Στήριξη των νέων στο ξεκίνημα της εργασιακής τoυς ζωής

Μια πρακτική πρόταση της G700 μετά τη ΔΕΘ

Περιμέναμε τη ΔΕΘ ώστε να ακούσουμε τις προγραμματικές δεσμεύσεις της κυβέρνησης και των κομμάτων απέναντι στη γενιά των 700 ευρώ, ιδιαίτερα μετά το τελευταίο χτύπημα της κατάργησης του αφορολογήτου των 10.500 ευρώ. Μεγάλα περιθώρια αισιοδοξίας, βέβαια, δεν υπήρχαν με δεδομένη τη μεταρρυθμιστική αφλογιστία της κυβέρνησης και το αναμάσημα τσιτάτων ιδεολογικής υπερηφάνειας από τα περισσότερα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Αυτό που διαφεύγει (;) της προσοχής τόσο της κυβέρνησης όσο και των κομμάτων της αντιπολίτευσης στο σύνολό τους είναι το εξής απλό. Το πολυδαίδαλο και αδιαφανές ασφαλιστικό και φορολογικό σύστημα της πολυνομίας και της ρύθμισης πάνω στη ρύθμιση ευνοεί εκείνες τις συντεχνιακές ομάδες που πρόλαβαν και πήραν. Αυτή είναι η ελληνική όψη του νομίσματος. Η άλλη όψη είναι η δημογραφική ανισορροπία που επιδεινώνεται σε όλες τις ανεπτυγμένες κοινωνίες και καταλήγει στην περιθωριοποίηση των νέων και τον αποκλεισμό τους από τους μηχανισμούς κοινωνικής και οικονομικής ανέλιξης. Και ένα τρίτο στοιχείο που συμπληρώνει τα δύο προηγούμενα είναι η βαθιά εξάρτηση της γενιάς των 700 ευρώ από το οικογενειακό περιβάλλον που θρέφει τον μαμακισμό, υπνωτίζει τη δημιουργική θέληση και υπονομεύει την αξιοπρέπεια.

Κάποιες από τις προτάσεις που κατατέθηκαν, κυρίως από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ, όπως η αυτονόητη επαναφορά του αφορολόγητου ορίου για όλα τα χαμηλά εισοδήματα, η ενεργητική επιδότηση της ανεργίας (work-fare), η επιδότηση των ασφαλιστικών εισφορών των νέων, η ασφαλιστική κάλυψη των εκπαιδευόμενων σε προγράμματα stage και η κατάργηση του φαινομένου του μισθωτού με το μπλοκάκι στο δημόσιο, είναι οπωσδήποτε θετικές. Κινούνται σε μία κατεύθυνση ανάληψης πρακτικών μέτρων με στόχο να βοηθηθεί ο νέος στο ξεκίνημα του εργασιακού του βίου αποφεύγοντας να μεταθέσουν την αντιμετώπιση των προβλημάτων σε μία επανάσταση στο μέλλον.

Ωστόσο, ακόμα κι αυτές οι προτάσεις δεν παύουν να αγγίζουν περιμετρικά το πρόβλημα και γι’ αυτό τις κρίνουμε ημιτελείς.

Απαιτείται ουσιαστική αναδιανομή πόρων και ευκαιριών εδώ και τώρα.

Αυτό προϋποθέτει στοχευμένη στήριξη των νέων που επιχειρούν τα πρώτα βήματα στην εργασιακή τους ζωή.

Κυρίως στήριξη της αυτόνομης κατοικίας έξω από το πατρικό σπίτι και ελάφρυνση της εργασίας από φορολογικά και ασφαλιστικά βάρη.

Σε σχέση με τις ανάγκες αυτές που μόνο εν μέρει περιγράφουν το πρόβλημα της διαγενεακής ανισοκατανομής ευκαιριών και πόρων θέτουμε στο διάλογο τις εξής προτάσεις:

1. Θεσμοθέτηση αφορολόγητου ορίου εισοδήματος της τάξης των 15.000 € για όλους ανεξαιρέτως τους εργαζόμενους νέους μέχρι 30 ετών.
2. Επιδότηση του ενοικίου ή της αγοράς ή αντίστοιχα εγγύηση του στεγαστικού δανείου για αγορά πρώτης κατοικίας για νέους μέχρι 30 ετών (μοντέλο Ισπανίας)
3. Επιδότηση των ασφαλιστικών εισφορών για εργαζόμενους νέους μέχρι 30 ετών μέχρι τουλάχιστον να αλλάξει το μοντέλο ασφάλισης.

Οι δεσμεύσεις αυτές μπορούν να ισχύσουν και για νέους μέχρι 35 ετών, εφόσον μπήκαν στην αγορά εργασίας λόγω σπουδών μετά το 28ο έτος της ηλικίας ή εφόσον έχουν δημιουργήσει οικογένεια. Ή εάν το ηλικιακό όριο φαντάζει υπερβολικό θα μπορούσε να αντικατασταθεί και τα μέτρα να ισχύσουν για όσους διανύουν τα πρώτα πέντε χρόνια εργασίας ανεξαρτήτως ηλικίας.

Οι πόροι μπορούν να βρεθούν από τη μετατροπή του Ταμείου Αλληλεγγύης των Γενεών, η δημιουργία του οποίου μέχρι σήμερα παραμένει μόνο στα χαρτιά, σε Ταμείο στήριξης των νέων στα πρώτα τους βήματα.

Σε κάθε περίπτωση η πραγματική και βιώσιμη στο χρόνο διέξοδος για τη γενιά των 700 ευρώ βρίσκεται στη διαπαιδαγώγηση των νέων ανθρώπων στην ανεξαρτησία και τη δημιουργικότητα, στις καλές σπουδές και στην το συντομότερο ένταξη στην αγορά εργασίας. Βρίσκεται τελικά στις πολλές και καλές δουλειές και ευκαιρίες απασχόλησης αντί της ανεργίας των νέων που φτάνει σήμερα στη χώρα μας το 20%.

