Friday, June 26, 2009

A Banking System We Can Trust

By Laurence J. Kotlikoff and Edward Leamer*
Forbes, April 23 2009

Before throwing more money at Wall Street, let's understand what our financial system was supposed to deliver, what it did deliver and what price it charged.

The system was supposed to channel our hard-earned savings into the best real investments: new homes, offices, factories, equipment and research. And it was supposed to correctly price our assets.

It did neither. Instead, Wall Street morphed into a vast gambling enterprise, generating massive trades of existing securities without, in fact, raising the investment rate or growing the economy.

During the dot-com bubble, Wall Street funded all manner of silly businesses, and during the housing bubble, it put millions of people in homes they couldn't afford. This "expertise," which cost one-tenth of our output, was delivered by the best and brightest, with half of Harvard's graduating classes becoming high-class croupiers.

As for pricing assets, the stock market's been on a five-decade roller coaster, notwithstanding a relatively stable real economy. The market rose dramatically from 1950 through the mid-1960s.

It then spent the next decade and a half falling through the floor. Then it rose like crazy in the late '90s, crashed, soared and crashed again.

We need a financial sector but not one like this. Nor do we need Wall Street hitting us up for its gambling debts. What we need is Limited Purpose Banking (LPB), which would transform all financial corporations, including insurance companies and hedge funds, into mutual funds. They would, henceforth, be called banks.

Under this system, banks would never fail for a simple reason. They'd never hold any financial assets and they'd never borrow except to finance their mutual fund operations. Instead, they'd be limited to their legitimate purpose--financial intermediation. Under LPB, people, not companies, bear risk as their mutual funds do well or poorly.

A new Federal Financial Authority (FFA)--would rate, verify, supervise custody, disclose and clear all securities purchased, held and sold by LPB mutual funds. Private rating companies could stay in business, but no one would need to trust them ever again.

Banks would initiate personal and business loans (including mortgages), send them to the FFA for processing and then sell them to mutual funds, including their own. Loans would activate when sold, so no bank would ever have an open position.

All mutual funds would break the buck with one exception: cash mutual funds. These funds would strictly hold cash and be valued at $1 per share. Owners of these funds would write checks against their balances and never have to worry about a bank run. Fractional reserve banking and the FDIC would be history.

LPB would include insurance mutual funds. These funds would pay off based on the losses experienced by contributors. If losses are larger than expected, less is paid out per loss. Hence, LPB prevents insurance companies from insuring the uninsurable, e.g., claiming they'll pay the same life insurance claims even if there's a plague.

All risk allocation arrangements can be run through mutual funds, including credit default swaps. Take a bank that markets the GE-Defaults-On-Its-Bonds-In-2010 fund. Under this closed-end fund, shareholders specify in advance if they want to get paid off if GE does default on its bonds in 2010 or paid off if GE doesn't default. All money put into the fund, less the mutual fund's fee, would be held in one-year Treasuries and paid out at the end of the year to the winning shareholders in proportion to their holdings.

Hence, Limited Purpose Banking can accommodate credit default swaps (CDS) as well as any other risk product. But what Limited Purpose Banking won't do is leave any bank exposed to CDS risk since people, not banks, would own the CDS mutual funds.

If such mutual funds sound revolutionary, they're not. Funds of this kind have been around for centuries. They go by the name "tontines," or systems of "pari-mutuel betting."

Limited Purpose Banking would enhance liquidity, since all funds would trade in the market even if their underlying assets are illiquid. It would permit the extension of as much credit as the public--which is the ultimate source of credit--wishes to provide by buying mutual funds that purchase household and business loans. And it would force banks to charge fees and pay their employees based on their mutual fund performances as determined by the market.

What LPB will eliminate is insider rating, free riding on FDIC insurance, self-custody arrangements, no doc loans, institutionalized gambling, me-now compensation plans, financial malfeasance and the possibility of future financial collapse. In other words, it would be a system we can trust.

