ή καρικατούρες των μίντια, οι ιδέες ανύπαρκτες. Διεκδικούν την εντολή να κυβερνήσουν, χωρίς να έχουν αίσθηση του πραγματικού, χωρίς να γνωρίζουν τις αγωνίες και τις προσδοκίες της κοινωνίας· διεκδικούν απλώς την παραμονή στα ζεστά της εξουσίας, τη νομή και διαχείρισή της, τα μικρά και μεγάλα προνόμια.

Γιατί τώρα οι εκλογές και όχι σε έξι μήνες; Γιατί αυτοί και όχι οι άλλοι; Ποιοι είναι πιο αδρανείς και αναξιόπιστοι; Ποιος αντέχει την αυτοκριτική; Ποιος έχει να πει κάτι καινούργιο, κάτι πειστικό, να δείχνει τέλος πάντων ότι αφουγκράζεται τον μεταβαλλόμενο κόσμο που ζούμε καθημερινά; Κανείς, σχεδόν...

Είπαμε: όσοι δεν προσδοκούν ατομικά οφέλη, διορισμό, δουλίτσα, μπίζνα, τακτοποίηση, δηλαδή η πλειονότητα, βλέπουν με κρύο μάτι το τελετουργικό. Ζουν στην ανοιχτή κοινωνία του 2007, εργάζονται στην ελεύθερη αγορά, έχουν πληροφορίες και παραστάσεις, εμπειρίες, άρα κρίνουν αυστηρά, απαιτούν, επειδή προσφέρουν και δεν παίρνουν, επειδή οι ίδιοι κρίνονται καθημερινά. Ο,τι προσφέρουν το ζητούν από τις ηγετικές ελίτ· και κάτι παραπάνω: απαιτούν σχέδιο και αποτελεσματικότητα, τόλμη, παρρησία, απαιτούν ιδέες. Οραμα; Ναι, και όραμα: βρισκόμαστε εδώ, στάσιμοι, σε τροχιά υπανάπτυξης, θέλουμε να πάμε εκεί, ας αναλάβουμε ευθύνη και δέσμευση. Ναι, όραμα είναι κι αυτό, δείχνει τουλάχιστον μια όραση λειτουργούσα: που βλέπει ότι η παιδεία νοσεί, ότι η δημόσια περίθαλψη πάσχει, ότι η δημόσια διοίκηση βουλιάζει στην αναξιοπιστία, ότι η αγορά παραπαίει μεταξύ αισχροκέρδειας και καρτέλ. Οι ηγετικές ελίτ, αρνούμενες την αυτοκριτική, αποκλείουν την ανανέωση και την ευθύνη. Επιλέγουν τη διαχείριση του έλους.

Σε παραλίες, καφενεία και νυχτερινές αυλές, σε λίγο πια και στις δουλειές στις πόλεις, οι προεκλογικές συζητήσεις έτσι εξαντλούνται, άθυμα, με μια ταγκή γεύση, και σβήνουν...

Το άρθρο του δημοσιογράφου Νϊκου Ξυδάκη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Καθημερινή την Τρίτη 21 Αυγούστου. Ο Νίκος Ξυδάκης διαθέτει το δικό του blog, vlemma.

Αντισυνταγματικές κι αχρείαστες οι πρόωρες εκλογές

Την Πέμπτη 16 Αυγούστου ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Θόδωρος Ρουσόπουλος, ανακοίνωσε επίσημα την απόφαση του πρωθυπουργού, Κώστα Καραμανλή, να διεξαχθούν πρόωρες εθνικές εκλογές στις 16 Σεπτεμβρίου 2007.

Την Παρασκευή 17 Αυγούστου, κατά το ραντεβού του με τον Πρόεδρο καθώς και στο διάγγελμά του προς τον ελληνικό λαό, ο πρωθυπουργός επικαλέστηκε τις διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, την κατάρτιση νέου προϋπολογισμού και την αναθεώρηση του Συντάγματος ως εθνικά θέματα εξαιρετικής σημασίας που καθιστούν αναγκαία την πρόωρη διάλυση της Βουλής.

Κατά την άποψή μας η απόφαση για πρόωρες εκλογές τον Σεπτέμβριο είναι θεσμικά και πολιτικά προβληματική.