Αυτό πάνω απ' όλα προϋποθέτει ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης για την Ελλάδα στη βάση της μεταρρύθμισης της δημόσιας ανώτατης εκπαίδευσης, της επίλυσης του ασφαλιστικού (μικτό), του περιορισμού του δημόσιου χρέους, της διεύρυνσης της παραγωγικής βάσης, της ενθάρρυνσης της νεανικής επιχειρηματικότητας και της προστασίας και αξιοποίησης του φυσικού περιβάλλοντος. Στη βάση μιας διαγενεακά δίκαιης κατανομής πόρων και ευκαιριών!

Νέοι με αξιοπρέπεια και αυτοπεποίθηση

Ψηφίστηκε τελικά η ρύθμιση του φορολογικού νομοσχεδίου που υπάγει τους νέους μετά τα 30 σε καθεστώς φορολόγησης 10% για το έως μέχρι προχθές αφορολόγητο όριο των 10.500 ευρώ. Το τελευταίο μερεμέτι αφορούσε στην κατάργηση της παράλογης προϋπόθεσης των δύο "διαδοχικών εργοδοτών". Ο υπουργός Οικονομίας δέχτηκε έντονη κριτική ακόμη και από βουλευτές της συμπολίτευσης και το ζήτημα της γενιάς των 700 ευρώ κυριάρχησε για δύο εβδομάδες στο δημόσιο διάλογο.

Παρά την κουτοπόνηρη και κοντόθωρη τακτική διχασμού και απομόνωσης της γενιάς των 700 ευρώ σε "πάνω τα 30" και "κάτω τα 30" ο διάλογος για τους νέους έχει ανοίξει. Η κυβέρνηση γελοιοποιήθηκε στην προσπάθεια της να παραστήσει κάτι που δεν είναι. Ο υπουργός Οικονομίας προσποιήθηκε τον "προστάτη" των νέων αλλάζοντας μέσα από θλιβερές παλινωδίες τη σχετική διάταξη πέντε φορές.

Τελικά δεν το πήραν πίσω. Ωστόσο, έμεινε ζωντανό το αίτημα για αναδιανομή ευκαιριών και πόρων υπέρ των νέων. Εμφανίζονται να "ικανοποίησαν" ένα κομμάτι της γενιάς των 700 ευρώ. Πρέπει να αισθανόμαστε ικανοποιημένοι; Καθόλου. Η κυβέρνηση εμφανίζεται να μοιράζει "καθρεφτάκια στους ιθαγενείς". Το όριο των 30 χρόνων που θέσπισε στην προσπάθεια της να μαλακώσει την κοινή γνώμη έχει λίγα πρακτικά αποτελέσματα. Ο μέσος όρος εισόδου στην αγορά εργασίας έχει αυξηθεί και συνεχίζει να αυξάνεται. Το μέτρο αφορά λίγους νέους και για λίγα χρόνια.

Αυτό που μένει από τη μάχη που δόθηκε κατά των συγκεκριμένων ρυθμίσεων είναι η εισβολή στη δημόσια ατζέντα της κοινωνικής ανάγκης για αναδιανομή ευκαιριών και πόρων υπέρ των νέων. Πιο συγκεκριμένα, της ανάγκης οι νέοι άνθρωποι να σπουδάζουν σε σοβαρά πανεπιστήμια, να μπαίνουν στην αγορά εργασίας πιο νωρίς, να αποκτούν εργασιακή εμπειρία πιο νωρίς, στην τελική να στέκονται στα πόδια τους και να κοιτούν το μέλλον με αξιοπρέπεια και αυτοπεποίθηση.

Και ο διάλογος αυτός πρέπει να συνεχιστεί. Συγκεκριμένα θα μπορούσε, πέρα από την κατάργηση του φόρου 10%, να θεσμοθετήσει αφορολόγητο όριο της τάξης των 12 έως 15 χιλιάδων ευρώ για νέους μέχρι 30 με δυνατότητα επέκτασής του και μέχρι τα 35 υπό την προϋπόθεση ότι οι συγκεκριμένοι εργαζόμενοι έχουν μπει αργά στην αγορά εργασίας ή έχουν ήδη φτιάξει οικογένεια.

Δυστυχώς όμως η κυβέρνηση απ’ ό,τι φαίνεται δεν προτίθεται να κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση. Η ευκαιρία μιας αξιοπρεπούς αναδίπλωσης, την οποία εμείς πρώτοι θα χειροκροτούσαμε, χάθηκε. Όπως επίσης χάθηκε κάθε ίχνος σοβαρότητας από ένα οικονομικό επιτελείο που αν έπαιζε μπάσκετ με τόσα «μπρος-πίσω» θα έπρεπε να οδηγηθεί σύσσωμο στον πάγκο από τον κόουτς-πρωθυπουργό…

Προηγούμενα σχετικά posts της G700 :

1. Πάρτε το όλο πίσω. Αφορολόγητο για όλους κάτω από 10500 ευρώ

2. Παρακαλώ, κύριε υπουργέ, μας κακομαθαίνετε!

3. New Tax on the Block

Διαδίκτυο και προσωπικά δεδομένα: beyond anonymity in the blogosphere

Δεν θα μπορούσε να υπάρξει συνάντηση ανάμεσα σε Έλληνες bloggers, πολιτικούς και ευρωπαίους policy makers, όπως η πρόσφατη επίσκεψη 50 Ελλήνων ιστολόγων στις Βρυξέλλες ύστερα από πρωτοβουλία των δύο ευρωβουλευτών του ΠΑΣΟΚ Σταύρου Λαμπρινίδη και Μαίρης Ματσούκα, χωρίς αναφορά στο θέμα της ανωνυμίας στο διαδίκτυο. Το αίτημα άλλωστε για άρση της ανωνυμίας επανέρχεται επίμονα στη δημόσια ατζέντα κυρίως από δημόσια πρόσωπα τα οποία συκοφαντούνται συστηματικά από ανώνυμους bloggers. Μάλιστα προς ενίσχυση του επιχειρήματος αυτού συστρατεύεται πολλές φορές το επιχείρημα περί της ανάγκης να διευκολυνθεί η πάταξη σοβαρών εγκλημάτων, όπως για παράδειγμα η διακίνηση παιδικού πορνογραφικού υλικού ή η τρομοκρατία.