*Laurence J. Kotlikoff and Edward Leamer are professors of economics at Boston University and UCLA. Για μία πιο λεπτομερή ανάλυση του Limited Purpose Banking μπορείτε να διαβάσετε το πρόσφατο άρθρο L.J. Kotlikoff και John C. Goodman με τίτλο Back to Basics που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό New Republic.


  1. Μία πρωτοποριακή πρόταση από τους Kotlikoff και σία, που θέλει καλή επεξεργασία και ξαναδιάβασμα για να μπορέσουμε να τη χωνέψουμε τις λεπτομέρειές της. Η ριζική αναμόρφωση του τρόπου λειτουργίας του τραπεζικού και γενικότερα του χρηματοοικονομικού συστήματος είναι το κλειδί για την αποφυγή μεγάλων κρίσεων στο μέλλον αλλά και την αποκαθήλωση του αεριτζίδικου, άπληστου και επικίνδυνου καπιταλισμού τύπου Gordon Gecko.

  2. Προφανώς παρόμοιες προτάσεις αξίζουν αναλυτική μελέτη, κυρίως από οικονομολόγους και πολιτικούς σε καίριες θέσεις.

    Όμως δεν βλέπω πως ακριβώς μια φαινομενικά απλή μετάβαση, από αυστηρά ιδιωτική σε "αμοιβαία" συμμετοχή σε εταιρικά κεφάλαια/επενδύσεις μπορεί να λύσει το υπάρχον χρηματοπιστωτικό πρόβλημα.

    Οι δικές μου επισημάνσεις είναι οι εξής:

    1. Η πρόταση βασίζεται κυρίως σε μια νέα αρχή FFA, κάτι παρόμοιο με την Federal Reserve Bank, αλλά εδώ για τον έλεγχο τον χρηματοπιστωτικών προϊόντων, αντί για την κυκλοφορία χρήματος όπως η FRB. Όλοι ξέρουμε ότι η FRB και ο τρόπος που λειτουργεί έχει δημιουργήσει πολλά από τα σημερινά προβλήματα σε σχέση με το δολάριο. Γιατί να δουλέψει καλύτερα η FAA όταν θα υπόκειται στους ίδιους ακριβώς μηχανισμούς και διαδικασίες λειτουργίας;

    2. "...Owners of these funds would write checks against their balances and never have to worry about a bank run. Fractional reserve banking and the FDIC would be history..." - Δεν καταλαβαίνω πως βγαίνει αυτό το συμπέρασμα. Το μόνο που ίσως καταφέρει είναι να περιορίσει τις επενδύσεις και τις πιστώσεις που γίνονται στην κυριολεξία σε αέρα κοπανιστό, όπως τα hedge funds. Εφόσον το fractional reserve banking system παραμείνει ως έχει, οι τράπεζες θα εξακολουθούν να δανείζουν σε αναλογία 9:1 ως προς το πραγματικό τους απόθεμα, άρα το βασικό πρόβλημα παραμένει.

    3. Σχετικά με το LPB και την εφαρμογή σε ασφαλιστικά προϊόντα, είναι γνωστό ότι η πολιτική της πληρωμής ανάλογα με το (αμοιβαίο) αποθεματικό και όχι ως προς προκαθορισμένο συμβόλαιο δεν έχει εμποδίσει ποτέ τις απάτες των ασφαλιστικών εταιριών εναντίον των ασφαλισμένων πελατών τους. Η εταιρία έχει πάντα insider info και κατά κανόνα καλύτερη εκτίμηση ρίσκου, κατά συνέπεια πάντα μπορεί να επιλέξει τους κανόνες, τις διαδικασίες και τα αντικείμενα ασφάλισης. Για παράδειγμα, σε ορισμένες πόλεις στις ΗΠΑ, δεν προσφέρονται πλέον καθόλου ασφαλιστικά συμβόλαια για αυτοκίνητα, λόγω του υψηλού ρίσκου. Το ζήτημα είναι η αξιοπιστία και η πραγματική εξουσία της όποιας ρυθμιστικής αρχής "επίβλεψης" του ασφαλιστικού τομέα (FFA;), όχι απλώς ο τρόπος διαχείρισης των αποθεματικών (ιδιωτικά ή αμοιβαία).