Δεν είναι μόνο ότι οι πρόωρες εκλογές ανακοινώθηκαν–προκηρύχθηκαν με αντί-θεσμικό τρόπο από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, μία μέρα πριν από το επίσημο ραντεβού του πρωθυπουργού με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, περιφρονώντας και υποβαθμίζοντας κατ' αυτόν τον τρόπο τον θεσμό της Προεδρίας.

Το βασικό πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι οι πρόωρες εκλογές είναι :

1. Αντισυνταγματικές
Οι μεταρρυθμίσεις στην οικονομία συνιστούν εθνική και καθημερινή υποχρέωση της εκάστοτε κυβέρνησης κατά τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής περιόδου, και ΟΧΙ εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας για το οποίο πρέπει να διαλυθεί η βουλή εσπευσμένα, αιφνιδιαστικά και εν μέσω θέρους. Μάλιστα το επιχείρημα των διαρθρωτικών αλλαγών και της συνταγματικής αναθεώρησης είναι τόσο ανεπαρκές που όταν χρησιμοποιείται υποβαθμίζει τη σημασία των συνταγματικών όρων «εθνικό θέμα» και «εξαιρετική σημασία».

2. Αντιδημοκρατικές
Οι εκλογές όπως επιχειρείται να διεξαχθούν στα μουλωχτά και με μία εκ των πραγμάτων συμπιεσμένη προεκλογική περίοδο λόγω καλοκαιριού, δεν επιτρέπουν στον πολίτη να σκεφτεί. Ως αποτέλεσμα τίθεται εύλογα το ερώτημα εάν ο στόχος της Κυβέρνησης είναι η ουσιαστική κατάργηση της προεκλογικής περιόδου έπειτα από μια μακρά, περίπου ενός έτους «εκλογολογική» περίοδο, στην οποία φυσικά συνέβαλε τα μέγιστα και το ΠΑΣΟΚ;

3. Χωρίς ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο
Η μεταρρύθμιση, την οποία συχνά πυκνά επικαλούνται όλα τα κόμματα αλλά κυρίως η Νέα Δημοκρατία, είναι μια έννοια ουδέτερη, χωρίς αξιακό και τελεολογικό περιεχόμενο, και παραπέμπει σε μια διαδικασία αλλαγών χωρίς να μας λέει συγκεκριμένα προς ποια κατεύθυνση. Αυτός ο κενός περιεχομένου μεταρρυθμιστικός οίστρος καθώς και η ιδεολογία του κούφιου ριζοσπαστισμού, αποτελούν κατάλοιπα της μεταπολιτευτικής περιόδου, συμβάλουν στη δημιουργία πόλωσης και οξύτητας και δεν μας επιτρέπουν να δούμε καθαρά το πραγματικό διακύβευμα για την Ελλάδα στις αρχές της τρίτης χιλιετίας.

Την αλλαγή δηλαδή αναπτυξιακού προτύπου, την σύγκλιση με την Ευρώπη, τον εκσυγχρονισμό του κοινωνικού κράτους, την αλλαγή μοντέλου διακυβέρνησης, την προστασία και αξιοποίηση του περιβάλλοντος, την ανανέωση του πολιτικού δυναμικού, την αμφισβήτηση του συστήματος της ακινησίας και της αδράνειας, των κοκαλωμένων ιεραρχιών και της γεροντοκρατίας, την απάντηση στα προβλήματα της γενιάς των 700 ευρώ. Με λίγα λόγια τη βελτίωση της προοπτικής της νέας γενιάς καθώς και των μελλοντικών γενεών μέσα από την οριστική απαλλαγή της χώρας από το σύνδρομο και τις παθογένειες της Μεταπολίτευσης.