Κάπου εδώ μπλέκουμε «μήλα με πορτοκάλια». Όχι μόνο γιατί η δυσφήμιση ακόμα και η συκοφαντική αποτελούν πλημμελήματα, ενώ η τρομοκρατία και η παιδική πορνογραφία κακουργήματα. Πάνω απ' όλα, διότι στην πρώτη περίπτωση μιλάμε για ένα άδικο στραπατσάρισμα της δημόσιας εικόνας ενός φυσικού προσώπου, ενώ στη δεύτερη για εγκληματικές και αποτρόπαιες πράξεις.

Το ζήτημα συνεπώς που τίθεται εδώ είναι εάν και κατά πόσο η νόμιμη και δίκαιη απαίτηση ενός δημόσιου προσώπου να προστατέψει τον εαυτό του από άδικες και ανυπόστατες επιθέσεις εξυπηρετείται οπωσδήποτε και μόνο με τη θεσμική άρση του δικαιώματος της ανωνυμίας ή εάν μπορεί να επιτευχθεί με τρόπο που δεν περιορίζει υπέρμετρα βασικά ατομικά δικαιώματα και δεν περιπλέκει το θεσμικό πλαίσιο. Κατά την άποψή μας μπορεί να συμβεί το δεύτερο.

Τεχνικά άλλωστε η κατά περίπτωση άρση είναι ήδη δυνατή. Η ανωνυμία στο διαδίκτυο τεχνικά δεν υφίσταται, αφού οι πάντες διαθέτουν συγκεκριμένη ηλεκτρονική ταυτότητα που τους χαρακτηρίζει και μέσω της οποίας είναι δυνατό, υπό προϋποθέσεις, να εντοπιστούν. Όταν συνεπώς υπάρχει μια παραβίαση της νομοθεσίας μπορεί ύστερα από αίτημα του εισαγγελέα να γίνει άρση του απορρήτου.

Είναι όμως εύκολο; Σίγουρα τα πράγματα θα ήταν πολύ πιο απλά εάν ο έχων έννομο συμφέρον είχε στη διάθεσή του ένα συγκεκριμένο όνομα να μηνύσει και όχι να αναζητήσει τον παραβάτη μέσω ηλεκτρονικής ταυτότητας στο internet με τη συνδρομή εισαγγελέα. Υπ' αυτό το πρίσμα η θεσμοθέτηση της υποχρεωτικής επωνυμίας των bloggers σκοπεύει ακριβώς στο να διευκολύνει τη νομική διαδικασία παρέχοντας ταυτόχρονα ισχυρά αντικίνητρα σε κάποιον ανώνυμο να προβεί σε εύκολες προσωπικές επιθέσεις εναντίον τρίτου προσώπου.

Πρόκειται, ωστόσο, για την προσπάθεια θεσμικής τυποποίησης στην ελληνική της εκδοχή ενός ιδιόρρυθμου επικοινωνιακού και πολιτικού φαινομένου. Τα τελευταία χρόνια τα blogs αναδεικνύονται σε νέο σημείο αναφοράς των media, ιδιαίτερα εάν παρατηρήσει κανείς τις φετινές αμερικανικές εκλογές. Έχουν ήδη αλλάξει το χαρακτήρα της ειδησιογραφίας (εικοσιτετράωρος κύκλος ενημέρωσης) και έχουν επηρεάσει την ποιότητά της (παραειδήσεις και διαδραστικότητα). Το ίδιο φαινόμενο ζούμε και στην Ελλάδα με πολλά blogs συχνής επισκεψιμότητας να τροφοδοτούν συνεχώς με πικάντικες και έκτακτες "ειδήσεις" ώστε να κρατούν συνεχώς ζωντανό το ενδιαφέρον και την επισκεψιμότητα. Η άλλη πλευρά του ίδιου φαινομένου είναι η διαδραστικότητα. Αυτό το νέο είδος media δίνει τη δυνατότητα στον καθένα να μπει στο διάλογο, να πει πράγματα για τα οποία δεν θα έβαζε ποτέ την υπογραφή του, να διαπιστώσει τις υστερήσεις του και να δοκιμάσει τη δύναμη των απόψεών του. Το φαινόμενο αυτό η Ελλάδα δείχνει να το υποδέχεται αμήχανα, χωρίς γνώση και με τη συνηθισμένη νομολαγνεία και θεσμική τσαπατσουλιά.

Με αυτή την έννοια η θεσμική άρση της ανωνυμίας δείχνει να αναδιανέμει δύναμη και επικοινωνιακούς πόρους από τη βάση (χρήστες διαδικτύου) στην κορυφή (δημόσια πρόσωπα). Η ισορροπία ισχύος που υπάρχει αυτή τη στιγμή στη blogo-σφαιρα θα διαταραχθεί σε βάρος των χρηστών του διαδικτύου χωρίς να τηρείται κανένα κριτήριο αναλογικότητας και χωρίς να ικανοποιείται κάποιος εξαιρετικά σημαντικός κοινωνικός στόχος.

Είναι λοιπόν λογικό όλοι οι bloggers να αντιδρούμε έντονα όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τέτοιου τύπου ρυθμίσεις σε εθνικό, για να λέμε τα πράγματα με τ' όνομά τους, επίπεδο (βλ blogoνόμο). Ωστόσο πρέπει εδώ να υπογραμμιστεί και να τονιστεί με κεφαλαία γράμματα ότι το διαδίκτυο ΔΕΝ ΕΞΑΝΤΛΕΙΤΑΙ στη blogoσφαιρα, ούτε τα θέματά που αντιμετωπίζουν χρήστες και πολιτεία περιορίζονται στο ζήτημα της ανωνυμίας.

