Εδώ και αρκετές βδομάδες οι αντιπολιτευόμενες πολιτικές δυνάμεις καλλιεργούν συστηματικά τη λογική της ψήφου ενάντια στο Μνημόνιο στις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές. Οι δυνάμεις του δημοψηφίσματος για το μνημόνιο στις 7 Νοεμβρίου εκτείνονται από την παραδοσιακή Αριστερά, που από την πρώτη στιγμή τάσσεται κατά του μνημονίου, μέχρι την αξιωματική αντιπολίτευση που με τον δήθεν φερετζέ του αντι-μνημονίου επιχειρεί να συσπειρώσει εκλογικά τον χώρο της.
Και στις δύο περιπτώσεις η προσέγγιση αυτή είναι λανθασμένη. Όχι γιατί το μνημόνιο είναι κάτι το εγγενώς καλό που πρέπει να χειροκροτήσουμε, αλλά διότι οι επερχόμενες περιφερειακές και δημοτικές εκλογές είναι οι εκλογές του «Καλλικράτη» και όχι του «Μνημονίου». Σε δύο περίπου μήνες από σήμερα δεν κρίνεται η οικονομική πολιτική. Κρίνεται μία από τις μεγαλύτερες και πιο ουσιαστικές προσπάθειες αποκέντρωσης του ελληνικού κράτους. Από το προβληματικό καθεστώς αποσυγκέντρωσης αρμοδιοτήτων προς τα κάτω που υπήρξε και λειτούργησε μέχρι σήμερα, περνάμε σ’ ένα νέο μοντέλο ενδυνάμωσης των δήμων και των περιφερειών το οποίο έχει θεσμοθετηθεί, πλην όμως μένει να κριθεί στην πράξη. Η εξέλιξη αυτή, ανεξαρτήτως μνημονίου ή όχι, εκκρεμούσε να γίνει εδώ και χρόνια.
Ο «Καλλικράτης» μεταφέρει εξουσίες σε δημοτικό και περιφερειακό επίπεδο. Από τη μία δημιουργεί μεγαλύτερα μεγέθη Δήμων με περισσότερες αρμοδιότητες και διακριτικές εξουσίες, δίνοντας τη δυνατότητα στις τοπικές κοινωνίες να κάνουν πράξη το σύνθημα «σκέψου παγκόσμια δράσε τοπικά». Από την άλλη μεριά εντάσσει την Ελλάδα για πρώτη φορά με αξιώσεις στην Ευρώπη των Περιφερειών (Europe of the Regions) με ό,τι αυτό συνεπάγεται ειδικά στο κομμάτι των αναπτυξιακών προγραμμάτων και των επενδύσεων.
Επειδή οι πολίτες έχουν ταλαιπωρηθεί από την κομματικοποίηση της ατζέντας των αυτοδιοικητικών εκλογών και εν συνεχεία από την παρουσία σε θέσεις ευθύνης προσώπων, τα οποία όχι μόνο δεν έχουν σχέση με την τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά δεν έχουν καν ατζέντα ή όραμα για την περιοχή τους, καλό θα ήταν με αφορμή τις φετινές εκλογές και το φιλόδοξο σχέδιο «Καλλικράτης», αντί για ένα κομματικό ματς μποξ, να διεξαχθεί πλέον μια συζήτηση με όρους ουσίας. Μια συζήτηση πολιτικοποιημένη στο σωστό επίπεδο και με τη σωστή δοσολογία.