    4. "...Funds of this kind have been around for centuries. They go by the name "tontines," or systems of "pari-mutuel betting."..." - Με άλλα λόγια, δεν μιλάμε για αυστηρό έλεγχο αλλά για μοίρασμα του ρίσκου και της ευθύνης. Δηλαδή, όχι περιορισμό της ασυδοσίας, αλλά για μοίρασμα των υπερ-κερδών(;) ή των υπερ-ζημιών (πιο σύνηθες) με τους "πελάτες". Μόνο που οι πελάτες δεν είναι μέτοχοι, δεν παίρνουν αποφάσεις για την εταιρία. Είναι σαν να συμφωνείς με κάποιον σε πάει εκεί που θέλεις και να μοιραστείτε τα έξοδα, αλλά αυτός να διαλέξει τη διαδρομή. Δεν βλέπω τι διαφορά έχει από τον τρόπο που δουλεύουν σήμερα τα χρηματιστήρια. Μάλλον φαίνεται σαν "μετοχοποίηση" κάθε παρόμοιας δραστηριότητας. Αυτό υποδηλώνει και το παρακάτω, "...Limited Purpose Banking would enhance liquidity, since all funds would trade in the market even if their underlying assets are illiquid..."

    5. Η τελευταία παράγραφος είναι όντως το θετικό που μπορεί να προκύψει από ένα σύστημα τύπου LPB. Δηλαδή, έναντι της σημερινής παντελούς ασυδοσίας και μη λογοδοσίας σε κανέναν, κάποιες κατηγορίες χρηματοπιστωτικών οργανισμών που σήμερα "τζογάρουν" χωρίς κανέναν ενδοιασμό ή έλεγχο, με το LPB θα αναγκαστούν να μοιραστούν τα αποτελέσματα, καλά ή κακά, με τους πελάτες τους. Φυσικά αυτό δεν συμπεριλαμβάνει τις τράπεζες, παρά το ότι το άρθρο υποστηρίζει κάτι τέτοιο, γιατί πολύ απλά ο "έταιρος" των τραπεζών δεν είναι οι πελάτες αλλά η εκάστοτε κεντρική τράπεζα που (υποτίθεται) τις ελέγχει και τις συντονίζει σε περιόδους κρίσης.

    Πάντως ενδιαφέρον άρθρο, μοιάζει να "δανείζεται" μερικά στοιχεία και ιδέες από άλλα, πολύ πιο δραστικά μέτρα που έχουν προταθεί τελευταία, όπως η αντικατάσταση ολόκληρου του σημερινού συστήματος χρήματος σήμερα από "αμοιβαία" νομίσματα με στενή σύνδεση με τα πραγματικά υλικά και την παραγωγή (περιορισμός ρευστότητας, αλλά με δραστική μείωση του πληθωρισμού και των οικονομικών κρίσεων).

  3. το διάβασα 2 φορές
    ήθελα να σιγουρευτώ ότι δεν έκανα λάθος

    Περιγράφει μια "κρατικοποίηση" του χρηματοοικονομικού συστήματος αλλά δεν τα λέει καθόλου καλά.

    Αυτά που λέει δεν γίνονται γιά μιά πλειάδα λόγων.
    Χωρίς να μπούμε σε λεπτομέρειες, δεν έχει διαφορά αν μεταφέρεις το ρίσκο από νομικά σε φυσικά πρόσωπα -παρά μόνο το μέγεθος του ρίσκου που το υποκείμενο αναλαμβάνει (κάτι που ξεπερνιέται με τη "διαμεσολάβηση" ειδικών ή μη), ούτε είναι δυνατόν να καταργήσεις τα financial assets διότι αυτό πλήττει ευθέως την πραγματική οικονομία (πχ την εταιρεία που θέλει να επενδύσει σε γιαπωνέζικο εξοπλισμό ή κλείνει μιά συμφωνία γιά εξαγωγές σε διάφορα non-domestic currency markets ή εισπράττει σε άλλα νομίσματα) αλλά και την αναπόφευκτη πραγματικότητα (swaps ή αυτό το γελοίο "All money put into the fund, less the mutual fund's fee, would be held in one-year Treasuries")και φυσικά ο κανόνας m2m που πραγματικά προάγει τη διαφάνεια.