Η θεματική της συζήτησης σχετικά με τα δικαιώματα των χρηστών internet, όπως αυτή μερικώς διαμορφώνεται και κωδικοποιείται στη νέα Οδηγία περί προστασίας προσωπικών δεδομένων στο διαδίκτυο (E-Privacy Directive) και για την οποία είχαμε την ευκαιρία να ενημερωθούμε κατά την επίσκεψή μας στις Βρυξέλλες χτες και προχτές, είναι πολύ ευρύτερη και συμπεριλαμβάνει πολύ πιο σοβαρά θέματα με τα οποία μπορεί και οφείλει κανείς να ασχοληθεί.

Στην εποχή της τεχνολογικής επανάστασης και της έκρηξης πληροφορίας οι πάντες, κυβερνήσεις, ιδιωτικές εταιρείες, αλλά και η λεγόμενη uncivil society επιδιώκουν την ανεξέλεγκτη πρόσβαση στα ηλεκτρονικά δεδομένα μας. Στόχος πρέπει να είναι η διασφάλιση της μεγαλύτερης δυνατής προστασίας της προσωπικότητας του ανθρώπου. Στοιχείο της αυτονομίας είναι η δυνατότητα του καθένα μας να επιλέγει τι θα βγάζει στη φόρα και τι θα κρατά για τον εαυτό του, η δύναμή του δηλ. να εκπλήσσει. Η αυτονομία του γίνεται αναιμική όταν σκανάρονται η συνήθειες και οι κινήσεις του. Πολύ σοβαρότερο ζήτημα είναι το facebook το οποίο δίνει διαθεσιμότητα σε προφίλ προσωπικότητας των χρηστών σε όποιον έχει τη δύναμη να το θελήσει, δηλ. στο κράτος και τις εταιρείες. Ό,τι χτιζόταν δεκαετίες για την προστασία των προσωπικών δεδομένων των πολιτών και της προσωπικότητας του ανθρώπου από τη δυνατότητα διασύνδεσης των νέων τεχνολογιών ανάτρεπεται μέσα σε 18 μήνες.

Όπως πολύ εύστοχα διατύπωσε η φιλελεύθερη Ολλανδή ευρωβουλευτής και μέλος της Επιτροπής Ελευθεριών του Ευρωκοινοβουλίου Sophia in't Veld, στην προκειμένη περίπτωση δε μιλάμε απλά για την προστασία της ιδιωτικότητας του πολίτη, έννοια η οποία άλλωστε μεταλλάσσεται ανάλογα με το χρόνο και την κουλτούρα της κάθε κοινωνίας, αλλά για κάτι ακόμα πιο σημαντικό: τη δυνατότητα του πολίτη να μπορεί αυτός να ελέγχει τις κυβερνήσεις και τις πάσης φύσεως εξουσίες και όχι το αντίστροφο. Μιλάμε δηλαδή για την ποιότητα της ίδιας της δημοκρατίας μας στην εποχή της πληροφορίας.

Αναδιανομή Ευκαιριών και Πόρων υπέρ των νέων

Χαιρετισμός G700 στο Summer Camp που διοργανώνει η Γραμματεία Νέων της ΓΣΕΕ

Φίλες και φίλοι,

Υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα μια μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία εργαζόμενων νέων, οι οποίοι παρά το γεγονός ότι διαθέτουν σημαντικά προσόντα και δεξιότητες βρίσκονται αντιμέτωποι με τα παλιά δεδομένα της εργασιακής ανασφάλειας: την υπερεργασία, την πολυαπασχόληση με τις δύο δουλειές, τη μη δημιουργική επαναλαμβανόμενη εργασία και τις χαμηλές αμοιβές, το ξεχειλωμένο ωράριο, την έλλειψη ελεύθερου χρόνου και ισορροπίας στην προσωπική ζωή.

Ταυτόχρονα, κουβαλάνε πάνω τους αμαρτίες της παλιότερης γενιάς: το υψηλό χρέος που περιορίζει τους πόρους για ανάπτυξη, το περιβαλλοντικό έλλειμμα που υποβαθμίζει τη ζωή στις πόλεις, το ασφαλιστικό πρόβλημα που οδηγεί σε χειροτέρευση των όρων συνταξιοδότησης των νέων σε σχέση με την προηγούμενη γενιά.

Αυτοί οι νέοι αποτελούμε σήμερα μια ανεκπροσώπητη σιωπηλή κοινωνική πλειοψηφία, γνωστή πλέον ως γενιά των 700 ευρώ. Είμαστε μια πολύχρωμη γενιά η γενιά των 700 ευρώ. Με μεγάλες διαφορές σε αντιλήψεις και πιστεύω, αισθητικά πρότυπα και κομματικές ταυτίσεις. Ωστόσο, συνειδητοποιούμε σιγά, σιγά τη σκληρή πραγματικότητα. Ότι η μαζική κοινωνική και οικονομική άνοδος που χαρακτήρισε τη μεταπολιτευτική περίοδο, τη γενιά των γονιών μας, δεν αποτελεί πλέον το μέλλον όλων. Πολλοί από εμάς βρίσκονται αντιμέτωποι με το φάσμα της στασιμότητας ακόμα και της καθόδου.

Στο αδιέξοδο της νέας γενιάς σήμερα συμβάλει τα μέγιστα η κυβέρνηση. Με ρυθμίσεις όπως η πρόσφατη κατάργηση του αφορολόγητου ορίου των 10500 ευρώ και η αύξηση των φορολογικών βαρών για τους μισθωτούς, με την αδυναμία της να επανιδρύσει το κράτος ή να χρηματοδοτήσει λιγότερο φιλόδοξα σχέδια όπως το Ταμείο Αλληλεγγύης των Γενεών που η ίδια θεσμοθέτησε, με τη διστακτικότητά της να προωθήσει αλλαγές που διευρύνουν την παραγωγική βάση της ελληνικής οικονομίας.