Ποια η πολιτισμική και αναπτυξιακή ταυτότητα της Θεσσαλονίκης; Πώς μπορεί να προωθηθεί; Τι πόροι διατίθενται έξω από το κεντρικό κράτος για ανάπτυξη; Μπορεί το ιστορικό κέντρο της Αθήνας να αντέξει άλλο τη γκετοποίηση; Πώς μπορούν να συνεργαστούν κεντρική διοίκηση και περιφερειακή αυτοδιοίκηση; Τι σημαίνει η φράση «περιφερειάρχης ένας μικρός πρωθυπουργός» για τα δικαιώματα των τοπικών κοινωνιών; Πώς μπορούν να ξεπεραστούν λογικές «όχι στην αυλή μου» (not in my back yard) στο ζήτημα της διαχείρισης των απορριμάτων; Πώς θα χτυπηθεί η διαφθορά και η υπερχρέωση στο τοπικό επίπεδο; Πώς θα πετύχουμε την ομαλή ενσωμάτωση των μεταναστών στις τοπικές κοινωνίες; Με ποιες δράσεις μπορεί η τοπική αυτοδιοίκηση να ενισχύσει το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών; Με ποιες πολιτικές μπορούν να απελευθερωθούν δημόσιοι χώροι. Uα υπάρξει χωροταξικός σχεδιασμός και θα δουλέψει επιτέλους η πολεοδομία χωρίς να τα παίρνει;
Προσπαθώντας να απαντήσουμε σε τέτοιου τύπου ερωτήματα, είναι βέβαιο ότι θα ανακαλύψουμε ότι ο «Καλλικράτης» έχει πολλά τρωτά σημεία και αλλά τόσα στραβά. Το σύστημα για παράδειγμα με τις αντιπεριφέρειες είναι δαιδαλώδες και δεν ανταποκρίνεται σε κάποια εμφανή λειτουργική λογική. Επίσης ο «Καλλικράτης» από τη μία περικόπτει δαπάνες, από την άλλη κοστίζει ακριβά.
Η ουσία ωστόσο είναι μία. Μόνο απαντώντας σε ερωτήματα όπως τα παραπάνω θα μπορέσουμε να κρίνουμε πιο δίκαια τους υποψηφίους όλων των κομμάτων και να δείξουμε ότι σεβόμαστε τις τοπικές κοινωνίες. Οι εκλογές του «Καλλικράτη» είναι μια καλή ευκαιρία να απαλλάξουμε την τοπική κοινωνια από την κομματική κοκορομαχία που διεξάγεται σ’ επίπεδο κεντρικής πολιτικής σκηνής.
Monday, September 6, 2010
Friday, September 3, 2010
Χώροι υγειονομικής χρήσης ναρκωτικών: πολιτικάντικο ημίμετρο ή πανάκεια;
Του Ματιέ Αμαρέ*
"Shooting galleries» in Europe: political jab or social cure-all?"
© Café Babel, 1-9-2010
Μετάφραση από την ομάδα του PPOL
Εντάξει, ωραία. Ας δεχτούμε πως η ιδέα είναι κάπως ριζοσπαστική ή υπερμοντέρνα. Η εγκατάσταση ειδικών κέντρων όπου τα «τζάνκι» λαμβάνουν και χρησιμοποιούν τη «δόση» τους εντελώς ατιμώρητα, είναι πράγματι κάτι που δικαιολογημένα τρομοκρατεί πολλούς ανθρώπους.
Από την άποψη αυτή, η Γαλλία και η Ιταλία φαίνεται πως πάσχουν από κανονική «βελονοφοβία». Οι κυβερνήσεις αμφοτέρων των χωρών συστηματικά απορρίπτουν σχετικά αιτήματα της αντιπολίτευσης για επιστημονική επιτήρηση της χρήσης «σκληρών» ναρκωτικών.
Στη Γαλλία τουλάχιστο, η ίδρυση κέντρων χρήσης ναρκωτικών βρίσκεται υπό συζήτηση. Από το 2006 όμως, η Ιταλία αρνείται και να τη συζητήσει καν, αρκούμενη στην ύπαρξη των «stanze del buco» (των «τρυπών» ή των «βρομότοπων» όπου γίνεται σήμερα η χρήση). Που πάντως προφανώς δεν αφορούν την κοκαΐνη: στη Ρώμη οι ερευνητές της ατμόσφαιρας έχουν διαγνώσει μια αφύσικη συγκέντρωση αλκαλοειδών στον αέρα...