    Στην ουσία αυτό που λένε είναι να βάλουμε υπό "ψευτο"-αστυνομική παρακολούθηση τις αγορές, παραβλέποντας ότι αφ' ενός δεν υπάρχει ένας παγκόσμιος χωροφύλακας και ότι το σημαντικότερο πρόβλημα στην σημερινή εποχή της ελεύθερης και ταχύτατης διακίνησης κεφαλαίων δεν είναι να περιορίσουμε την ελευθερία αλλά να καταπολεμήσουμε την κατάχρηση (off-shore heavens)

    Definitely this is a banking system we CANNOT trust.

    Ειδικά όταν ακούς κάποιον να σου λεει να καλύψεις CDS επενδύοντας σε Τ-bonds.
    Που πας βρε Καραμήτρο.........

  4. Ναι κάτι σαν κρατικοποίηση περιγράφει άλλα όχι ακριβώς. Χωρίς να πολυκαταλαβαίνω τις λεπτομέρειες έχω την εντύπωση ότι το μοντέλο του σημαίνει επιστροφή στη βασική τραπεζική με τις τράπεζες απλούς διαμεσολαβητές, όπου τα άτομα επενδύουν αναλαμβάνοντας διάφορες διαβαθμίσεις ρίσκου, μετρημένου από μια ομοσπονδιακή αρχή και όχι τους insiders του συστήματος.

    Δεν έχω τις απαραίτητες γνώσεις να το αξιολογήσω τεχνικά όμως είναι θετικό που αρχίσουν να πέφτουν προτάσεις για την υπέρβαση του σημερινού συστήματος. Το σημερινό financial system δεν είναι θέσφατο ούτε είναι σωστό που από τα 3τρις δολάρια ανταλλαγών ημερισίως μόνο το 2% ανταποκρίνεται σε ανταλλαγές πραγματικών προϊοντων και υπηρεσιών ούτε ότι με τις εταιρίες αξιλοόγησης γιάννης κερνάει γιάννης πίνει. Κάτι πρέπει να γίνει.

  5. "All mutual funds would break the buck with one exception: cash mutual funds. These funds would strictly hold cash and be valued at $1 per share. Owners of these funds would write checks against their balances and never have to worry about a bank run. Fractional reserve banking and the FDIC would be history."

    I don't understand what they mean by this. Why would they have to "break the buck and what would be their purpose if they did? Why would people invest in them?

    "Banks would initiate personal and business loans (including mortgages), send them to the FFA for processing and then sell them to mutual funds, including their own."

    If they sell them to their own mutual funds, isn't this the same as owning debt? -Only in this case, according to the rest of the article, they won't be liable for it at all.

    There is a lot I do not understand in this article, mainly due to finance jargon that is treated as something the reader knows. However, if I understand it correctly, it is based on the following principle.Ttransfer liability to the public by transferring ownership of debt to the public, minimize insurance guarantees. It also implies that it suggests minimizing financial products that are based on speculation, but to be honest, I don't see this. Take for example what Ser said:

    "Ειδικά όταν ακούς κάποιον να σου λεει να καλύψεις CDS επενδύοντας σε Τ-bonds.
Που πας βρε Καραμήτρο........."

    I am not an expert, but I don't think this is what they mean, Ser. I think what they are saying is that they will use the T-bond as a sort of safe keep for money in a simple bet. This of course defies the point of the CDS, from the point of the seller (which is why I am not sure I got it right), since they all have to put money in to begin with. It is just a bet that endows the treasury for a year. Hardly encouraging growth, since the amount of money paid in case of default is solely determined by the money you convinced people to put in the fund (plus any tiny surplus for an 1-year t-bond. Hence, CDS's and the risk they try to manage will not be covered, in most cases. And also, why exactly do we need the banks to mediate this (and claim a fee for it)? The treasury can set this up itself. My local small-time grocer can set this up.