4. Μη αποδεκτές από την κοινωνία
Οι απλοί πολίτες, οι οποίοι σημειωτέον μέχρι και το τέλος Αυγούστου θα βρίσκονται «στις θάλασσες και τις ακρογιαλιές», διακωμωδούν την απόφαση της Κυβέρνησης για εκλογές express εν μέσω θέρους. Οι περισσότεροι κάνουν λόγο για εκλογές φάρσα, ταυτίζουν το εθνικό θέμα με το πολιτικό όφελος του πρωθυπουργού και απαιτούν επιτέλους να σταθεροποιηθεί ο εκλογικός κύκλος. Ακόμα κι ο Παναγιώτης Ψωμιάδης έκανε λόγο για εκλογές στο τέλος της τετραετίας, ενώ ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος δήλωσε ότι δεν θα του «λείψουν οι εκλογές, όπως και σε πολλούς Έλληνες μετά το κακό που έγινε στην Πεντέλη».

Εμείς δεν μπορούμε να προδικάσουμε αν θα μας λείψουν ή όχι, όμως ως απλοί πολίτες δεν ανεχόμαστε να μας εμπαίζει κανείς και κανένα κόμμα, πόσο μάλλον μια κυβέρνηση η οποία ψηφίστηκε μαζικά από τους Έλληνες πολίτες για να επανιδρύσει το κράτος και να κάνει πραγματικότητα το όραμα μιας νέας διακυβέρνησης που θα διέπεται από άλλο ήθος και ύφος, και μια σύγχρονη φιλοσοφία διοίκησης.

Οι εκλογές τον Σεπτέμβριο δεν έχουν πολιτικό περιεχόμενο

Στις 1 Ιουλίου 2007 από τη μόνιμη στήλη του στην εφημερίδα Καθημερινή ο δημοσιογράφος Αντώνης Καρκαγιάννης έγραφε:

"Ισως ο πρωθυπουργός, ο κ. Κώστας Καραμανλής, θα πρέπει να σκεφθεί στα σοβαρά και να αποφασίσει τη διενέργεια των εκλογών με τη λήξη της συνταγματικής προθεσμίας, τον Μάρτιο του 2008. Και αφού το αποφασίσει, με λόγια και με πράξεις, να πείσει πρώτα τους υπουργούς του και το διάσπαρτο στη διοίκηση κομματικό προσωπικό, έπειτα τους πολιτικούς αντιπάλους και, τέλος, τον λαό, ότι η απόφασή του είναι σταθερή και οριστική. Για πολλούς λόγους, ο ίδιος και οι ψηφοφόροι έχουν ανάγκη κάποιας εύλογης προθεσμίας, πριν από τις εκλογές.

Μετά τα τελευταία γεγονότα (γεγονότα θεωρούμε την καταπόνηση και τη δυσφορία από τον καύσωνα, που μπορεί να επαναληφθεί, την ασυγχώρητη ανεπάρκεια της ΔΕΗ, την ανετοιμότητα του κρατικού μηχανισμού σε έκτακτες περιστάσεις και, τέλος, τις φωτιές, που μας βύθισαν όλους στη θλίψη), έπειτα από όλα αυτά, ο Σεπτέμβριος του 2007 δεν φαίνεται κατάλληλη περίοδος για τη διενέργεια ήρεμων και γόνιμων εκλογών.

Το κριτήριο δεν είναι αν θα χάσει το ένα από τα δύο κόμματα, τα επιλεγόμενα και «εξουσίας» και θα κερδίσει το άλλο. Θα έλεγα μάλιστα το ακριβώς αντίθετο: ότι για μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης, αν θα χάσει το ένα και κερδίσει το άλλο, γίνεται συνεχώς και πιο αδιάφορο και αντιμετωπίζει τις επερχόμενες εκλογές σαν «μια από τα ίδια». Αυτό ισχύει περισσότερο για το ΠΑΣΟΚ, που μόνο από πολιτική αμηχανία κρύβεται πίσω από το σύνθημα «εκλογές τώρα».

Μέσα σε αυτό το κλίμα της κουρασμένης αδιαφορίας, το μόνο που μπορούμε να περιμένουμε από τις πρόωρες εκλογές είναι να μετακινηθεί ένα μικρό τμήμα ψηφοφόρων προς τη μία ή την αντίθετη κατεύθυνση και να διαμορφώσει αυτό το μικρό τμήμα τη «νέα πλειοψηφία», οπωσδήποτε ασθενέστερη από την προηγούμενη και κυρίως χωρίς πολιτικό μήνυμα. (Η προηγούμενη πλειοψηφία ήταν κατάφορτη πολιτικού μηνύματος, το οποίο οι διαχειριστές του γρήγορα το ξέχασαν και πήγε χαμένο).

Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, η Ν.Δ. και η πλειοψηφία της δεν φαίνεται ότι θα διακινδυνεύσουν στις επόμενες εκλογές, οποτεδήποτε και αν διενεργηθούν, τον προσεχή Σεπτέμβριο ή τον Μάρτιο του 2008. Αλλά αυτό είναι το πολιτικό ζητούμενο στις σημερινές περιστάσεις; Την υπεροχή της, μικρή πλέον, η Ν.Δ. δεν την οφείλει στο δικό της έργο και την ιδιαίτερη πολιτική της φυσιογνωμία (η συνήθως πολιτική αντιπαράθεση με το ΠΑΣΟΚ είναι για το ποιο κόμμα, ως κυβέρνηση, διέπραξε τα περισσότερα λάθη ή ασχημίες!). Η Ν.Δ. οφείλει την υπεροχή της στη σχεδόν παντελή έλλειψη αντιπολιτευτικού λόγου από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ και την απουσία πειστικής εναλλακτικής πρότασης εξουσίας. Συνεπώς, η εκλογική αντιπαράθεση αυτή την περίοδο εκ των πραγμάτων στερείται πολιτικού αντικειμένου, στερείται νέου πολιτικού μηνύματος και μοιραία θα εξαντληθεί σε μετωπική οξύτητα και σε αμοιβαίες ύβρεις ή σε αμοιβαία καταμέτρηση λαθών και ασχημιών. Ολα γνωστά από το παρελθόν και βαρετά πλέον, σε μεγάλη μερίδα του πληθυσμού.

Στον πρωθυπουργό προσωποποιείται η πολιτική δύναμη και η θέληση της Ν.Δ., αλλά και η προσδοκία όλων των πολιτών ότι θα αναλάβει πρωτοβουλίες που θα ανοίξουν νέους δρόμους και θα αναδείξει το ήθος και το ύφος της νέας διακυβέρνησης. Σ’ αυτόν ανήκει το προνόμιο της πρωτοβουλίας.

Μέχρι τώρα γνωρίσαμε τη διακυβέρνηση που προσπαθεί να μας πείσει ότι απλώς είναι καλύτερη από τη διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Και αν πράγματι συμβαίνει δεν μας αφορά, το κέρδος είναι ασήμαντο. Μας ενδιαφέρει να γνωρίσουμε τη «νέα διακυβέρνηση» που θα μας ξεκολλήσει από το παρελθόν και θα ανοίξει δρόμους για το μέλλον. Το χρονικό διάστημα ώς τον Μάρτιο είναι αρκετό για να ανασυντάξει ο πρωθυπουργός τις δυνάμεις του και να αναπτύξει τις πρωτοβουλίες του, ώστε οι εκλογές να μην είναι «μία από τα ίδια», αλλά να αποκτήσουν πολιτικό περιεχόμενο και πολιτικό μήνυμα.

Αλήθεια τι είναι δυνατό να συμβεί αν στις επόμενες εκλογές η Ν.Δ. διατηρήσει την πλειοψηφία (που είναι και το πιθανότερο) αλλά με μικρή διαφορά ψήφων και εδρών στο κοινοβούλιο; Οι εκλογολόγοι και οι δημοσκοπήσεις όχι μόνο δεν το αποκλείουν, αλλά το θεωρούν και πολύ πιθανό. Το πώς θα κυβερνήσει σε μια τέτοια περίπτωση ασφαλώς θα το σκέφτεται ο κ. Κ. Καραμανλής και θα έχει καταστρώσει τα σχέδιά του. Εμείς οι άλλοι προσπαθούμε να διερευνήσουμε τις επιλογές που από τα πράγματα διαγράφονται.