Στο αδιέξοδο της γενιάς των 700 ευρώ όμως, συμβάλει τα μέγιστα και μια αντίληψη που τέμνει οριζόντια το πολιτικό φάσμα. Η αντίληψη σύμφωνα με την οποία η επίλυση όλων των βασικών προβλημάτων μπορεί να μετατίθεται διαρκώς στο μέλλον. Έτσι όμως το μόνο που επιτυγχάνεται είναι να διατηρείται μια κατανομή ευκαιριών και πόρων υπέρ των γηραιότερων, πλουσιότερων και ισχυρότερων συμπολιτών. Απαιτείται όμως ακριβώς το αντίθετο: αναδιανομή ευκαιριών και πόρων υπέρ των νέων και των παιδιών που έρχονται μετά από αυτούς.

Είναι λοιπόν καιρός εμείς οι νέοι να αφυπνιστούμε, να αναζητήσουμε διεξόδους, και να θέσουμε τις δικές μας άμεσες κοινωνικές προτεραιότητες, να οικοδομήσουμε με τις δικές της δυνάμεις το μέλλον που μας αξίζει.

Δεν κυνηγάμε την ουτοπία, ούτε μας αρέσει να αναλωνόμαστε σε ατέρμονες ιδεολογικές συζητήσεις για το σοσιαλισμό και το φιλελευθερισμό, την αριστερά και τη δεξιά. Θέλουμε να πετύχουμε ορισμένα αυτονόητα για κάθε πολίτη της Ευρώπης και της σύγχρονης Ελλάδας πράγματα:

1. την ανταμοιβή του κόπου της εργασίας
2. την ισορροπία επαγγελματικής και προσωπικής ζωής
3. την αύξηση του ελεύθερου χρόνου
4. την επένδυση και ακολούθως τη σωστή αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού
5. την ποιοτική αναβάθμιση των συλλογικών αγαθών
   

Πολύ απλά επιδιώκουμε μια επανάσταση του αυτονόητου. Σ’ αυτή την επανάσταση καλούμε το συνδικαλιστικό κίνημα και ειδικά τις οργανώσεις νέων να συμβάλουν. Προς αυτή την κατεύθυνση η ομάδα της G700 εργάζεται ήδη και στο μέλλον θα εντείνει ακόμα περισσότερο τις προσπάθειές της.

Με φιλικούς χαιρετισμούς

G700

Πάρτε το όλο πίσω! Αφορολόγητο για όλους κάτω από τα 10.500

Η γενιά των 700 ευρώ είναι η μεγάλη σιωπηλή κοινωνική πλειοψηφία των νέων εργαζόμενων στην ηλικιακή ομάδα 25 με 35. Είναι οι κάτοχοι επαγγελματικών, τεχνικών, τεχνολογικών ή πανεπιστημιακών τίτλων σπουδών, οι οποίοι ολοκλήρωσαν έναν πρώτο εκπαιδευτικό κύκλο και πολλοί τον δεύτερο και στα 25 τους, δε θέλουν πλέον να δουλεύουν part time και σε δουλειές του ποδαριού για χαρτζιλίκι ούτε να εξαρτώνται από το χαρτζιλίκι των γονιών τους. Επιδιώκουν οικονομική ανεξαρτησία και αξιοπρεπείς δουλειές. Με λίγα λόγια θέλουν να σταθούν στα δικά τους πόδια, αναζητούν δηλ. αξιοπρέπεια.

Ωστόσο παρά το γεγονός ότι θέλουν και μπορούν, βρίσκονται στην πλειονότητά τους αντιμέτωποι με την απελπιστική κατάσταση της ελληνικής αγοράς εργασίας. Μία κατάσταση που δημιουργείται εξαιτίας της άνισης και άδικης κατανομής ευκαιριών και πόρων σε βάρος των νέων και η οποία επιδεινώνονται πολλές φορές από άστοχες κυβερνητικές επιλογές, όπως η επιβολή φόρου 10% σε ελεύθερους επαγγελματίες των οποίων το εισόδημα δεν ξεπερνάει τα 10500 ευρώ ανά έτος. Ως αποτέλεσμα πολλοί νέοι και όχι μόνο όσοι έχουν συνειδητά επιλέξει να μπουν αργά στην αγορά εργασίας λόγω μεταπτυχιακών σπουδών (διδακτορικά, post doc κτλ), οδηγούνται σε μία παρατεταμένη περίοδο εργασιακής ανασφάλειας και αβέβαιων προοπτικών η οποία στη χώρα μας κρατάει μέχρι περίπου τα 35 με τον μέσο όρο συνεχώς να αυξάνεται.

Το φαινόμενο αυτό κάθε άλλο παρά υγιές είναι. Ευνοεί τον μαμακισμό και τον αρρωστημένο παρασιτισμό σε βάρος της οικογένειας. Θρέφει την εξάρτηση, υπονομεύει την ελευθερία των επιλογών και εγκλωβίζει τους νέους ανθρώπους στο δίχτυ της ανεύθυνης εφηβείας. Δε δημιουργεί ελεύθερους ανθρώπους που είναι σε θέση να αναλάβουν ευθύνες και ρίσκα.

Θεωρούμε, συνεπώς, αυτονόητο ότι η φορολογική πρώτα απ' όλα πολιτική της κυβέρνησης, θα έπρεπε να εστιάσει στην αντιμετώπιση αυτού του φαινομένου παρέχοντας κίνητρα στους νέους να σταθούν στα πόδια τους και να βγουν μπροστά.