Σήμερα ήδη 3 εκατομμύρια Ευρωπαίοι χρησιμοποιούν ναρκωτικά «αξιοπρεπώς», σε κράτη που έδωσαν μια ευκαιρία στους χώρους υγειονομικής χρήσης ναρκωτικών. Σε αυτά τα κέντρα γίνεται νόμιμη χρήση κρακ, ηρωίνης και κοκαΐνης, σε σχετικά ασφαλείς συνθήκες. Το μέτρο αυτό δοκίμασαν η Ελβετία, η Αγγλία, η Ολλανδία, η Γερμανία, η Ισπανία, το Λουξεμβούργο, η Νορβηγία...
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, επί παραδείγματι, η κυβέρνηση καθιέρωσε τα «shooting gallery» το 2005. Τα επόμενα τέσσερα χρόνια, οι πιλοτικές κλινικές που φιλοξένησαν αυτούς τους χώρους στο Νότιο Λονδίνο, το Ντάρλινγκτον και το Μπράιτον, συνέβαλαν στην καθιέρωση αυτής της πρωτοβουλίας, που επέτυχε πλήρως: μειώθηκαν οι συναλλαγές στο δρόμο· μειώθηκαν οι εξαρτημένοι σε κοινή θέα. Αλλά και μειώθηκαν οι θάνατοι από ναρκωτικά, όπως έγραψε το 2007 ο «ιντεπέντεντ».
Οι 'Αγγλοι «καθάρισαν» τους δρόμους τους, αποδεικνύοντας πως το σύστημα μπορεί να πετύχει.
Παρομοίως στο Βερολίνο, όπου λειτουργούν 16 «fixerstuben» («δωματίων χρήσης»), οι Βερολινέζοι είναι τόσο ικανοποιημένοι που το 70% ανάμεσά τους επιθυμούν την επέκταση του μέτρου σε ολόκληρη τη Γερμανία. Στην Ισπανία, η Βαρκελώνη διαθέτει ήδη τέσσερις «narcosalas» στον πόλη και τα περίχωρά της, με άλλες εννέα να προγραμματίζονται να λειτουργήσουν πριν το 2014.
Στην άλλη πλευρά των Πυρηναίων όμως, οι σύριγγες παραμένουν ταμπού. Η θαρραλέα προσπάθεια της υπουργού υγείας Ροζελίν Μπασελό (Roselyne Bachelot) να εισαγάγει την ιδέα τον περασμένο Ιούλιο κατέληξε σε φιάσκο. Παρά τα πολλά βήματα που έχουν πραγματοποιήσει προς την κατεύθυνση της καταπολέμησης της ναρκοεξάρτησης οι Ευρωπαίοι γείτονές της, η Γαλλία απλά δεν προτίθεται να δράσει προς αυτή την κατεύθυνση... Σνιφ-σνιφ;
*Ο Matthieu Amaré είναι φοιτητής.
"Shooting galleries» in Europe: political jab or social cure-all?"
© Café Babel, 1-9-2010
Μετάφραση από την ομάδα του PPOL
Εντάξει, ωραία. Ας δεχτούμε πως η ιδέα είναι κάπως ριζοσπαστική ή υπερμοντέρνα. Η εγκατάσταση ειδικών κέντρων όπου τα «τζάνκι» λαμβάνουν και χρησιμοποιούν τη «δόση» τους εντελώς ατιμώρητα, είναι πράγματι κάτι που δικαιολογημένα τρομοκρατεί πολλούς ανθρώπους.
Από την άποψη αυτή, η Γαλλία και η Ιταλία φαίνεται πως πάσχουν από κανονική «βελονοφοβία». Οι κυβερνήσεις αμφοτέρων των χωρών συστηματικά απορρίπτουν σχετικά αιτήματα της αντιπολίτευσης για επιστημονική επιτήρηση της χρήσης «σκληρών» ναρκωτικών.