Η πρώτη διαγραφόμενη επιλογή είναι να προσπαθήσει να κυβερνήσει τη χώρα έστω με μικρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Η κοινοβουλευτική ιστορία γνώρισε τέτοιες ανάλογες περιπτώσεις. Γνώρισε ακόμα και αποδοτικές κυβερνήσεις μειοψηφίας. Αυτές οι περιπτώσεις εκτός από την ενότητα και την ομοψυχία της κυβερνητικής παράταξης προϋποθέτουν και κυβερνητικό πρόγραμμα ευρύτερα αποδεκτό από τον πολιτικό κόσμο και από συμπαγείς μερίδες της κοινής γνώμης. Προϋποθέτει ακόμη σταθερή, ικανή και ακομμάτιστη δημόσια διοίκηση, που δυστυχώς μας λείπει διαχρονικά. Τέλος, προϋποθέτει ήρεμο πολιτικό βίο χωρίς οξύτητες και ανταγωνισμούς σε καταγγελίες. Και αυτό το στοιχείο μας λείπει, αντιθέτως καλλιεργείται συστηματικά, όχι η ουσιώδης πολιτική διαφορά, αλλά η ρητορική πολιτική οξύτητα. Με τις σημερινές συνθήκες το οποιοδήποτε κυβερνητικό πρόγραμμα θα είναι αιχμάλωτο των διαθέσεων, των φιλοδοξιών και των προσωπικών επιδιώξεων του κάθε βουλευτή. Το χειρότερο, θα το σφυροκοπεί καθημερινά η αντιπολίτευση στην προσπάθειά της να εισπράξει τη δυσαρέσκεια που αναπότρεπτα συνοδεύει κάθε κυβερνητικό πρόγραμμα, ιδιαίτερα εκείνο που θα επιχειρήσει τομές και ρήξεις, από το οποίο έχει ανάγκη η χώρα.

Δεύτερη επιλογή είναι η «μεγάλη συμμαχία», η συγκυβέρνηση ή οποιασδήποτε άλλης μορφής συνεργασία μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ο κ. Γ. Παπανδρέου, σε σημερινή του συνέντευξη προς την «Κ» την αποκλείει. Είναι φυσικό και αναμενόμενο σε εποχή που οι «αρχηγοί» προσπαθούν να πετύχουν τη μεγαλύτερη συσπείρωση των κομμάτων τους. Ομως κανείς δεν ξέρει ποιες πολιτικές ανάγκες είναι δυνατό να προκύψουν.

Εκείνο που είναι βέβαιο: Κανένα από τα δύο μεγάλα κόμματα δεν είναι σε θέση να επιχειρήσει τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η χώρα (ασφαλιστικό, εργασιακό, παιδεία, υγεία, δημόσια διοίκηση κ.λπ.) χωρίς ένα νέο «πολιτικό συμβόλαιο» που θα συσπειρώσει γύρω του όσο το δυνατό περισσότερες πολιτικές δυνάμεις. Αυτό ίσως είναι και το δίδαγμα από τη μέχρι τώρα διακυβέρνηση της Ν.Δ. Ολες οι μεγάλες παρεμβάσεις έχουν πολιτικό κόστος και κανένα κόμμα δεν τις επιχειρεί όταν γνωρίζει ότι το κόστος θα το εισπράξει ως κέρδος το αντίπαλο κόμμα. Αυτή η σχέση κυρίως τροφοδοτεί και συντηρεί την πόλωση και το δικομματισμό."

Αυτά έγραφε λοιπόν ο Αντώνης Καρκαγιάννης πριν από ενάμιση περίπου μήνα. Κατά την άποψή μας οι πρόωρες εκλογές είναι "αντισυνταγματικές" και άνευ ουσιαστικού πολιτικού διακυβεύματος. Μάλιστα η συμπιεσμένη χρονικά προεκλογική περίοδος τις καθιστά και αντιδημοκρατικές. Τέλος αξίζει να σημειωθεί ότι οι μεταρρυθμίσεις που επικαλείται η Κυβέρνηση δεν συνιστούν επείγον ζήτημα εθνικής σημασίας, αλλά διαχρονικό κοινωνικό αίτημα και εθνική υποχρέωση της κάθε Κυβέρνησης. Οι μεταρρυθμίσεις απαιτούν διακυβέρνηση και σταθερό εκλογικό κύκλο, όχι εκλογές κάθε τρεις και λίγο. Θα επανέλθουμε.