Είδαμε στην Ισπανία μέτρα όπως η επιδότηση ενοικίου ώστε να ξεκολλήσουν οι νέοι από το πατρικό σπίτι. Στην Ελλάδα σήμερα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Μπροστά στην έκρηξη των κρατικών δαπανών και με σκοπό να αυξήσει άμεσα τις εισπράξεις, η κυβέρνηση τσουβάλιασε τους νέους μαζί με τους κατ’ επάγγελμα φοροφυγάδες και κατόπιν έτρεξε αγχωμένα και χωρίς σχέδιο να περιορίσει τις συνέπειες αυτού του λάθους.

Με την τελική διάταξη που ψηφίστηκε την Πέμπτη ο υπουργός Οικονομίας εξαίρεσε για μία τριετία από τη ρύθμιση του 10% τους νέους που δεν έχουν περάσει τα 30 και παρέχουν υπηρεσίες σε δύο το πολύ "διαδοχικούς εργοδότες" κατά τη διάρκεια του έτους.

Αυτό σημαίνει καταρχάς ότι ο νέος που είναι 30 ετών και μίας ημέρας χάνει το λαχείο. Φορολογείται δηλ. όπως προβλεπόταν εξ αρχής. Επιπλέον, ακόμη και ο υπερτυχερός κάτω των 30 σε περίπτωση που κόψει απόδειξη σε τρίτο πρόσωπο στη διάρκεια της χρονιάς φορολογείται όπως προβλεπόταν εξ αρχής.

Επιπλέον, προκύπτει ζήτημα ερμηνείας του όρου "διαδοχικοί εργοδότες" το οποίο προφανώς θα ρυθμιστεί με εγκύκλιο του υπουργείου περιορίζοντας μάλλον ακόμη περισσότερο την πρακτική εφαρμογή της εξαίρεσης. Τι χρονικό διάστημα, δηλ., πρέπει να παρεμβάλλεται ανάμεσα σε δύο "διαδοχικούς". Μία μέρα, ένας μήνας ή μισός χρόνος;

Ο υπουργός Οικονομίας εμφανίστηκε προχθές έξω από τη Βουλή καθησυχαστικός για τη "γενιά των 700 ευρώ". Υπονόησε την εξαίρεση των νέων ανθρώπων από τα φορολογικά μέτρα. Αφού άλλαξε τέσσερις (!) φορές τη ρύθμιση, κατέληξε στην διάταξη που τελικά ψηφίστηκε, διαχωρίζοντας τους νέους σε πάνω 30 και κάτω 30.

Παρ' όλα αυτά, ανησύχησε μήπως κάποιοι κάτω των 30 συνεχίζουν να πλουτίζουν άπληστα σε βάρος των υψηλών υπηρεσιών που παρέχει το ελληνικό δημόσιο και έθεσε την επιπλέον προϋπόθεση των "δύο διαδοχικών εργοδοτών".

Αυτή είναι, καλώς ή κακώς, η στρατηγική της κυβέρνησης. Αντί να φροντίσει ώστε οι ελεγκτικοί μηχανισμοί να κάνουν σωστά τη δουλειά τους και να επανεξετάσει τη φιλοσοφία που διέπει την εθνική φορολογική πολιτική δίνοντας κίνητρα στη γενιά των 700 ευρώ ν’ ανοίξει τα φτερά της, προβαίνει σε κινήσεις που στρέφουν τους μεγαλύτερους νέους εναντίον των μικρότερων, εκείνους που κόβουν απόδειξη σε τρεις πελάτες εναντίον εκείνων που κόβουν σε δύο, τους συνειδητοποιημένους freelancers εναντίον των μισθωτών με το μπλοκάκι.

Αυτά βέβαια είναι τα κόλπα μιας Κυβέρνησης που επιδιώκει μονάχα να μπαλώσει τις τρύπες που η ίδια δημιούργησε στον προϋπολογισμό. Η Κυβέρνηση δεν ασκεί μακρόπνοη φορολογική πολιτική, αλλά σέρνεται αγχωμένα πίσω από τη συγκυρία. Ο ορίζοντας της διαχείρισής της στο φορολογικό δεν ξεπερνά το εξάμηνο δημοσιονομικά ή την επόμενη εξαμηνιαία δημοσκόπηση επικοινωνιακά.

Γι' αυτό επιχειρεί να ξεγελάσει τους νέους ανθρώπους, να τους διχάσει και να τους απομονώσει. Επιλέγει την κουτοπονηριά από την αξιοπρεπή αναδίπλωση. Πάρτε το όλο πίσω! Να ισχύσει για όλους το αφορολόγητο των 10.500 ευρώ!

Μια βεβαίωση θα μας σώσει (;)

Σε συνέντευξή του στον ρ/σ City τη Δευτέρα 1-9-2008 ο υπουργός Οικονομίας αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στο ζήτημα που έχει προκύψει "με τα μπλοκάκια της γενιάς των 700 ευρώ", με τους μισθωτούς δηλ. που υποχρεώνονται από το εργοδότη τους και δηλώνονται ελεύθεροι επαγγελματίες. Την Τρίτη από το βήμα της Βουλής ο κ. υπουργός διαβεβαίωσε ότι οι οικονομικές υπηρεσίες θα δέχονται την εξαίρεση των συγκεκριμένων ελεύθερων επαγγελματιών εφόσον προσκομίζουν βεβαιώσεις του ενός εργοδότη όπου εργάζονται, ο οποίος ουσιαστικά θα ομολογεί την παρανομία του και θα παραδέχεται ότι πίσω από μία σύμβαση έργου κρύβεται μισθωτική σχέση.