Στη Γαλλία τουλάχιστο, η ίδρυση κέντρων χρήσης ναρκωτικών βρίσκεται υπό συζήτηση. Από το 2006 όμως, η Ιταλία αρνείται και να τη συζητήσει καν, αρκούμενη στην ύπαρξη των «stanze del buco» (των «τρυπών» ή των «βρομότοπων» όπου γίνεται σήμερα η χρήση). Που πάντως προφανώς δεν αφορούν την κοκαΐνη: στη Ρώμη οι ερευνητές της ατμόσφαιρας έχουν διαγνώσει μια αφύσικη συγκέντρωση αλκαλοειδών στον αέρα...
Σήμερα ήδη 3 εκατομμύρια Ευρωπαίοι χρησιμοποιούν ναρκωτικά «αξιοπρεπώς», σε κράτη που έδωσαν μια ευκαιρία στους χώρους υγειονομικής χρήσης ναρκωτικών. Σε αυτά τα κέντρα γίνεται νόμιμη χρήση κρακ, ηρωίνης και κοκαΐνης, σε σχετικά ασφαλείς συνθήκες. Το μέτρο αυτό δοκίμασαν η Ελβετία, η Αγγλία, η Ολλανδία, η Γερμανία, η Ισπανία, το Λουξεμβούργο, η Νορβηγία...
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, επί παραδείγματι, η κυβέρνηση καθιέρωσε τα «shooting gallery» το 2005. Τα επόμενα τέσσερα χρόνια, οι πιλοτικές κλινικές που φιλοξένησαν αυτούς τους χώρους στο Νότιο Λονδίνο, το Ντάρλινγκτον και το Μπράιτον, συνέβαλαν στην καθιέρωση αυτής της πρωτοβουλίας, που επέτυχε πλήρως: μειώθηκαν οι συναλλαγές στο δρόμο· μειώθηκαν οι εξαρτημένοι σε κοινή θέα. Αλλά και μειώθηκαν οι θάνατοι από ναρκωτικά, όπως έγραψε το 2007 ο «ιντεπέντεντ».
Οι 'Αγγλοι «καθάρισαν» τους δρόμους τους, αποδεικνύοντας πως το σύστημα μπορεί να πετύχει.
Παρομοίως στο Βερολίνο, όπου λειτουργούν 16 «fixerstuben» («δωματίων χρήσης»), οι Βερολινέζοι είναι τόσο ικανοποιημένοι που το 70% ανάμεσά τους επιθυμούν την επέκταση του μέτρου σε ολόκληρη τη Γερμανία. Στην Ισπανία, η Βαρκελώνη διαθέτει ήδη τέσσερις «narcosalas» στον πόλη και τα περίχωρά της, με άλλες εννέα να προγραμματίζονται να λειτουργήσουν πριν το 2014.
Στην άλλη πλευρά των Πυρηναίων όμως, οι σύριγγες παραμένουν ταμπού. Η θαρραλέα προσπάθεια της υπουργού υγείας Ροζελίν Μπασελό (Roselyne Bachelot) να εισαγάγει την ιδέα τον περασμένο Ιούλιο κατέληξε σε φιάσκο. Παρά τα πολλά βήματα που έχουν πραγματοποιήσει προς την κατεύθυνση της καταπολέμησης της ναρκοεξάρτησης οι Ευρωπαίοι γείτονές της, η Γαλλία απλά δεν προτίθεται να δράσει προς αυτή την κατεύθυνση... Σνιφ-σνιφ;
*Ο Matthieu Amaré είναι φοιτητής.
Thursday, September 2, 2010
Casus belli η αύξηση της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης
Ο Παναγιώτης Σταμπουλίδης, εκπρόσωπος της G700 στην Εθνική Ομάδα Εργασίας για τη νέα γενιά, στηλιτεύει στο ραδιόφωνο ΘΕΜΑ την πρόθεση της Κυβέρνησης να αυξήσει την τιμή του πετρελαίου θέρμανσης εξισώνοντάς τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης μ' αυτόν του πετρελαίου κίνησης, από 11% σε 23%.
Subscribe to:
Posts (Atom)