    -The whole point of the bank is to support an investment, backing it with expertise. The liability of the bank is important. Yes, I agree with the writers that:
    1) debt owned by the banks should be minimized and
    2) lending and risk taking should be supported by cash which is directed straight to real investment.

    The first point should be accomplished by more sensible lending with tighter controls. Not by just transferring ownership.

    The second point, I don't think it is even addressed properly. All I can see is that with these proposals, either there won't be enough cash anyway, or there will be individuals resigned to accepting the risk themselves, without any footing against the banks. This means that the banks will not collapse as institutions because of debt owned that they cannot cover, but it certainly does not guarantee that debt will not default, nor that there will always be a steady influx of cash supporting borrowing and growth.

    This can only be guaranteed by responsible lending by banks using their expertise, obeying strict rules and being liable for their actions.

  6. ventriloquist
    σκέψου να πας να ζητήσεις (πχ) στεγαστικό και η τράπεζα να σου απαντήσει ότι πρέπει να έχει το cash.....

    Ασε που ξεπερνά "γαλλικά" το θέμα των rating agencies (κατά σύμπτωση όλες αμερικάνικες)

    Τα CDS και τα T-bonds είναι ΑΣΥΜΜΕΤΡΑ. Οσοι έχουν ασχοληθεί με το LTCM καταλαβαίνουν τι εννοώ.

    Τα CDS είναι ενα εργαλείο - πχ οι δανειστες της Ελλάδας αγοράζουν CDS (ειδικά τώρα)

    Δεν ενοχλείται όταν θυγατρικές κρατούν μητρικό χρέος
    Τα καλά των SPVs της Enron αλλά και των ελληνικών τραπεζών που δίνουν σε βασικούς μετόχους μετοχοδάνεια και στηρίζουν τη μετοχή μέσω των αμοιβαίων τους...

    Κατάχρηση πάντα υπήρχε (Leeson ή ο 5% Τamanaka)- το θέμα είναι πως θα περιορίσεις την κατάχρηση και όχι πως θα καταργήσεις ή περιορίσεις εργαλεία

    Από την εμπειρία μου σου λέω ότι ο μόνος τρόπος είναι η διαφάνεια.

    Και μην νομίζεις ότι αυτό αφορά μόνο την Εσπερία και όχι την ψωροκώσταινα

    Ποιά ΕΛΛΗΝΙΚΗ τράπεζα προ λίγων εβδομάδων πούλησε ίδιες μετοχές ΚΑΤΩ από την τιμή κτήσης γράφοντας ζημιές ?

    Πόσοι γνωρίζουν ότι το ποσό αυτό πήγε σε off shore που έχει η τράπεζα μαζί με ελβετική και εκεί παρκάρουν τα τοξικά τους ?

    Σύμπτωση: ο διοικητής της δικής μας είναι κολλητός του ΜΕΓΑΛΟΥστελέχους της αλλης και τα τοξικά της τα αγόρασε μέσω αυτής

    Πόσοι γνωρίζουν ότι 3 (όχι μία ΤΡΕΙΣ) τράπεζες απέτυχαν στο "απλό" σενάριο των stress tests της Τρ. Ελλάδος ?

    Ποιός γνωρίζει γιατί οι τράπεζες, παραβαίνοντας το νόμο, χορηγούν πλαφόν ?
    Και πόσο είναι το ρίσκο τους από αυτό ?

  7. Ser


    -Όταν έλεγα "supported by cash" εννοούσα απλώς περισσότερο απο τώρα, αλλά βέβαια όχι 100%. Και δεν είναι απαραίτητο να είναι μετρητό, αρκεί να είναι κάτι απτό*, και πολύ περισσότερο (όπως ο ίδιος είπες) διαφανές.

    Βέβεια, το m2m που ανέφερες έχει και αυτό τα προβλήματά του στη αξιολόγηση, όπως ξέρεις, αλλά είναι καλύτερο απ' το τίποτα. -Αυτό πώς πιστεύεις ότι θα μπορούσε να βελτιωθεί;

    Συμφωνώ και για τα CDS. Όπως είπα κι εγώ παραπάνω, ο τρόπος που προτείνουν να τα στηρίξουν είναι μη ρεαλιστικός. Και αυτό είναι καίριο σημείο στην εφαρμογή της πρότασής τους.