Οι δηλώσεις αυτές, που θα βεβαιώνουν ότι ο ελεύθερος επαγγλεματίας κάνει τις ίδιες δουλειές με τους συναδέλφους μισθωτούς, προκαλούν την κοινή λογική και εμφανίζουν τον υπουργό οικονομίας να αντιλαμβάνεται την ελληνική κοινωνία ως κοινωνία αγγέλων. Δυστυχώς για όλους μας αυτό που έχουμε είναι ένα κράτος πρόθυμο να θεσμοποιήσει την παρανομία αποποιούμενο την πιο βασική του υποχρέωση, τον έλεγχο τήρησης της νομιμότητας.

Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει στο μέτρο που το ίδιο το κράτος τα τελευταία χρόνια είναι αυτό που πρώτο παραβιάζει την εργατική νομοθεσία. Έχουν γεμίσει οι δημόσιες υπηρεσίες από νέους ανθρώπους που εργάζονται ως συμβασιούχοι με συμβάσεις έργου χωρίς δικαιώματα αδειών, δώρων, υπερωριών ή μάλλον ωραρίου και οι οποίοι αντιμετωπίζονται αποκλειστικά ως ψηφοθηρικά εξαρτήματα. Είναι, λοιπόν, φυσικό ο κ. υπουργός να γνωρίζει καλά το φαινόμενο "με τα μπλοκάκια των 700 ευρώ", αλλά εξακολουθεί να προκαλεί εντύπωση αυτή η εξοικείωση με την παραβίαση της νομιμότητας. Πιθανόν να πρόκειται για εν θερμώ κινήσεις και γκάφες ενός υπουργού που δηλώνει ότι μπορεί να είναι "εύκολος στόχος αλλά αντέχει".

Απ' ότι φαίνεται στην Ελλάδα η τήρηση της νομιμότητας επαφίεται μονάχα στον πατριωτισμό των Ελλήνων και συμπληρωματικά στην ευαισθησία των εταιρειών με τις βασικές υποχρεώσεις των εργοδοτών να έχουν μετατραπεί σε ευγενικές χορηγίες καλόκαρδων επιχειρηματιών.

Ο υπουργός Οικονομίας παρατηρεί, διαπιστώνει και θλίβεται. Φοβερίζει σε αυστηρό ύφος τους εργοδότες τονίζοντας τους ότι "η εργατική νομοθεσία είναι πολύ αυστηρή" και συμβουλεύει σαν καλός πατέρας τους νέους με τα μπλοκάκια να διεκδικήσουν επιτέλους τα δικαιώματά τους. Είναι σχεδόν ρομαντικό.

Ίσως πάλι να είναι απλώς αστείο. Γιατί ο κ. Αλογοσκούφης δεν είναι ούτε συντάκτης εφημερίδας ούτε σχολιαστής ειδήσεων για να διαπιστώνει απλώς, να νουθετεί και να μοιράζει από το απόθεμα της ψυχής του συμπαράσταση. Καλώς ή κακώς η μοίρα τον έφερε αρμόδιο υπουργό.

Από την άλλη, ο κ. υπουργός δεν αναφέρθηκε καθόλου στους νέους επιχειρηματίες που πλήττονται από τα μέτρα που ανακοίνωσε. Τους νέους δηλ. που θέλουν να δουλεύουν ως ελεύθεροι επαγγελματίες, έχουν βάλει μπροστά επιχειρηματικά σχέδια και βλέπουν ότι παρά το ρίσκο και τη δουλειά καταλήγουν να βουλώνουν με τα μικρά τους έσοδα τις μαύρες τρύπες της κακοδιαχείρισης.

Όταν τα πράγματα πάνε καλά μπορείς να είσαι αμέριμνος και χαλαρός. Όταν όμως τα πράγματα δυσκολεύουν επιλέγεις με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις. Κάνεις πολιτικές επιλογές. Και η Κυβέρνηση επέλεξε. Έδειξε ότι βολεύεται με νέους χωρίς δικαιώματα και εξαρτημένους από την ιερή αγελάδα του δημοσίου και απέδειξε ότι το τελευταίο που την ενδιαφέρει είναι η αξιοπρέπεια των νέων ανθρώπων.

*Προηγούμενα posts της G700 σχετικά με την κατάργηση του αφορολόγητου των ελεύθερων επαγγελματιών

1. Παρακαλώ, κύριε υπουργέ, μας κακομαθαίνετε!

2. New Tax on the Block

Παρακαλώ, κ. υπουργέ, μας κακομαθαίνετε!

Διακινείται αυτές τις μέρες η άποψη ότι η κατάργηση του αφορολόγητου ορίου εισοδήματος των 10.500 ευρώ που ισχύει για ελεύθερους επαγγελματίες και τους εμπόρους και η επιβολή φορολογικού συντελεστή 10% στους μικρούς που δουλεύουν με μπλοκάκι αποτελεί αναγκαίο κακό, δεδομένου ότι οι ελεύθεροι επαγγελματίες δε δηλώνουν τα πραγματικά τους εισοδήματα.

Μάλιστα στη συνέντευξή του στο ΒΗΜΑ της Κυριακής ο υπουργός Οικονομίας κος Αλογοσκούφης προχωράει ένα βήμα παραπέρα ισχυριζόμενος ότι το συγκεκριμένο μέτρο, σε αντίθεση με την έκτακτη χαριστική περαίωση των φορολογικών υποθέσεων πολλών επιχειρήσεων για την οποία ο ίδιος ομολογεί άκουσον, άκουσον, ότι είναι μέτρο καθαρά εισπρακτικού χαρακτήρα, "εντάσσεται στην τρίτη φάση της φορολογικής μεταρρύθμισης που προαναγγέλθηκε από πέρυσι και στοχεύει στη διεύρυνση της φορολογικής βάσης". Και προσθέτει ότι αυτά «είναι πρωτοβουλίες οι οποίες έπρεπε να ληφθούν και για λόγους φορολογικής δικαιοσύνης και εξαιτίας των ευρωπαϊκών μας υποχρεώσεων. Είμαστε υποχρεωμένοι να βρίσκουμε επιπλέον πόρους ώστε να μειώνουμε το έλλειμμα».