    Πάντως κι εγώ, όπως και οι Jaga και Gmosios που επίσης το ομολόγησαν παραπάνω, υστερώ στην τεχνογνωσία για το συγκεκριμένο post, οπότε μερικά από αυτά που λέω you have to take with a pinch of salt.

    Always a pleasure, ιδίως για τα τεχνοκρατικά.

    * -Τι θα πει "απτό", θα μου πεις... Κι εδώ βρίσκεται το πρόβλημα που δεν μορούμε να λύσουμε, νομίζω. Πού βάζεις τα όρια; Σε αυτό το σημείο αρχίζουν τα προβλήματα στις αναλύσεις και απόψεις ατόμων σαν κι εμένα που ουδέν γνωρίζουν από οικονομικά. Είμαι σίγουρος ότι αυτά είναι δυνατό να αποσαφηνιστούν επιτυχώς με γνώμονα τη βιωσιμότητα του συστήματος, αλλά δυστυχώς, όπως και όλα τα άλλα, μου φαίνεται ότι θα προκύψουν με βάση την πολιτική εις άτοπον απαγωγή τη στιγμή της απόφασης.

  8. Καλησπέρα σε όλους.
    Δεν είμαι οικονομολόγος ούτε φυσικά κάποιος πολιτικός γνώστης.
    Θεωρώ πάντως ότι αν το κειμενο εννοει ότι η κρατικοποιηση μερικών τραπεζών μπορεί να σώσει απο την καταστροφή και την καταρρευση της χώρας, τότε το μη χειρον βέλτιστον.
    Αν η κρατικοποίηση γίνει με ορθό τρόπο με σκοπό να πιεστούν οι κλέυτες των υπολοιπων τραπεζων να μειώσουν την απόκληση μεταξύ επιτοκίων κατα8έσεων και επιτικίων χορηγήσεων τότε, το μη χειρον βέλτιστον.
    Αν οι κρατηκοποιήσεις γίνουν με διφάνεια κι οχι για παλαιοκοματικού τύπου τακτοποιήσεις κοματικών κοπρόσκυλων , έχει καλως.
    Αν θα μου εγγυηθέι κάποιος, ότι αυτο θα λειτουργήσει σαν φρένο της χώρας στον κατήφορό της έχει καλώς.
    Αν δεν λειτουργήσουν σαν πηγάδι προσλήψεων , εχει καλως.
    Αν υπάρχει ορθή και διαφανη διαχείρηση με σκοπό το κοινωνικο - κρατος να μην είναι φανταστικός όρος, έχει καλώς.
    Αν οι μισθοί των στελεχών δεν προκαλούν το κοινό αίσθημα , εχει καλώς.
    Αν η κρατικοποίηση συνοδευτεί από σειρά μέτρων για την προστασια του καταναλωτη και απο σκληρες ποινές στους παραβατες ιδιωτικούς κλεφτες, εχει καλώς.Αν μου εγγυηθούν μάλιστα ότι αυτό θα βοηθήσει ώστε να σταματήσουν να χρεώνονται περαιτέρω τα αγγένητα τρισέγγονά μας, έχει καλώς.
    Αν εσείς γνωρίζετε κάποιο πολιτικό άνδρα ή κόμμα που μπορεί να μας τα εγγυηθεί να συνδράμω αφιλοκερδώς.
    Αν όμως όλα αυτά είναι ένα ακόμη κόλπο γκρόσο του καπιταλισμου με σκοπό τη διάσωσή του να τους πείτε να πάνε στον...έξω από δω.
    Αν δεν έχω καταλάβει τίποτα από όσα λέει το κείμενο , σας παρακαλώ συγχωρέστε τη μικρότητά μου, την άγνοιά μου και ΄το φτωχό σε επιστημονικούς όρους λόγο μου.
    Φιλικα πάντα
    πατήρ παϊσιος