Με λίγα λόγια ο υπουργός οικονομίας μας λέει ότι η επιβολή κεφαλικού φόρου στους μικρούς ελεύθερους επαγγελματίες και μισθωτούς με το μπλοκάκι της γενιάς των 700 ευρώ, αποτελεί μέτρο το οποίο όχι μόνο ελήφθη με σκοπό τον περιορισμό της φοροδιαφυγής, αλλά ταυτόχρονα συνιστά θεμελιώδες μέτρο φορολογικής δικαιοσύνης, η οποία στην προκειμένη περίπτωση επιτυγχάνεται μέσω της διεύρυνσης της φορολογικής βάσης προς τα κάτω. Το έκανε πέρυσι αυξάνοντας το φορολογικό συντελεστή εισοδήματος από το 15% στο 29% για τους χαμηλομεσαίους μισθωτούς, το κάνει και φέτος φορολογώντας τους χαμηλόμισθους εργαζόμενους με δελτίο παροχής υπηρεσιών. Έτσι οι μισοί από την ομάδα της g700 πληρώσαμε ένα χιλιάρικο πέρυσι και οι υπόλοιποι μισοί, για να μη μείνουμε παραπονεμένοι, θα το πληρώσουμε φέτος. Παρακαλώ, κ. υπουργέ, μας κακομαθαίνετε!

Πρόκειται για μία φορολογική πολιτική που πέρα από κοινωνικά άδικη πλήττει και τα όποια υπολείμματα διαγενεακής δικαιοσύνης. Την τρίτη φάση της ζούμε σήμερα και μας παρουσιάζεται στη συσκευασία δώρου «φορολογικής δικαιοσύνης». Δεν είναι όμως τίποτα παραπάνω από το αρνητικό αποτέλεσμα ενός νεοσυντηρητικού φορολογικού λαϊκισμού σε συνδυασμό με την ανικανότητα της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει την εκτεταμένη φοροδιαφυγή σε πληθώρα ελεύθερων επαγγελμάτων, και να περιορίσει τα πάγια έξοδα του προϋπολογισμού. Ο νέος που αμείβεται με 700 ευρώ το μήνα θα αποταμιεύει στο εξής 900 ευρώ το χρόνο στην υγειά των κομματικών κυκλωμάτων που λυμαίνονται τους δημόσιους πόρους.

Ας μας απαντήσει ο κύριος Υπουργός σε μερικά πολύ απλά ερωτήματα.

Γιατί οι κατά τόπους ΔΟΥ επιτρέπουν σε επιχειρήσεις να καταθέτουν εισοδήματα της τάξης των 5000 ευρώ ανά έτος για χρόνια ολόκληρα σερί, χωρίς να γίνεται έλεγχος; Αναρωτιόμαστε, είναι δυνατόν να λειτουργεί επιχείρηση με τόσα έσοδα για πάνω από δύο χρόνια, βαριά τρία;

Γιατί δε μειώνει τις σπατάλες του πλαδαρού κράτους και των στρατών των εικονικών διευθυντών, των Δ.Σ. και των συμβασιούχων με τους οποίους έχει γεμίσει όλες τις δημόσιες υπηρεσίες αυτά τα χρόνια;

Γιατί του έχουν ξεφύγει τα έσοδα του Τακτικού Προϋπολογισμού 2008 κατά 5 ποσοστιαίες μονάδες και τα έξοδα 2,5%;

Γιατί οι λειτουργικές δαπάνες του κράτους αυξάνονται κατά 11% το πρώτο εξάμηνο του 2008;

Γιατί τα έξοδα του προϋπολογισμού αυξάνονται κατά μέσο όρο 11% την τελευταία εξαετία εκ της οποίας τέσσερα χρόνια κυβερνά η ΝΔ της απογραφής και της δημοσιονομικής εξυγίανσης;

Γιατί προέβη σε φορολογική αμνηστία δεκάδων συντεχνιακών ομάδων το 2004 που ήρθε η νέα διακυβέρνηση στην εξουσία;

Γιατί κατήργησε το ΣΔΟΕ αντικαθιστώντας παράλληλα ακόμα και τον τελευταίο διευθυντή εφορίας ακόμα και στην τελευταία κωμόπολη της ελληνικής επικράτειας; Τόσο άχρηστοι άραγε ήταν όλοι τους;

Γιατί συνεχίζει την πάγια ελληνική πρακτική της αναδρομικής χαριστικής ρύθμισης σε φορολογικές υποθέσεις επιχειρήσεων τη στιγμή μάλιστα που ο φορολογικός συντελεστής επί των κερδών πέφτει από φέτος στο ιστορικά χαμηλό 25%;

Γιατί τη στιγμή που οι τεχνολογικές δυνατότητες του κράτους αυξάνονται συνεχώς, ετοιμάζεται να καταφύγει σε μέτρα, όπως τα τεκμήρια διαβίωσης, που θυμίζουν ‘80 και μέσα ‘90, τότε που η Ελλάδα πάλευε με τα βαλκανικά της φαντάσματα;

Γιατί, στη βάση ποιας λογικής τέλος πάντων, η ομάδα που τελικά εξαιρέθηκε της επιβολής των νέων μέτρων ήταν οι εισοδηματίες και όχι οι νέοι;

Να σας πούμε γιατί. Διότι πολύ απλά δεν επανιδρύθηκε το κράτος. Ούτε πιο αξιόπιστο και αποτελεσματικό φορολογικό σύστημα αποκτήσαμε, ούτε κατέστη η κυβέρνηση λιγότερο σπάταλη και πελατειακή. Γι΄ αυτό λοιπόν τώρα ας πληρώσουμε όλοι μαζί ένα χιλιάρικο στον Mr 10%. Εκτός κι αν υπάρχει όρεξη για φορολογική εξέγερση. Φορολογούμενοι νέοι όλης της Ελλάδας ενωθείτε.