  9. Δε λέει πουθενά για κρατικοποίηση ρε παιδιά. Πού το λέει αυτό; Ίσα-ίσα, το αντίθετο λέει. Νομιμοποίηση καθαρού τζόγου "pari-mutuel betting", χωρίς κρατικό παρεμβατισμό παρά μόνο για να ονοματίζει και να πιστοποιεί το στοίχημα, και για να κρατάει το ρευστό σε ασφαλές μέρος μέχρι να αποφασιστεί ποιος το κέρδισε. Αλλά, λέω εγώ, με αυτούς τους όρους δεν αξίζει να χρησιμοποιείς CDS, διότι τα CDS, όπως το καταλαβαίνω εγώ, έχουν και άλλη αξία πέραν του στοιχήματος. Δηλαδή αυτό της ασφάλισης. Και η ασφάλιση δεν καλύπτεται με τα λεφτά που βάζεις στο t-bond, για τον πολύ απλό λόγο ότι η ασφάλιση είναι εξ' ορισμού ένα Ponzi Scheme, που ο μόνος λόγος που τις περισσότερες φορές δεν καταρρέει είναι ότι η εκταμίευση διέπεται από κανόνες (νομικούς, όχι ΜΟΝΟ στατιστικούς).

    Εδώ αποποιούνται την αξία της ασφάλισης, μεταφέρουν το ρίσκο στους πολίτες και τους αφήνουν να τζογάρουν με σχεδόν μηδαμινή αποδοτικότητα, μηδαμινή ασφάλεια, μηδαμινή λογική και μόνο κριτήριο την αποφυγή της κατάρρευσης των τραπεζών από την ευθύνη αποπληρωμής "κακών χρεών". Ε, μα έτσι δε θα καταρρεύσουν μόνο οι τράπεζες, αλλά και όλοι οι άλλοι από έλλειψη επενδύσεων.

  10. ενα καλό άρθρο που προτείνω να "ανεβάσετε"

    The perils of prudence- από το Economist της βδομάδας που έκλεισε (σελ 67)

  11. Σωστά, το άρθρο δεν μιλά για κρατικοποίηση ("φτου-κακά" για κάθε σύγχρονο οικονομολόγο...), αλλά για την ανάγκη κρατικού ελέγχου στην αξιολόγηση ρίσκου στις επενδύσεις των τραπεζών και στις ασφαλίσεις, καθώς επίσης και στην επέκταση της έννοιας των αμοιβαίων κεφαλαίων πέρα από τα αυστηρά επενδυτικά πλαίσια ως βασικό εργαλείο συναλλαγής.

    Εχθές το βράδυ πέτυχα κατά τύχη στο CNN την εκπομπή "GPS" του Fareed Zakaria - πολύ "ξύλινος" για τα γούστα μου, αλλά είχε καλεσμένους τους Paul Krugman και John B. Taylor (Univ.Stanford). Πολύ σπάνιο να βλέπεις στην TV δύο τόσο "μεγάλους" οικονομολόγους να διαφωνούν για το τι φταίει για τη σημερινή οικονομική κρίση.

    Ατάκα του Krugman:
    "...Advanced countries don't do this to their citizens. Right? There is no reason why we should not have a guarantee of essential health care for every American..."

    Αξίζει οπωσδήποτε να το δει κανείς.

    >> "GPS: Krugman and Taylor" -- video (CNN, 28/6):

    Για όσους δεν μπορούν να το δούνε (τα on-line videos στο CNN συχνά έχουν προβλήματα), υπάρχει και το full transcript, βλ. από τη μέση και κάτω:

    Σελίδα εκπομπής GPS:

  12. Δεν το κατάλαβα το άρθρο. Δηλαδή κατάλαβα ότι πρέπει να αλλάξει από τη ρίζα του το τραπεζικό σύστημα και να αντικατασταθεί από το LPB. Το πως δεν κατάλαβα ακριβώς. Η ουσία για μένα είναι ότι ένας ακόμη μεγάλος οικονομολόγος από αυτούς που δεν έχουν τη "ρετσινιά" του αριστερού όπως ο Στίγκλιτς και ο "Κρούγκμαν" λέει πάπαλα το banking as usual.